معماری با مصالحی از جنس دل

[Autumn girl]

دلم تنگ است
مثل لباس سال‌های دبستانم
مثلِ سال‌های مأموریت‌های طولانیِ پدر
که نمی‌فهمیدم
وقتی می‌گویند کسی دور است،
یعنی چقدر دور است

 

[(رها)]

درون آینه یک زن
زخود پرسیدآیا من
همان بودم که اکنونم
همین اینم که آن بودم
بگو پس خنده هایم کو؟
کجایند که نمی بینم
چرا اینقدر تنهایم
که تنها تکیه گاه من
دو خط شعرو کمی گریه
واین آهی که می بینم
چه آمد بر سرم اینک؟
که اینسان زار و غمگینم
تمام شب نمی خوابم
فقط کابوس می بینم
چرا اینگونه دلگیرم؟
کجا رفت آن عروسک ها
چه شد آن خواب های من
بگو آن دختر شادی
که می خند ید، من بودم؟!!

 

[(رها)]

تنها نشسته بودم
دیدم که باد قاصدکی را می بَرَد
گفتم شاید پیامی از تو ست...
به دنبالش دویدم
دور شدم از خانه ی کوچکم
رفتم و رفتم
سالهایِ سال جست و جویش کردم...
تا سرانجام در بیکرانِ دشتی نامتناهی بازَش یافتم
بر رویش نوشته بودی:
«ساعتی دیگر خواهم آمد به اتاقت،
منتظر بمان!»
(هامون هدایت)

 

[(رها)]

اما من و تو
دور از هم می پوسیم
غمم از وحشت پوسیدن نیست
غمم از زیستن بی تو در این لحظه پر دلهره است
دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست.
- حمید مصدق

 

[Autumn girl]

دلتنگى حس نبودن کسی است که تمام وجودت یکباره تمنای بودنش رامیکند . . .

 

[Autumn girl]

دلتنگی عین آتش زیر خاکستر است ، گاهی فکر میکنی تمام شده ، اما یک دفعه همه ات را آتش میزند . . . .

 

[Autumn girl]

فـرهنـگ لـغـتهــا نـیـاز بـه ویــرایــش دارند !
بـرای مـعنی دلـتـنـگی احتیـاج بــه ایــنهــمـه کـلمه نــیـســت, دلتنـگی یــعنـــی تـــو . . .

 

[Autumn girl]

چه سخت است دلتنگ قاصدک بودن در جاده ای که در آن هیچ بادی نمی وزد..

 

[Autumn girl]

اشک من جاری شد…
جای تو خالی بود
جـــــــــای تـــــــــو …
عکس تو درطاقچه ی کوچک قلبم خندید
شعر دلتنگی من سخت گریست

 

[shabnam111]

معشوقه من رخت سیاهت به تنم هست
افسوس بر این دل
که نمک گیر تو باشد

 

[(رها)]

فرقی نمی کند باران ببارد یا نه
فرقی نمی کند چشمان تو چه رنگ باشد
به خانه می رسم یا نه
مهم نیست!
من کلاهی ندارم که از سر بردارم
یا دندانی نمانده ست تا لبخندی بسازم
من و تو خاطرات درختان یک کوچه ایم ...

{ کیکاووس یاکیده }

 

[(رها)]

شهریور ماه نجیبی ست
تمام روزهایش را
فرستاده
به پیشواز پاییز
تمام باران های پاییز ..
بدون چتر به انتظار تو مانده اند
یک چمدان بوسه
و دیگر هیچ
به حرمت دلتنگی چنارهای خیابان آشنایی مان
به کوچ پرستو نکشانی آمدنت ..
زود زود بیا ...

{ بتول مبشری }

 

[shabnam111]

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی
تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد
دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

 

[دختر بهاری]

می گفت: خاطره سفره نیست که پهن کنی روی گل های قالی و بگویی همین است نان و نمکش، هست و نیستش. خاطره ذره ذره به ذهن برمی گردد، هیچ وقت هم آن شکل کاملی را که آدم دوست دارد پیدا نمی کند. حق داشت این را بگوید و همین است. گذشته ها ذره ذره به ذهن برمی گردد. بعد می شود تصویر یا واقعه ای کامل را به دست داد؛ کامل و کم نقص. آن وقت است که می شود درباره ی همه چیز حرف زد. حتا اگر نشود، می توان آن گوشه ی تاریک مانده را به قوای خیال ساخت؛ و باز هم گفت برای کسی. یکی که مشتاق شنیدن باشد. صندوقچه ی حافظه را بگشایم، دیروز ها زنده می شود؛ تاریک ها روشن.
...
...
اندوه مونالیزا _ شاهرخ گیوا

