اشعار و نوشته هاي عاشقانه

[anise b]

آرزو
...

ای کاش با عشق نمی آمدی
تا با دلزدگی بروی
ای کاش
دوستانه می آمدی
تا سلامی بگویی
احوالی بپرسی
درد دلی بکنی
چای نعناع بنوشی
سیگاری با دود سبز بکشی
بوسه ای گرم بر گونه ام بزنی
و بروی...

حال که اینچنین سرد می روی
یادت باشد چیزی به جا نگذاری
مبادا برگردی
و اشکهایم را ببینی.

"چوکاش لوبین، ترجمۀ حسین منصوری"

 

[MARIA RED]

عاشق نبودي تو من عاشقت بودم
درقبله گاه عشق بودي تو معبودم
آرام و آسوده در خواب خوش بودي
يک لحظه من بي تو هرگز نياسودم
من با نفسهايم نام تورا خواندم
کاش اي هوس بازم با تو نمي ماندم
روزي که ميگفتي من با تو ميمانم
روزي که دانستي من بي تو ميميرم
روزي که با عشقت بستي به زنجيرم
بازنده من بودم اين بوده تقديرم
خوش باوري بودم پيش نگاه تو
هر دم زچشمانت خواندم کلامي نو
عشق تو چون برگي در دست طوفان بود
دل کندن و رفتن پيش توآسان بود
روزي به من گفتي ديگر نميمانم
گفتم که ميميرم گفتي که ميمانم
باور نميکردم هرگز جدايي را
آن آمدن با عشق اين بي وفايي را .

 

[MARIA RED]

ﺩﺧﺘـــﺮﯼ ﺭﺍ ﺑـﺎ ﺩﺭﻭﻏــﻬـﺎﺕ


ﻓــﺮﯾـﺐ ﺩﺍﺩﯼ


ﻗــﺒـﻞ ﺍﺯ ﺍﯾـﻨـﮑـﻪ ﺑـﮕــــﯽ ﭼـــﻘـﺪﺭ


ﺍﺣـــﻤـﻖ ﺑـــﻮﺩ


ﺯﻳـــﺮ ﻟــﺐ ﺑــﻪ ﺧـــﻮﺩﺕ ﺑـــﮕـﻮ ﭼـــﻘـﺪﺭ


ﻣــﻦ ﺁﺷــﻐــﺎﻟــﻢ …!!!
​

 

[mymoji]

سخت ترین کار دنیا بی محلی کردن به کسی است که باتمام وجود دوستش داری...

 

[fahimeh89]

شرمنــده ام
کــه هیچ وقت، مهربانــی هایت را منتشـــر نکردم
امـا تــا دلــت بخواهد گلایـه هـا را "پست" کردم
و غریبه هــا "لایک" زدند ...
کــاش می توانستم صدای تــو را بنویسم!

 

[شبگرد23]

قهوه مخصوص تورا درست کردم

در لیوان مخصوص تو ریختم

کنارهمان شیرینی مخصوص ...


فقط تــ ـو...

توی مخصوص...نبــ ــودی...!!

 

[anise b]

ساقیـــا امشب صدایـــت بـا صدایـم ساز نیست
یا که من بسیار مستم یاکه سازت ساز نیست

ساقیــــا امشـــب مخالــــف مینـــــوازد تار تـــــو
یا که من مسـت و خرابم یا که تــارت تار نیست

 

[*sasa*]

مست شد...خواست که ساغر شکند!
عهد شکست...
فرق پیمانه و پیمان ز کجا داند، مست...

 

[*sasa*]

دیگر هوای برگرداندنت را ندارم…
هرجا که دلت میخواهد برو…
فقط آرزو میکنم
وقتی دوباره هوای من به سرت زد، آنقدر آسمان دلت بگیرد که با هزار شب گریه چشمانت، باز هم آرام نگیری…
و اما من…
بر نمیگردم که هیچ!
عطر تنم را هم از کوچه های پشت سرم جمع میکنم،
که نتوانی لم دهی روی مبل های راحتی،با خاطراتم قدم بزنی!

 

[naghmeirani]

​

هیچ بارانی از بهشت
و هیچ عطری از بهار
خاموش نمی کند
پروانه ای را که در پیله اش
آتش گرفته است
هیچ رؤیائی جرآت نمی کند
به شعله های عشق تو در من
نزدیک شود !
​

 

[*sasa*]

كجا باید رفت؟.....

