معماری با مصالحی از جنس دل
- شروع کننده موضوع mohammad azizi
- تاریخ شروع
مــــ ـــــآری
عضو جدید
فاصله بین بهشت و جهنم زندگی من ..
تنها به اندازه ی فاصله ی دستان توست..
در آغوش تو بودن یا نبودن..
تنها به اندازه ی فاصله ی دستان توست..
در آغوش تو بودن یا نبودن..
جدا که شدیم هر دو به یک احساس رسیدیم تو به "فراغــــــت" من به "فراقــــــت" یک حرف تفاوت که مهم نیست...
همیشه در حالی که ... یه عالمه حرف بیخ گلوت چسبیده !
یه عالمه اشک توی چشماته !
یه عالمه حسرت توی دلت تلنبار شده ...
باید بگی : خب... خدافظ
یه عالمه اشک توی چشماته !
یه عالمه حسرت توی دلت تلنبار شده ...
باید بگی : خب... خدافظ
من نمـــی دانم؛
چرا احساس مسئولیت را نــــیاموخته ای ... ؟!
چنــــد بار بگـــــویم : در بـــــرابــر من که ادعـــــای عشق داری، مسئــــــولــــــی ... !!!
چرا احساس مسئولیت را نــــیاموخته ای ... ؟!
چنــــد بار بگـــــویم : در بـــــرابــر من که ادعـــــای عشق داری، مسئــــــولــــــی ... !!!
عشق قصه ای نیست که با یکی بود یکی نبود آغاز بشه ، عشق کلاغی بود که هرگز به خانه اش نرسید
دلـــــــتَنـــــگت می شوم...
چـشمانم را روی هـم می گــذارم بلکه یادت را فـراموش کنم...
تـو بگو دلــــکم مگر می شود یــک عـمری را فراموش کـرد؟
چـشمانم را روی هـم می گــذارم بلکه یادت را فـراموش کنم...
تـو بگو دلــــکم مگر می شود یــک عـمری را فراموش کـرد؟
برگـَـــرد...
یادت را جا گذاشتی...
نمی خواهم عُــمری به این امید باشم که برای بُردنش بر می گردی...
یادت را جا گذاشتی...
نمی خواهم عُــمری به این امید باشم که برای بُردنش بر می گردی...
دلم گاهی می گیرد، گاهی می سوزد، گاهی تنگ می شود و حتی گاهی...
گاهی نه...
خیلی وقت ها می شکند خیلی وقت ها دلم می شکند اما هنوز می تپد...
گاهی نه...
خیلی وقت ها می شکند خیلی وقت ها دلم می شکند اما هنوز می تپد...
هـــنگام رفـــتن
در چـــشمانِ عشـــق نگـــریســـتن آنچـــنان مشـــتاق مــاندنت میکــــند
که پــایِ رفتـــنت ســست میشـــــود و رفـــتن را مــرگ می پنـــداری
پـــس چشـــمانت را ببــــند و پـــا در جــــاده بگـــذار
و همیــــشه به یـــاد داشـــته بـــاش
گــاهی وقــتهـــا بـــرای بودن ...
بـــاید رفـــت...!
در چـــشمانِ عشـــق نگـــریســـتن آنچـــنان مشـــتاق مــاندنت میکــــند
که پــایِ رفتـــنت ســست میشـــــود و رفـــتن را مــرگ می پنـــداری
پـــس چشـــمانت را ببــــند و پـــا در جــــاده بگـــذار
و همیــــشه به یـــاد داشـــته بـــاش
گــاهی وقــتهـــا بـــرای بودن ...
بـــاید رفـــت...!
آیینه پرسید: که چرا دیر کرده است ؟
نکند دل دیگری او را اسیر کرده است ؟
خندیدم و گفتم : او فقط اسیر من است
تنها دقایقی چند تاخیر کرده است .
آیینه به سادگیم خندید و گفت :
احساس پاک ، تو را زنجیر کرده است
گفتم : از عشق من چنین سخن مگوی
گفت: خوابی ! سالها دیر کرده است
در آیینه به خود نگاه می کنم آه !!!
عشق تو عجیب مرا پیر کرده است
راست گفت آیینه که منتظر نباش ،
او برای همیشه دیر کرده است …
نکند دل دیگری او را اسیر کرده است ؟
خندیدم و گفتم : او فقط اسیر من است
تنها دقایقی چند تاخیر کرده است .
آیینه به سادگیم خندید و گفت :
احساس پاک ، تو را زنجیر کرده است
گفتم : از عشق من چنین سخن مگوی
گفت: خوابی ! سالها دیر کرده است
در آیینه به خود نگاه می کنم آه !!!
