نتایح جستجو

پیچک آن یار که چون پیچک، پیوند به ما بسته بر شاخه ی ارزانم، صد بند بلا بسته زین بند گریزانم، هر چند که می دانم گر پای مرا بسته، از راه وفا بسته دریای روان بودم، یخ بستم و افسردم دمسردی ی ِ او ما را، این گونه چرا بسته، سنگین نفسم ازغم، در سینه فرومانده از سُرب مگر باری، بر دوش هوا بسته فریاد...

یک دامن گل چون درخت فروردین، پرشکوفه شد جانم دامنی ز گل دارم، بر چه کس بیفشانم؟ ای نسیم جان پرور، امشب از برم بگذر ورنه این چنین پرگل، تا سحر نمی مانم لاله وار خورشیدی، در دلم شکوفا شد صد بهار گرمی زا، سر زد از زمستانم دانه ی امید آخر، شد نهال بارآور صد جوانه پیدا شد، از تلاش پنهانم پرنیانِ...

خورشید و شب زلف پرپیچ و خمت کو تا ز هم بازش کنم بوسه بر چینش زنم با گونه ها نازش کنم غنچه ی صبرم شکوفا می شود، اما چه دیر کو سرانگشت شتابی تا ز هم بازش کنم قصه ی رسواییم چون صبح عالمگیر شد کی توانم همچو شب آبستن رازش کنم در نگاه من زنی گنگ است و گنگی کامجوست کامبخشی مهربان کو تا سخنسازش کنم...

شراب نور ستاره دیده فروبست و آرمید بیا شراب نور به رگ های شب دوید بیا ز بس به دامن شب اشک انتظارم ریخت گل سپیده شکفت و سحر دمید بیا شهاب ِ یاد تو در آسمان خاطر من پیاپی از همه سو خطّ زر کشید بیا ز بس نشستم و با شب حدیث غم گفتم ز غصّه زنگ من و رنگ شب پرید بیا به وقت مرگم اگر تازه می کنی دیدار...

نامه ی شکوفه از عمر، چون غروب، زمانی نمانده است وز جور ِ‌ شام تیره امانی نمانده است چون شبنم خیال به گلبرگ یاد ِ یار از ما نشانه دیر زمانی نمانده است بودیم یک فغان و خموشی مزار ماست جز لحظه یی طنین فغانی نمانده است از ما به جز نسیم، که برگ شکوفه برد در کوی عشق، نامه رسانی نمانده است شمعیم پاک...

افسانه ی پری خفته در من دیگری، آن دیگری را می شناس چون ترنجم بشکن آنگه آن پری را می شناس من پری هستم به افسون در ترنجم بسته اند تا رَها سازی مرا، افسونگری را می شناس سوی سامانم بیا، با خود دل و جان را بیار کاروانی مرد باش و رهبری را می شناس هفت کفش آهنین و هفت سال آوارگی... این من و فرمان من،...

در طول راه پیر ماه و سال هستم پیر یار بی وفا ، نه عمر می رود به تلخی پیر می شوم ،‌ چرا نه ؟ پیر می شوی ؟ چه بهتر زود می رسی به مقصد غیر از این به ماحصل هیچ بیش ازین به ماجرا ، نه هان ،‌ چگونه مقصد است این ؟ مرگ ؟ پس تولدم چیست ؟ آمدیم تا بمیریم ؟ این حماقت است ، یا نه ؟ زاد و مرگ ما دو...

لعنت خواب و خیالی پوچ و خالی این زندگانی بود و بگذشت دوران به ترتیب و توالی سالی به سال افزود و بگذشت هر اتفاقی چشمه یی بود از هر کناری چشم بگشود راهی شد و صد جوی و جر شد صد جوی و جر ، شد رود و بگذشت در انتظار عشق بودم اوهام رنگینم شتابان گردونه شد بر گل گذر کرد دامان من آلود و...

با کوله ی هفتاد و هشتاد تا زنده هستم زنده هستم تا زنده بر انصار بیداد با اسبی از توفان و تندر با نیزه یی از شعر و فریاد هر چند در میدان نبودم با دیو و دد جنگ آزمودم بس قصه کز میدان سرودم زانجا که باروت است و پولاد پیرم ولی از دل جوانم خوش می رود با کودکانم من مامک پر مهرشانم گیرم که...

با قهر چه می کشی مرا با قهر چه می کشی مرا من کشته ی مهربانیتم یک خنده و یک نگاه بس تا کشته ی خود بدانیم ای آمده از سراب ها با خواب و خیال آب ها دارد ز تو بازتاب ها ایینه ی زندگانیم گر نیست به شانه ام سرت یا از دگری ست بسترت غم نیست که با خیال تو همبستر شادمانیم شادا !‌ تن بی نصیب...