ز كه باید پرسید؟!!!

واژه عشق و پرستیدن چیست؟

جان اگر هست چرا در من نیست؟

من كه خود می دانم ..

راه من راه فناست

قصه عشق فقط یك رویاست ...
.
اه ای راه سكوت...

اه ای ظلمت شب....

من همان گمشده ی این خاکم

به خدا عاشق قلبی پاكم.....

 

[fahimeh89]

دستانِ من نمی‏توانند
نه؛ نمی‏توانند
هرگز این سیب را
عادلانه قسمت کنند!‏
تو
به سهم خود فکر می‏کنی
من
به سهم تو!‏

 

[شبگرد23]

نگران من نباش ...

دیگر هیچ چیز مرا هوایی نمی کند،

حتی خیال تو ...

زمین گیر شده ام،

خیالت راحت ...

 

[shabnam111]

من به صدای مهیب شکستن ها عادت دارم...
اگر تو هم آرام میشوی،
مرا بشکن...

 

[shabnam111]

به خودم قول داده بودم اگر روزی مرا شکستی،
مواظب باشم تکه های وجودم احساست را پاره نکنند،
نگرانم...
نه برای خودم که زیر خروارهای خاطرات کاهی ات له شده ام
نگرانم ...
برای تو ، که نکند آب در دلت تکان بخورد

 

[*sasa*]

مرغ عشق
فخر فروشی مکن ...
معشوق تو نیز به لطف قفس است که وفادار مانده ... !

 

[*sasa*]

خدایا...!!!
جای سوره ای
به نام " عشق " در قرآنت خالی ست
که اینگونه آغاز میگردد :
و قسم به روزی که قلبت را می شکنند . . .
و جز خدایت
مرهمی نخواهی یافت

 

[*sasa*]

وقتی که نمیتوان ابراز کرد محبت را و فرو می بلعیم «آتش کلماتی» را که فریاد میزند
«زیبایی های زخم زن قلب » را ... « زیبایی هایش » را ...

وقتی احساس « خفگی » میکنیم ...

آنوقت است که حسودیمان به تو میشود که «خدایی و بی نیاز» ...

« بی نیاز» از اینکه دیگران بدانند چقدر آنها را دوست داری .

...

و انگار تو« تنها محبوبی» هستی که قبل از عاشقت ، « عاشق » میشوی

 

[mani24]

عهد کن یارم بمانی تا قیامت ای رها

اولین و آخرین عشقم بمانی با وفا

کلبه ای با هم بسازیم با ستونی استوار

گر کنارم تو نباشی ، بی قرارم بیقرار

براي ديدن اين عكس با اندازه واقعي اينجا كليك كنيد . اندازه واقعي اين عكس 700x560 مي باشد

 

[mani24]

---

انـدوه

در طـعـم خـرمـا نـهفـتـه اسـت

وقـتـی ...

بـرای خـوانـدن سـوره ای می خـوری !

 

[hamid_rahmati2]

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست



منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست




شب تار است و ره وادی ایمن در پیش



آتش طور کجا موعد دیدار کجاست




هر که آمد به جهان نقش خرابی دارد



در خرابات بگویید که هشیار کجاست




آن کس است اهل بشارت که اشارت داند



نکته‌ها هست بسی محرم اسرار کجاست




هر سر موی مرا با تو هزاران کار است



ما کجاییم و ملامت گر بی‌کار کجاست




بازپرسید ز گیسوی شکن در شکنش



کاین دل غمزده سرگشته گرفتار کجاست




عقل دیوانه شد آن سلسله مشکین کو



دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست




ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی



عیش بی یار مهیا نشود یار کجاست




حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج



فکر معقول بفرما گل بی خار کجاست

 

[hamid_rahmati2]

به ملازمان سلطان که رساند این دعا را



که به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را




ز رقیب دیوسیرت به خدای خود پناهم



مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را




مژه سیاهت ار کرد به خون ما اشارت



ز فریب او بیندیش و غلط مکن نگارا




دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی



تو از این چه سود داری که نمی‌کنی مدارا




همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی



به پیام آشنایان بنوازد آشنا را




چه قیامت است جانا که به عاشقان نمودی



دل و جان فدای رویت بنما عذار ما را




به خدا که جرعه‌ای ده تو به حافظ سحرخیز



که دعای صبحگاهی اثری کند شما را

 

[hamid_rahmati2]

اگر آن ترک شیرازی

اگر آن ترک شیرازی

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را



به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را




بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت



کنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا را




فغان کاین لولیان شوخ شیرین کار شهرآشوب



چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را




ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی است



به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را




من از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم



که عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را




اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویم



جواب تلخ می‌زیبد لب لعل شکرخا را




نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست‌تر دارند



جوانان سعادتمند پند پیر دانا را




حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو



که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را




غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ



که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را

 

[hamid_rahmati2]

عشق رخ یار بر من زار مگیر

بر خسته دلان رند خمار مگیر


صوفی چو تو رسم رهروان می‌دانی

بر مردم رند نکته بسیار مگیر

 

[hamid_rahmati2]

یک شعر بسیاز زیبای عاشقانه و دوست داشتنی

یک شعر بسیاز زیبای عاشقانه و دوست داشتنی

یک شعر بسیاز زیبای عاشقانه و دوست داشتنی در قالب شعری قطعه گلچین شده ازمجموعه قطعات خواجه حافظ شیرازی – قطعه با موضوع عشق و عاشقی از حافظ .



خسروا گوی فلک در خم چوگان توشد



ساحت کون ومکان عرصهٔ میدان تو باد




زلف خاتون ظفر شیفتهٔ پرچم توست



دیدهٔ فتح ابد عاشق جولان تو باد




ای که انشاء عطارد صفت شوکت توست



عقل کل چاکر طغراکش دیوان تو باد




طیرهٔ جلوهٔ طوبی قد چون سرو تو شد



غیرت خلد برین ساحت ایوان تو باد




نه به تنها حیوانات و نباتات و جماد



هر چه در عالم امر است به فرمان تو باد

 

[hamid_rahmati2]

یک شعربسیار زیبا از حافظ شیرازی به نام ” ​

الا ای آهوی وحشی

” در قالب شعری مثنوی -مثنوی بلند و زیبا از خواجه حافظ شیرازی.​

​

الا ای آهوی وحشی کجایی

مرا با توست چندین آشنایی


​

دو تنها و دو سرگردان دو بیکس



دد و دامت کمین از پیش و از پس




بیا تا حال یکدیگر بدانیم



مراد هم بجوییم ار توانیم




که می‌بینم که این دشت مشوش



چراگاهی ندارد خرم و خوش




که خواهد شد بگویید ای رفیقان



رفیق بیکسان یار غریبان




مگر خضر مبارک پی درآید



ز یمن همتش کاری گشاید




مگر وقت وفا پروردن آمد



که فالم لا تذرنی فردا آمد




چنینم هست یاد از پیر دانا



فراموشم نشد، هرگز همانا




که روزی رهروی در سرزمینی



به لطفش گفت رندی ره‌نشینی




که ای سالک چه در انبانه داری



بیا دامی بنه گر دانه داری




جوابش داد گفتا دام دارم



ولی سیمرغ می‌باید شکارم




بگفتا چون به دست آری نشانش



که از ما بی‌نشان است آشیانش




چو آن سرو روان شد کاروانی



چو شاخ سرو می‌کن دیده‌بانی




مده جام می و پای گل از دست



ولی غافل مباش از دهر سرمست




لب سر چشمه‌ای و طرف جویی



نم اشکی و با خود گفت و گویی




نیاز من چه وزن آرد بدین ساز



که خورشید غنی شد کیسه پرداز




به یاد رفتگان و دوستداران



موافق گرد با ابر بهاران




چنان بیرحم زد تیغ جدایی



که گویی خود نبوده‌ست آشنایی




چو نالان آمدت آب روان پیش



مدد بخشش از آب دیدهٔ خویش




نکرد آن همدم دیرین مدارا



مسلمانان مسلمانان خدا را




مگر خضر مبارک‌پی تواند



که این تنها بدان تنها رساند




تو گوهر بین و از خر مهره بگذر



ز طرزی کن نگردد شهره بگذر




چو من ماهی کلک آرم به تحریر



تو از نون والقلم می‌پرس تفسیر




روان را با خرد درهم سرشتم



وز آن تخمی که حاصل بود کشتم




فرحبخشی در این ترکیب پیداست



که نغز شعر و مغز جان اجزاست




بیا وز نکهت این طیب امید



مشام جان معطر ساز جاوید




که این نافه ز چین جیب حور است



نه آن آهو که از مردم نفور است




رفیقان قدر یکدیگر بدانید



چو معلوم است شرح از بر مخوانید



​

مقالات نصیحت گو همین است



که سنگ‌انداز هجران در کمین است​

​

 