 

[رجایی اشکان]

نشانی از تو ندارم اما
نشانی ام را برای تو می نویسم
درعصرهای انتظار
به حوالی بی کسی قدم بگذار
خیابان غربت را پیدا کن و
وارد کوچه پس کوچه های تنهایی شو
کلبه ی غریبی ام را پیدا کن
کنار بید مجنون خزان زده
و کنارمرداب آرزوهای رنگی ام
درکلبه را باز کن و
به سراغ بغض خیس پنجره برو
حریر غمش را کنار بزن
… مرا می یابی

 

[رجایی اشکان]

دختران روستا ،در آرزوی شهر می میرند
مردان کوچک، به آسایش مردان بزرگ فکر می کنند
مردان بزرگ، در آرزوی آرامش مردان کوچک می میرند
کدام پل در کجای جهان شکسته است
که هیچکس به خانه اش نمیرسد

 

[bojol]

تلخ می گذرد این روزها را می گویم
که قرار است
از تو
که آرام جان لحظه هایم بوده ای
برای دلم
یک انسان معمولی بسازم !

 

[رجایی اشکان]

اشک هایم را به نخ می کشم
و تسبیحی می سازم هزار دانه
تا با آن ذکر دلگیری ام از دنیا را برایت بگویم...

 

[bojol]

ﺗـــﻮ ﺭﺍ ﻧــﻤﯿﺒـﺨﺸــــــﻢ...
ﻭﻗتــــــ ﺑــــﻮﺩﻥ ، ﻧــــــﺒﻮﺩﯼ !
ﻭﻗتــــــ ﺩﯾــﺪنــــ ، ﻧــﺪﯾـــــــﺪﯼ !
ﻭﻗتــــــ ﻋﺎﺷﻘـــﯽ ، ﻫﺮﺯﮔـــــﯽ ﮐـــﺮﺩﯼ !
ﻭﻗتــــ ﮔﺮﯾـــﻪ ، ﺑـــﺎ ﺩﯾـــﮕﺮﺍﻥ ﺧﻨــﺪﯾـــﺪﯼ...
ﺗــﻮ ﺭﺍ ﻫـﺮﮔــــــــﺰ ﻧــﻤﯿﺒﺨــﺸﻢ ﮐــﻪ ﻫﺮﮔـــﺰ

ﺑـــﺎ ﻣــﻦ ﻧـﺒــــﻮﺩﯼ ﻭ ﻣـــــــــــــﻦ ...
ﺑﺴـــــﺎﺩﮔــــــﯽ ...
ﻫﻤــــــــﻪ ﺍﻡ ﺑـــﺎ ﺗــــﻮ ﺑــــــﻮﺩ

 

[R@ha1]

[FONT=arial,helvetica,sans-serif]چشمانت را که به من می دوزی[/FONT]
[FONT=arial,helvetica,sans-serif]دامنم پر از پولک شعر می شود[/FONT]
[FONT=arial,helvetica,sans-serif]پری ماهی کوچک تو می شوم[/FONT]
[FONT=arial,helvetica,sans-serif]ساکن در اقیانوس آرام دلت[/FONT]
[FONT=arial,helvetica,sans-serif]که با یک بوسه[/FONT]
[FONT=arial,helvetica,sans-serif]عاشقت می شوم ...[/FONT]

 

[R@ha1]

مخاطب خاص عزیز از این فاصله چشمانت پیدا نیست


کمی جلوتر بیا
حداقل فاصله ای که بتوانم لمست کنم
نبض چشمانت را بگیرم
ببینم هنوز برای عطر من، مست می شود یا نه؟


کمی جلوتر بیا
نه آنقدر نزدیک
که با رفتن دوباره ات، دیوانه ام کنی
نه آنقدر دور
که فاصله ات با من، به احساس دلم طعنه بزند...
میانه ی راه بایست
بگذار ببینم دوری ام با تو چه کرده
ببینم هنوز از مستی چشمانت خبری هست؟
هنوز مثل کوه پشتم ایستاده ای...
کوهی که روزی پشتیبانی ام را مادام العمر تضمین کرد
چه زیباست
حالا رو در رویت باشد


زیباست کوه را نظاره کردن
وقتی بدانی پابرجاست، مادامی که تو را داشته باشد.