صدای تو صدای تو گرم است و مهربان چه سحر غریبی درین صداست صدای دل مرد عاشق است که این همه با گوشم آشناست صدای تو همچون شراب سرخ به گونه ی زردم دوانده خون چنین که مرا مست می کنی نشانی ی میخانه ات کجاست ؟ به قطره ی شبنم نگاه کن نشسته به گلبرگ مخملی به مخمل آن نیمتخت سرخ اگر بنشانی مرا...

گو آفتاب براید ایات مصحف عشقم کس خواندنم نتواند وان کس که مدعیم شد غیر از دروغ نخواند چونان سیاوش پکم از دود و شعله چه بکم آتش به رخت سفیدم خاکستری نفشاند دل ا برابر یاران چون گل به هدیه نهادم دیوانه آن که به تهمت خون از گلم بچکاند آن شبنمم که سراپا در انتظار طلوعم گو آفتاب براید...

آنان که خاک را تمام دلم دوست داردت تمام تنم خواستار توست بیا و به چشم قدم گذار که این همه در انتظار توست چه خوب و چه خوبی ، چه نازنین تو خوب ترینی ، تو بهترین چه بخت بلندی ست یار او کسی که شبی در کنار توست نظر نه به سود و زیان کنم هر آنچه بگویی همان کنم بگو که بمان ، یا بگو بمیر...

وقتی زمانه جوان است وقتی زمانه جوان است حس می کنم که جوانم آبم که روشن و لغزان در رودخانه روانم حس می کنم که سرا پا شور و شتاب و تلاشم موجم که در دل دریا جانی پر از هیجانم فواره ام که به صورت همتای بید بلورم رقصان و شاد و غزلخوان پیوسته در فورانم دارم هوای دویدن همپای باد سبک پو...

جامه دران یک رودخانه تحرک یک بامداد جوانی یک آفتاب درخشش یک ماه نقره فشانی دل : با هزار کبوتر در جنبش و تپش و شور تن : با هزار تمنا در التهاب نهانی یک اتفاق : که هرگز از خاطرم نگریزد یک اعتماد :‌ وزان پس آنی که افتد و دانی لب : با هزار شراره شب : با هزار ستاره بر گیسوان من و شب از...

برای انسان این قرن برای انسان این قرن چه آرزو می توان کرد که در نخستین فراگشت خراب و خون ارمغان کرد ببین که در مغز پوکش چه فتنه یی شعله انگیخت ببین که در دست شومش چه کوهی آتشفشان کرد ببین که با خون و وحشت عجین به چرک و عفونت به هر کلان شهر عالم چگونه سیلی روان کرد تنوره ی آتشینش...

ارهاب گوشه ی چشمم ستاره یی ست دیده ای آن را ؟ ندیده ام حبه ی انگور از آسمان دست فرا برده ، چیده ام حبه ی انگور از آسمان ؟ پس تو زمین را ندیده ای بستر خون است و آتش است این که در او آرمیده ام گوشه ی چشم مرا ببین خنجر بهرام سرخ ازوست روی زمین از چکیده هایش نقشه ی دریا کشیده ام گریه ی...

فرمان پذیر آتش باش هی قرص ،‌ هی دوا ، ول کن این زندگی ست؟ آری ؟ نه بهبود جسم ویران را هیچ انتظاری داری ؟ نه فردا چگونه خواهد بود ؟ دنیا درست خواهد شد ؟ خورشید رقص خواهد کرد از بعد سوگواری ؟ نه مهتاب در سرابستان هر شب حریر خواهد بافت ؟ صبح از ستیغ خواهد تافت با شال نقره کاری ؟ نه فقر و...

به کاسه ی این خالی به کاسه ی این خالی چه بوده ، که دیگر نیست؟ تفکر و هشیاری که نیست ، سرم سر نیست تفکر و هشیاری ؟ چه بیهوده می گویی که دشمن آسایش ازین دو فراتر نیست خوشا که چنین مستم ز خویش برون هستم به کو به مفرسا در که کس پس این در نیست که خفته چنین با من تو پیرهنی یا تن که با تو مرا...

گفت و گو تازگی چه خبرها ؟ کهنه هم خبری نیست جز گرفتن و بستن کار تازه تری نیست شور و شوق و تحرک ؟ طرفه یی که ندیدیم هر چه بود ، همان هست تحفه ی دگری نیست پیش بینی ی فردا ؟ تلخ کامی ی دیروز در مجال تصور شهدی وشکری نیست کو کرامت و عصمت دم مزن که درین شهر غیر ناخن و دامن هیچ خشک و تری...