[hamid_rahmati2]

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم
می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر
سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم
زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم
طره را تاب مده تا ندهی بر بادم
یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم
غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم
رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم
قد برافروز که از سرو کنی آزادم

 

[hamid_rahmati2]

شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی مارا
یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم
شهره ی شهر مشو تا ننهم سر در کوه
شور شیرین منما تا نکنی فرهادم
رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس
تا به خاک در آصف نرسد فریادم
حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی
من از آن روز که در بند توام آزادم

 

[hamid_rahmati2]

از صداى سخن عشق، ندیدم خوشتر

از صداى سخن عشق، ندیدم خوشتر

از صداى سخن عشق، ندیدم خوشتر
یادگارى که در این گنبد دوار بماند
ای که از کوچه ی معشوقه ی ما می گذری
برحذر باش که سر می شکند دیوارش.
گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید
گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید
می مخور با همه کس، تا نخورم خون جگر
زلف بر باد مده، تا ندهی بر بادم
شیوه و ناز تو شیرین خط و خال تو ملیح
چشم و ابروی تو زیبا قد و بالای تو خوش
گفته بودی که: شوم مست و دو بوست بدهم
وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یک
زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم
طره را تاب مده تا ندهی بربادم
در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن
شرط اول قدم آنست که مجنون باشی
گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر
آن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم
می خورد خون دلم مردمک دیده سزاست
کـه چرا دل به جگرگوشـه مردم دادم
بگفتمش: به لبم بوسه ای حوالت کن
به خنده گفت : کی ات با من این معامله بود!؟
فاش می گویم و از گفته خود دلشادم
بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم.
الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها
رخ برافروز، که فارغ کنی از برگ گُلم
قد برافراز، که از سرو کنی آزادم
یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور
کلبه‏ء احزان شود روزی گلستان غم مخور
گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد،
گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید.
امشب زغمت میان خون خواهم خفت
وزبستر عافیت برون خواهم خفت
روز اول رفت دینم در سر زلفین تو
تا چه خواهد شد درین سودا سرانجامم هنوز
شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را
یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم
تاب بنفشه میدهد طره مشک سای تو
پرده غنچه میدرد خنده دلگشای تو
خیال خال تو با خود به خاک خواهم برد
که از خیال تو خاکم شود عبیر آمیز
نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست
خیال روی تو در هر طریق همره ماست
شهره ی شهر مشو، تا ننهم سر در کوه.
شور شیرین، منما تا نکنی فرهادم
گفتی که پس از سیاه رنگی نبود. .
پس موی سیاه من چرا گشت سپید
ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم.
با ما منشین و گرنه بد نام شوی
تا آسمان ز حلقه بگوشان ما شود.
کو عشوه ای زابروی همچون هلال تو.

 

[hamid_rahmati2]

دوش در حــلقه مــا قصــه گیســوی تـو بود
تا دل شب سخن از سلسله موی تو بود
دل که از ناوک مژگان تو در خون مـی‌گـشت
بـــاز مشتـــاق کمـــانـخانـه ابروی تو بود
هــم عفــاالله صبـــا کــز تــو پیامـی مـی‌داد
ور نه در کس نرسیدیم کـه از کوی تو بود
عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت
فـتـنه انگیـز جهــان غمــزه جادوی تو بود
مــن سرگشـته هم از اهل سـلامت بـودم
دام راهـــم شـکـن طـره هنــدوی تو بود
بـگشــا بنــد قبــا تــا بگشـــایـد دل من
کــه گشـادی کـه مرا بود ز پهلوی تو بود
بــه وفــای تــو کــه بـر تربــت حــافظ بـگذر
کـز جهان می‌شد و در آرزوی روی تو بود