این روزها خبری نیست
به جز...
سیر صعودی دل تنگی های من...
به جز...
سیر صعودی دل تنگی های من...
معماری با مصالحی از جنس دل
- شروع کننده موضوع mohammad azizi
- تاریخ شروع
کم سرمایه ای نیست ،
.
داشتن آدم هایی که حالت را بپرسند . . .
.
ولی بهتر از آن
داشتن آدم هایی است که وقتی حالت را می پرسند
بتوانی بگویی
.
.
.
“خوب نیستم”
.
داشتن آدم هایی که حالت را بپرسند . . .
.
ولی بهتر از آن
داشتن آدم هایی است که وقتی حالت را می پرسند
بتوانی بگویی
.
.
.
“خوب نیستم”
سکوت
یعنی اما … یعنی اگر …
یعنی هزار و یک دلیل که “دل” میترسد بلند بگوید …
یعنی اما … یعنی اگر …
یعنی هزار و یک دلیل که “دل” میترسد بلند بگوید …
سکوت کن..........
بگذاربغضهایت سر بسته بماند!!!
گاهی سبک نشوی "سنگین تری"
بگذاربغضهایت سر بسته بماند!!!
گاهی سبک نشوی "سنگین تری"
ﺑﻌﻀﻲ ﻭﻗﺘﺎ ﺩﺭﻭﻍ ﺧﻮﺑﻪ!!!
ﺑﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻛﻢ ﻃﺎﻗﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺖ...
ﺑﺎﻳﺪﺑﻬﺶ ﺑﮕﻲ ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮﺑﻪ
ﻏﺬﺍﺧﻮﺑﻪ
ﻫﻮﺍ ﺧﻮﺑﻪ
ﺩﻟﻤﻮﻥ ﺧﻮﺷﻪ
ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﻪ ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺧﻮﺑﻪ...
ﺑﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻛﻢ ﻃﺎﻗﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺖ...
ﺑﺎﻳﺪﺑﻬﺶ ﺑﮕﻲ ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮﺑﻪ
ﻏﺬﺍﺧﻮﺑﻪ
ﻫﻮﺍ ﺧﻮﺑﻪ
ﺩﻟﻤﻮﻥ ﺧﻮﺷﻪ
ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﻪ ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺧﻮﺑﻪ...
دلم یک کوچه می خواهد...
بی بن بست...
وبارانی نم نم...
ویک خدا...
که کمی باهم راه برویم...
همین!!!
دلم کفش نمیخواهد...
پاپوشی از چمن میخواهد...
دلم باران میخواهد...
دلم هیاهو نمی خواهد...
می خواهد اندکی با سکوت و نسیم و باران قدم بزند...
همین!
به خدا فقط همین
آخه خیلی زیاده خدااااااااااااااااااااااااا؟؟؟؟؟؟؟؟؟
بی بن بست...
وبارانی نم نم...
ویک خدا...
که کمی باهم راه برویم...
همین!!!
دلم کفش نمیخواهد...
پاپوشی از چمن میخواهد...
دلم باران میخواهد...
دلم هیاهو نمی خواهد...
می خواهد اندکی با سکوت و نسیم و باران قدم بزند...
همین!
به خدا فقط همین
آخه خیلی زیاده خدااااااااااااااااااااااااا؟؟؟؟؟؟؟؟؟
ببار باران
که دلتنگم....مثال مرده بی رنگم
ببار باران
کمی آرام....که پاییز هم صدایم شد
که دلتنگی و تنهایی رفیق با وفایم شد
ببار باران
بزن بر شیشه قلبم....بکوب این شیشه را بشکن
که درد کمتری دارد اگر با دست تو باشد
ببار باران
که تا اوج نخفتن ها مدام باریدم از یادش
ببار باران
درخت و برگ خوابیدن
اقاقی....یاس وحشی....
کوچه ها روزهاست خشکیدن
ببار باران
جماعت عشق را کشتن
کلاغا بوته ی سبز وفا را بی صدا خوردن
ولی باران ، تو با من بی وفایی
توهم تا خانه ی همسایه می باری
و تا من
میشوی یک ابر تو خالی
ببار باران
ببار باران.......که تنهایم
که دلتنگم....مثال مرده بی رنگم
ببار باران
کمی آرام....که پاییز هم صدایم شد
که دلتنگی و تنهایی رفیق با وفایم شد
ببار باران
بزن بر شیشه قلبم....بکوب این شیشه را بشکن
که درد کمتری دارد اگر با دست تو باشد
ببار باران
که تا اوج نخفتن ها مدام باریدم از یادش
ببار باران
درخت و برگ خوابیدن
اقاقی....یاس وحشی....
کوچه ها روزهاست خشکیدن
ببار باران
جماعت عشق را کشتن
کلاغا بوته ی سبز وفا را بی صدا خوردن
ولی باران ، تو با من بی وفایی
توهم تا خانه ی همسایه می باری
و تا من
میشوی یک ابر تو خالی
ببار باران
ببار باران.......که تنهایم
paria.z68
عضو جدید
دیگر بر نمی گردی
این مثل روز روشن است.
اما
مادر به دلش برات شده که می آیی
و من، باور می کنم!
غروب میان تاریک و روشن هوا
داشت میرفت
بی صدا دست پدرش را گرفته بود
سرش را پایین انداخته بود
کمی درد میکشید بخاطر
ظاهر خودش و پدرش
اخر بچه ها به او طوری نگاه میکردند
انگار بچه ای متفاوت باشد
اری او متفاوت بود
باید پول دوای پدرش را با ان
دستان کوچکش در میاورد
و چقدر
سخت بود
وقتی دیگران به جای کمک کردنش
مشکلاتش را بیشتر میکردند
تنها بی حرف
به غروب هر روز خیره میشد
و در هر غروب محو میشدند
داشت میرفت
بی صدا دست پدرش را گرفته بود
سرش را پایین انداخته بود
کمی درد میکشید بخاطر
ظاهر خودش و پدرش
اخر بچه ها به او طوری نگاه میکردند
انگار بچه ای متفاوت باشد
اری او متفاوت بود
باید پول دوای پدرش را با ان
دستان کوچکش در میاورد
و چقدر
سخت بود
وقتی دیگران به جای کمک کردنش
مشکلاتش را بیشتر میکردند
تنها بی حرف
به غروب هر روز خیره میشد
و در هر غروب محو میشدند
[FONT="]دوست مجازی من[/FONT][FONT="] ...
چند وقت است برایت مینویسم
و تو میخوانی
وگاهی تو مینویسی و من میخوانم
دوست مــــــــــجازی من
این روزها درد دلهایمان را
به زبان نمی آوریم
تایپ میکنیم
مانده ایم اگر این دنیای مجازی نبود
روی دیوار احساس چه کسی مینوشتیم
نامت زیباست اما افسوس مجازی هستی
پشت هر یک از این نوشته ها یک نفرنشسته است
میخواند،فکر میکند،گاهی هم گریه میکند،یا میخندد
برای چند دقیقه هم که باشد از دنیای واقعی مرخصی میگیری
مینشینی برای دل خودت
گاهی هم شب و روز میچرخی در این دنیای رمز دار
ولی میدانم
قدر تمام لبخندهایت تنها هستی
اگر همدمی بود که مجازی نمیشدی
دوست مــــــــــجازی من
گاهی آنقدر بیخود میشویم بین یک دنیا دروغ و اعتقاد
فراموش میکنیم خودمان را
دور میزنیم منطق و باورهایمان را
میخندیم/گاهی هم دروغ میگوییم
نمیدانم....