عشق تو عجیب مرا پیر کرده است
راست گفت آیینه که منتظر نباش ،
او برای همیشه دیر کرده است …
هر روز که حالم را می پرسی اشک در چشمانم حلقه می زند و با بغضی در گلو، برایت از خوب بودن می نویسم نمی دانم این همه دروغ مرا به کدام طبقه از جهنم می کشاند...
چه حرف بی ربطیست که "مــــرد" گریه نمی کند گاهی آنقدر بغض داری که فقط باید "مــــرد" باشی تا بتوانــــی گریه کنــــی
خیالت راحت، دیگر اشکی نیست که به بالینت بریزد و احساس را شکوفا کند تنها بغضیست که فرو رفتنش حسرت در چشمانم می تازد . . .
اين دلم گاهي بيهوده بغض مي كند گوشه كنارخاطره هايش عكس خودم را مي بينم بفهمي نفهمي دلم خيس مي شود آرام گريه ام مي گيرد...
باران که می بارد دلم برایت تنگ تر می شود راه می افتم بدون چتر من بغض میکنم، آسمان گریه
آَخـریـن بـار کِـهَ مـن اَز تَـهِ دلَ خـنـدیـَدم . . .
ِعـلََتش پـُول نَـبـود . . .
اِنـِعـکـاسِ جـُوکـِ ھـَر روز نَـبـود . . .
ِعـلََتش ، چـِھـِره ی ژولـیـِده ی یِـکـَ دلـَقـک . . .
یـاَزمـیـن خـُورَدِن یِـکـُ کـور نَـبـود . . .
َمـن بِـه "َمــن "َخـنـدیـَدم . . .!
کـِه چـُو یِـکـَ دلـَقـِک گـیـج . . .
" نَـقـشِ یِـکــ خـَنـِده بِـهُ صـوَرتـــ دارمــَوِدلَــمــ مـیـگِـریَـد . . .!!!
ِعـلََتش پـُول نَـبـود . . .
اِنـِعـکـاسِ جـُوکـِ ھـَر روز نَـبـود . . .
ِعـلََتش ، چـِھـِره ی ژولـیـِده ی یِـکـَ دلـَقـک . . .
یـاَزمـیـن خـُورَدِن یِـکـُ کـور نَـبـود . . .
َمـن بِـه "َمــن "َخـنـدیـَدم . . .!
کـِه چـُو یِـکـَ دلـَقـِک گـیـج . . .
" نَـقـشِ یِـکــ خـَنـِده بِـهُ صـوَرتـــ دارمــَوِدلَــمــ مـیـگِـریَـد . . .!!!
ای ساربان آهسته رو کآرام جانم میرود
وان دل که با خود داشتم با دلستانم میرود
من ماندهام مهجور از او بیچاره و رنجور از او
گویی که نیشی دور از او در استخوانم میرود
گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون
پنهان نمیماند که خون بر آستانم میرود
محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان گویی روانم میرود
او میرود دامن کشان من زهر تنهایی چشان
دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم میرود
برگشت یار سرکشم بگذاشت عیش ناخوشم
چون مجمری پرآتشم کز سر دخانم میرود
با آن همه بیداد او وین عهد بیبنیاد او
در سینه دارم یاد او یا بر زبانم میرود
بازآی و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین
کآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم میرود
شب تا سحر مینغنوم و اندرز کس مینشنوم
وین ره نه قاصد میروم کز کف عنانم میرود
گفتم بگریم تا ابل چون خر فروماند به گل
وین نیز نتوانم که دل با کاروانم میرود
صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار من
گر چه نباشد کار من هم کار از آنم میرود
در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود
وان دل که با خود داشتم با دلستانم میرود
من ماندهام مهجور از او بیچاره و رنجور از او
گویی که نیشی دور از او در استخوانم میرود
گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون
پنهان نمیماند که خون بر آستانم میرود
محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان گویی روانم میرود
او میرود دامن کشان من زهر تنهایی چشان
دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم میرود
برگشت یار سرکشم بگذاشت عیش ناخوشم
چون مجمری پرآتشم کز سر دخانم میرود
با آن همه بیداد او وین عهد بیبنیاد او
در سینه دارم یاد او یا بر زبانم میرود
بازآی و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین
کآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم میرود
شب تا سحر مینغنوم و اندرز کس مینشنوم
وین ره نه قاصد میروم کز کف عنانم میرود
گفتم بگریم تا ابل چون خر فروماند به گل
وین نیز نتوانم که دل با کاروانم میرود
صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار من
گر چه نباشد کار من هم کار از آنم میرود
در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود
