نتایح جستجو

سجاف زرّین تو غم مرا چه دانی، که چه آتشم به جان زد تن خوشه خوشه داغم، ره باغ ارغوان زد چو پرستوی مسافر، غم آشیان نداری که به هر سفر توانی، به دیاری آشیان زد بفرست نامه سویم، که به سبزه زار خطّش ز لب لطیف رنگین، گل بوسه می توان زد به خدا که سایه ی غم، ز سرم نمی شود کم چو خبر نشد که سروم، به سر...

پولاد آبدیده جفای خلق و غم روزگار دیده منم وزین دو، رشته ی پیوند خود بریده منم شبم که سینه ی من پرده دار اسرار است به انتظار تو، این خنجر سپیده! منم ز تیغ طعنه ی دشمن دلم چو گل شد چک کنون چو غنچه زبان در دهان کشیده منم ز اوج چرخ ِ تمنّا چو برف با دل سرد فرونشسته و بر خاک آرمیده منم ز من گسسته...

وفادار بگذار که در حسرت دیدار بمیرم در حسرت دیدار تو بگذار بمیرم دشوار بود مردن و روی تو ندیدن بگذار به دلخواه تو دشوار بمیرم بگذار که چون ناله ی مرغان شباهنگ در وحشت و اندوه شب تار بمیرم بگذار که چون شمع کنم پیکر خود آب در بستر اشک افتم و ناچار بمیرم می میرم از این درد که جان دگرم نیست تا از...

افسون شیطان چرا کمتر از آن اشکی که از مژگانم آویزد دَوَد بر گونه ام آرام و در دامانم آویزد؟ چرا کمتر از آن آهی که از شوق لبت هر دم درون سینه در موج غم پنهانم آویزد؟ چرا کمتر ز شیطانی، که با افسون نو هر شب به پرهیزم زند لبخند و در ایمانم آویزد؟ ترا چون چشمه می خواهم که چون گیرد در آغوشم هزار...

ننگ آشنا خواهم چو راز پنهان، از من اثر نباشد تا از نبود و بودم، کس را خبر نباشد خواهم که آتش افتد، در شهر آشنایی وز ننگ ِ آشنایان، بر جا اثر نباشد گوری بده، خدایا! زندان پیکر من تا از بهانه جویی، دل دربدر نباشد پایم چو پایه ی رز، یارب شکسته بهتر تا از حریم خویشم، بیرون گذر نباشد پیمانه ی تنم...

یک سحر سحری به دلنوازی ز درم درآ و بنشین به کنار خود به بازی بنشان مرا و بنشین من اگر ادب پسندم، ننشینم و نخندم تو ز لطف رخصتم ده، که بیا بیا و بنشین همه دشمنند و بد سر، که زنند حلقه بر در به رخ حسود مگْشا، در این سرا و بنشین چو حیا کنم حذر کن، به ملامتم نظر کن که ز سبز جامه چون گل، به صفا درآ...

سپیدار این حریفان همه هرجایی و پستند و تو نه کم ز پتیاره و پتیاره پرستند و تو نه این گدایان به تمنّای جُوی سیم ِ تنم چون چنار از سر خواهش همه دستند و تو نه چون سپیدار ِ رَزآویخته، این بی ثمران خویشتن را ثمر عاریه بستند و تو نه از تنم فرش هوس بافته خواهند و به عهد رشته صد مرحله بستند و گسستند و...

دیبای کبود نیلوفر شبنم زده ی ساحل رودم کس جامه نپوشید ز دیبای کبودم بر آتش من ریخته خاکستر ایام دیگر ندهد کس خبر از بود و نبودم بی چنگی ی ِ خود چنگم و بی نایی ی ِ خود نای در پرده ی خاموشی دل خفته سرودم چون غنچه ی نشکفته، به عالم نظرم نیست نرگس نشدم، چشم تمنا نگشودم در خود زده ام دست، سبو...

