نتایح جستجو

من و تو بود عمری به دلم با تو که تنها بِنِشینم کامم کنون که برآمد بنشین تا بنشینم پاک و رسوا همه را عشق به یک شعله بسوزد تو که پکی بِنِشین تا منِ رسوا بنشینم بی ادب نیستم اما پی یک عمر صبوری با تو امشب نتوانم که شکیبا بنشینم شمع را شاهد احوال من و خویش مگردان خلوتی خواسته ام با تو که تنها...

صد چمن لاله روزی اید که دلم هیچ تمنا نکند دیده ام غنچه به دیدار کسی وا نکند وین سبک جوش گران مایه - که خون نام وی است- ره به آوند تهی مانده ی رگ ها نکند یاد آغوش کسی سینه ی آرام مرا موج خیز هوس این دل شیدا نکند دیده آن گونه فروبسته بماند که اگر صد چمن لاله دمد، نیم تماشا نکند لیک امروز که...

باغ مهتاب دیشب، ای بهتر ز گل! در عالم خوابم شکفتی شاخ نیلوفر شدی در چشم پر آبم شکفتی ای گل وصل از تو عطرآگین نشد آغوش گرمم گر چه بشکفتی ولی در عالم خوابم شکفتی بر لبش، ای بوسه ی شیرین تر از جان! غنچه کردی گل شدی، بر سینه ی هم رنگ سیمابم شکفتی شام ابرآلود طبعم را دمی چون روز کردی آذرخشی بودی و...

گل قاصد نپسندم این که روی ز مَنَت خبر نباشد گل قاصدی فرستم به تو، نامه گر نباشد گل قاصدی فرستم که پیام من بگوید که به جز وِیم کسی محرم نامه بر نباشد چو پیام من شنیدی پرِ او بگیر و بشکن که به جز تو سوی یار دگرش گذر نباشد نه، که خود شکسته بال است، و گرنه کس پیامی ز شکسته دل نیارد که شکسته پر...

برف گران آن دیده که با مهر به سویم نگران بود دیدم که نهانی نظرش با دگران بود آن اختر تابنده - که پنداشتمش عشق- تا سوی من آمد چو شهابی گذران بود بشکست مرا پشت ز سردی که به من کرد من شاخه ی گل بودم و او برف گران بود با آب روان، برگ ِ گل ِ ریخته می رفت خوش، آن که چنین در سفرش هم سفران بود نرگس ز...

این که با خود می کشم این که با خود می کشم هر سو، نپنداری تن است گورِ گردان است و در او آرزوهای من است! آتش ِ سردم که دارم جلوه ها در تیرگی چون غزالان در سیاهی دیدگانم روشن است من نه باغم، غنچه های ناز من تک دانه نیست پهنْ دشتم، لاله های داغ من صد خرمن است این که چون گل می درم از درد و افشان می...

آتش دور ای که چون صدف ما را، در کنار پروردی با گهر فروشانم، از چه آشنا کردی؟ گرم شد ز سوز من، محفل طرب جویان هیزم زمستان شد، گُلبنی که پروردی بر سرِ تو می بینم، پای هرزه پویان را چون چمن به هر صحرا دامن از چه گستردی؟ نوبهار می آرد، گل به هدیه بستان را ای تو نوبهار من! بهر من چه آوری؟ جان بی...

گل کوه گرچه چون کوه به دامان افق بستر ماست منّت پای بسی راهگذر بر سرماست دوری ی ِ راه به نزدیکی ی ِ دل چاره شود کـَرمی کن که به در دوخته چشم تر ماست آسمان سر زده از چشم کبود تو ولیک آنچه در او نکند جلوه گری، اختر ماست گر چه شد چشمه صفت خانه ی ما سینه ی کوه باز منظور بسی اهل نظر، منظر ماست همچو...

یادگار اگر چه باز نبینم به خود کنارِ ترا عزیز می شمرم عشق یادگار ترا در این خزان جدایی به بوی خاطره ها شکفته می کنم از نو به دل بهار ترا زبان شعله به گوشم به بی قراری گفت حدیثِ سستی ِ قول تو و قرار ترا ز من جدا شده یی همچو بوی گل از گل؛ منی که داده ام از دست، اختیار ترا شدی شراب و شدم مست بوسه...

شکوفه ی سحر ستاره دانه ی افشانده ی گل سحر است: گلی ز سیم که سیراب چشمه سار زر است چه باک از این شب غم وین ستاره های سرشک که از کرانه ی او صبح بخت جلوه گر است اگر چه بسته تنم، قُمری خیال ِ مرا به لاله زار نوازشگر افق گذر است قفس نکاست ز آزادگی که مرغ چمن اسیر منّت خاطر گُداز بال و پر است تو...

شهاب طلایی همچون نسیم بر تن و جانم وزید و رفت ما را چو گل دمی به سوی خود کشید و رفت بر دفتر خیال پریشان من شبی با کلْک عشق، خطّ تمنا کشید و رفت در آسمان خاطرم آن اختر امید دردا که چون شهاب طلایی دوید و رفت بر گو، خدای را، به دیار که می دمد آن صبح کاذبی که به شامم دمید و رفت یاد شکیب سوز تو- ای...

اجاق مرمر نه از تو مهر پسندم نه یاوری خواهم ستم، اگر ز تو زیبد، ستمگری خواهم به بارگاه الهی اگرچه بارم هست کجا ز خویش پذیرم که داوری خواهم؟ سبو صفت دل پرخون و غم زدایی ی ِ بزم همین قَدَر ز دو عالم توانگری خواهم زلال چشمه ی عشقم به کام تشنه لبی که جوش خویشتن و نوش دیگری خواهم کلاله ی گل خورشیدم...

از یاد رفته رفتیم و کس نگفت ز یاران که یار کو؟ آن رفته ی شکسته دل بی قرار کو؟ چون روزگار غم که رود رفته ایم و یار حق بود اگر نگفت که آن روزگار کو؟ چون می روم به بستر خود می کشد خروش هر ذرّه ی تنم به نیازی که یار کو؟ آرید خنجری که مرا سینه خسته شد از بس که دل تپید که راه فرار کو؟ آن شعله ی نگاه...

گل انتظار ز چه جوهر آفریدی، دل داغدار مارا؟ که هزار لاله پوشد، پس از این مزار ما را چه کنم جز این که گویم «بِنِگر به لطف بِنْگر دل گرمسوز ما را، رخ شرمسار ما را»؟ ز سرشک نم فشاندم، به بنفشه زار ِ دوری که ز بوته ها بچینی، گل انتظار ما را چو نسیم ِ آشنایی، ز کدام سو وزیدی تو که بی قرار کردی، همه...

موج خیز باور نداشتم که چنین واگذاریم در موج خیز ِ حادثه، تنها گذاریم آمد بهار و عید گذشت و نخواستی یک دم قدم به چشم گهرزا گذاریم چون سبزه ی دمیده به سحرای دوردست بختم نداده ره که به سر، پا گذاریم خونم خورند با همه گردنکشی، کسان گر در بساط غیر چو مینا گذاریم هر کس، نسیم وار، ز شاخم نصیب خواست تا...

شبگرد بر گو که چه می جویم، بنما که چه می خواهم؛ چون شد که در این وادی، سرگشته و گمراهم؟ از عشق اگر گویی، می جویم و می جویم وز یار اگر پرسی، می خواهم و می خواهم در عالم هشیاری، از بی خبری مستم در گوشه ی تنهایی، از بیخودی آگاهم گر مهر نیم آخر، هر شب ز چه می میرم؟ گر ماه نیم آخر، هر دم ز چه می...

بی خبری بگذشت مرا، ای دل! با بی خبری عمری با بی خبری از خود، کردم سپری عمری چون شعله سرانجامم، خاموشی و سردی شد هر چند ز من سر زد، دیوانه گری عمری نرگس نشدم، دردا! تا تاج زرم باشد چون لاله نصیبم شد، خونین جگری عمری دل همچو پرستویی، هردم به دیاری شد آخر چه شدش حاصل، زین دربدری عمری؟ دلدار چه کس...

معبد متروک در ما نمانده زانهمه شادی نشانه یی ماییم و دلشکستگی ی ِ جاودانه یی خاموش مانده معبد متروک سینه ام دراو نه آتشی، نه ز گرمی نشانه یی دامان دوستی ز چه برچیده ای زما؟ دانی که نیست آتش ما را زبانه یی خندد بهار خاطر من، زانکه در دلم هر لحظه می زند غمی ز نو جوانه یی شد سینه، خانه ی پریان...

دام ِ فریب گفتم که می خواهم تو را، باور مکن، باور مکن از جمع یاران پا مکش، با من به یاری سر مکن گر همچو گل در خنده ام، دام ِ فریب افکنده ام در حسرت دامی چنین، بیهوده دامن تر مکن از عاشق پکیزه خو، وصل من رسوا مجو همبستر هر سفله را، با خویش هم بستر مکن شهد لب می رنگ من، آلوده با نیرنگ من این جام...

یاد شب چون به چشم اهل جهان خواب می دود میل تو گرم، در دل بی تاب می دود در پرده ی نهان ِ دلم جای می کنی گویی به چشم خسته تنی خواب می دود می بوسمت به شوق و برون می شوم ز خویش چون شبنمی که بر گل شاداب می دود می لغزد آن نگاه شتابان به چهره ام چون بوسه ی نسیم که بر آب می دود وز آن نگاه، مستی عشق تو...