 

[R@ha1]

برخیز که غیر از تو مرا دادرسی نیست
گویی همه خوابند، کسی را به کسی نیست
آزادی و پرواز از آن خاک به این خاک
جز رنج سفر از قفسی تا قفسی نیست
این قافله از قافله سالار خراب است
اینجا خبر از پیش‌رو و باز پسی نیست
تا آینه رفتم که بگیرم خبر از خویش
دیدم که در آن آینه هم جز تو کسی نیست
من در پی خویشم، به تو بر می‌خورم اما
آن‌سان شده‌ام گم که به من دسترسی نیست
آن کهنه درختم که تنم زخمی برف است
حیثیت این باغ منم، خار و خسی نیست
امروز که محتاج توام، جای تو خالی است
فردا که می‌آیی به سراغم نفسی نیست
در عشق خوشا مرگ که این بودن ناب است
وقتی همه‌ی بودن ما جز هوسی نیست
هوشنگ ابتهاج

 

[R@ha1]

پس از آفرینش آدم، خدا گفت به او:
نازنینم آدم،
با تو رازی دارم!
اندکی پیشتر اَی..
آدم آرام و نجیب، آمد پیش!!
زیر چشمی به خدا می نگریست..
محو لبخند غم آلود خدا! دلش انگار گریست
نازنینم آدم! قطره ای اشک ز چشمان خداوند چکید!!!
یاد من باش،که بس تنهایم..
بغض آدم ترکید؛گونه هایش لرزید!!
به خدا گفت:
من به اندازه‌ی..
من به اندازه‌ی گلهای بهشت.. نه..
به اندازه‌ی عرش ..نه ..نه
من به اندازه‌ی تنهاییت، ای هستی من، دوستدارت هستم!!
آدم، کوله اش را برداشت
خسته و سخت قدم برمی‌داشت..
راهی ظلمت پر شور زمین
طفلکی بنده غمگین، آدم!
در میان لحظه‌ی جانکاه هبوط..
زیر لب‌های خدا باز شنید..
نازنینم اَدم! نه به اندازه‌ی تنهایی من
نه به اندازه‌ی عرش..نه به اندازه‌ی گل‌های بهشت!
که به اندازه‌ی یک دانه گندم، تو فقط یادم باش!!!
نازنینم اَدم،
نبری از یادم...

 

[♥milad♥]

بعضی آدمها یهومیان...!


​

یهو زندگیتو قشنگ می کنن...!

​

یهومیشن همه ی دلخوشیت...!

​

یهومیشن دلیل خنده هات...!

​

یهومیشن دلیل نفس کشیدنت...!

​

بعدهمینجوری یهومیرن...!

​

یهوگندمیزنن به ارزوهات...!

​

یهو میشن دلیل همه ی غصه هات وهمه ی اشکات...!

​

یهومیشن سبب بالا نیومدن نفست...!

​

مراقب این یهویی ها باشید....
​

 

[(رها)]

 

[aynaz.m]

 

[aynaz.m]

سکوت میکنم
قضاوتم میکنی
حرف میزنم
قضاوت میشوم ضعیفه
اصلا تو که مرد هستی
بگو
چگونه باشم
هر روز برای جلب نظرت ظاهر بیارایم
یا اینکه خیلی راحت مرا بتوانی در اغوش بگیری
کدام یک تو را راضی نگه میدارد
هیچ کدام
تنها بعد از مدتی که
خسته ات کردم میروی
سراغ یک دلبر دیگر
اگر دلبری نمیکنم
برای این هست که
قیمت انقدر گران هست که
هر کسی قادر
به پرداخت این هزینه گزاف نیست

 

[aynaz.m]

موهایت را به باد نده
خنده هایت را
خریدارم
تمام شهر میداند
که تو تمام
مرا محصور میکنی
ارام مینشینم
تنها
به
کفشهایت مینگرم
که چه روزی میخواهی
تنهایم بگذاری
اخر ان روز
باید مرگ تدریجی
تمام ارزوهایم را
بنگرم

 

[(رها)]

 

[رجایی اشکان]

پنج شنبه ها دیگه بدون تو خیابونها صفایی نداره…!

اینجا کنار خانه ی ابدیت می نشینم و فاتحه میخوانم…

نه اشک و فاتحه... اشک و فاتحه و دلتنگی

امان… دنیای من! تو خیلی وقته که…

آرام بخواب فرشته کوچ کرده ی من…