ساقه ی دمیده چون نغمه در سراچه ی گوشت نشسته ام چون گوش، پرده دار خروشت نشسته ام چون ساقه ی دمیده به دشت ایستاده ای چون لاله ی شکفته به دوشت نشسته ام گرم و شکیب سوزم و شیرین و دلنواز آن بوسه ام که بر لب نوشَتْ نشسته ام میناست پیکر من و خونم شراب عشق دزدانه در کمینگه هوشت نشسته ام افسانه ی نگفته...

پونه ی وحشی ستاره بی تو به چشمم شرار می پاشد فروغ ماه به رویم غبار می پاشد خدای را! چه نسیم است این که بر تن من نوازش نفسش انتظار می پاشد؟ خروش رود ِ دمان، شور عشق می ریزد سکوت کوه گران، شوق یار می پاشد بیا که پونه ی وحشی ز عطر مستی بخش بُخور ِ می به لب جویبار می پاشد ستاره می دمد از چلچراغ...

از شبنم عشق خاک آدم گل شد صد فتنه و شور در جهان حاصل شد سر نشتر عشق بر رگ روح زدند یک قطره فرو چکید و نامش دل شد

با زمزمه ی بهار بیدارم کن از جرئت آبشار سرشارم کن در عزلت بی عشق دلم می پوسد ای با خبر از عشق خبر دارم کن

بر خیز به خون دل وضویی بکنیم در آب ترانه شست و شویی بکنیم عمر اندک و فرصت خموشی بسیار تلخ است سکوت گفت و گویی بکنیم

سلام به همه دوستای گلم. من امروز همه نمازام اول وقت بود فقز نرفتم مسجد و به جماعت نخوندم. مسواک هم یادم بود تازه. از این به بعدم قول میدم بچه خوبی باشم. قول قول

سلم بچه ها دیدید عمو پوررنگ برا گیلانی ها شعر خوند؟ عجب شعر باحالی بود.

برا کدوم یکی از روستاهای رودسر؟ پدر من برای رحیم آباد هست البته یکی از روستاهای ناحیه اشکورات. اگه خواستی من فرق همه اون گاوا رو بهت میگم.

نشان پا به دشت خاطر سردم نشان پایی چند خبر دهد که دلی بود و دلربایی چند کتاب ِ هستی ی ِ ما را مخوان که در او نیست به غیر شِکوه ز جانسوز ماجرایی چند حکایتی است ز آغوش و بوسه و لب کشت به کارنامه ی ما هست اگر خطایی چند ز دوستی که در او بسته ایم دل همه عمر چه دیده ایم به جز رنگی و ریایی چند؟ لبم...

برگریزان برگریزان دلم را نوبهاری آرزوست شاخه ی خشک تنم را برگ و باری آرزوست پایمال یک تنم عمری چو فرش خوابگاه چون چمن هر لحظه دل را رهگذاری آرزوست شمع جمع خفتگانم، آتشم را کس ندید خاطرم را مونس شب زنده داری آرزوست شوره زار انتظارم درخور ِ گل ها نبود گو برویاند که دل را نیش خاری آرزوست تا به کی...

گل رؤیا آن که رسوا خواست ما را، پیش کس روا مباد! وان که تنها خواست ما را، یک نفس تنها مباد! آن که شمع بزم ما را با دَمِ نیرنگ کشت محفلش، یارب، دمی بی شمع شب فرسا مباد! چون گزیر از همدمی گردنکش و مغرور نیست با من از گردنکشان، باری، به جز مینا مباد! چون گل رؤیا به گلزار عدم روییده ایم منّتی از...

شب... امشب به قصّه ی دل من گوش می کنی فردا مرا چو قصّه فراموش می کنی هوشنگ ابتهاج «سایه» شب چون هوای بوسه و آغوش می کنی دزدانه جام یاد مرا نوش می کنی عریان ز راه می رسم و پیکر مرا پنهان به بوسه های گنه جوش می کنی شرمنده پیش سایه ی پروانه می شوم زان شمع شب فروز که خاموش می کنی ای مست بوسه ی دو...