شاید این معجزه ی مجازی بودنت باشد
دوست مجازی من
بودنت را قدر میدانم [/FONT]
چند وقت است برایت مینویسم
و تو میخوانی
وگاهی تو مینویسی و من میخوانم
دوست مــــــــــجازی من
این روزها درد دلهایمان را
به زبان نمی آوریم
تایپ میکنیم
مانده ایم اگر این دنیای مجازی نبود
روی دیوار احساس چه کسی مینوشتیم
نامت زیباست اما افسوس مجازی هستی
پشت هر یک از این نوشته ها یک نفرنشسته است
میخواند،فکر میکند،گاهی هم گریه میکند،یا میخندد
برای چند دقیقه هم که باشد از دنیای واقعی مرخصی میگیری
مینشینی برای دل خودت
گاهی هم شب و روز میچرخی در این دنیای رمز دار
ولی میدانم
قدر تمام لبخندهایت تنها هستی
اگر همدمی بود که مجازی نمیشدی
دوست مــــــــــجازی من
گاهی آنقدر بیخود میشویم بین یک دنیا دروغ و اعتقاد
فراموش میکنیم خودمان را
دور میزنیم منطق و باورهایمان را
میخندیم/گاهی هم دروغ میگوییم
نمیدانم....
شاید این معجزه ی مجازی بودنت باشد
دوست مجازی من
بودنت را قدر میدانم [/FONT]
هیس!!!
اینجا قایم شده ام؛
خاطراتت امانم را بریده؛
سراغم را گرفت بگو نیست،
بگو رفته است،
اصلا بگو مرده است؛ باور کن دروغ نگفته ای...
اینجا قایم شده ام؛
خاطراتت امانم را بریده؛
سراغم را گرفت بگو نیست،
بگو رفته است،
اصلا بگو مرده است؛ باور کن دروغ نگفته ای...
دلـــــم سکــــوتـــــ میخــــــواهــــــد...
تنها ادامه میدهم در زیر باران
حتی به درخواست چتر هم جواب رد میدهم
میخواهم تنهایی ام را به رخ این هوای دو نفره بکشم
ببار باران من نه چتر دارم نه کس. . .
حتی به درخواست چتر هم جواب رد میدهم
میخواهم تنهایی ام را به رخ این هوای دو نفره بکشم
ببار باران من نه چتر دارم نه کس. . .
ﻧﺨﺴﺖ ﺛﺎﻧﯿﻪﻫﺎ
ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ
ﺩﻗﯿﻘﻪﻫﺎ
ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ
ﺭﻭﺯﻫﺎ …
ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﮐﻪ ﻣﯽﺁﯾﯽ
ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ
ﺳﺎﻝﻫﺎﺳﺖ
ﺩﺭﺩ ﻣﯽﮐﺸﯽ ﻭُ
ﭼﯿﺰﯼ ﺣﺲ ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ
ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ
ﺩﻗﯿﻘﻪﻫﺎ
ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ
ﺭﻭﺯﻫﺎ …
ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﮐﻪ ﻣﯽﺁﯾﯽ
ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ
ﺳﺎﻝﻫﺎﺳﺖ
ﺩﺭﺩ ﻣﯽﮐﺸﯽ ﻭُ
ﭼﯿﺰﯼ ﺣﺲ ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ
تلخ است
همه فکر کنند سرت شلوغ است
و تنها خودت بدانی چقدر
تنهایی . . .
همه فکر کنند سرت شلوغ است
و تنها خودت بدانی چقدر
تنهایی . . .
خـــــدايـا . . .
به گــمانــم ليـســت آدم هايـت اشـتباه شـده اسـت . . .
اســم من ايــــــــوب نيـست . . .
به گــمانــم ليـســت آدم هايـت اشـتباه شـده اسـت . . .
اســم من ايــــــــوب نيـست . . .
چه خنــــده دار است
که ناز را می کشیـــم
آه را می کشیــــــــم
انتظار را می کشیـــم
درد را می کشیــــــم
فریاد را می کشیـــم
ولی بعد از این همه سال
آنقدر نقاش خوبی نشده ایـم
که بتوانیم دست بکشیـــــم.
که ناز را می کشیـــم
آه را می کشیــــــــم
انتظار را می کشیـــم
درد را می کشیــــــم
فریاد را می کشیـــم
ولی بعد از این همه سال
آنقدر نقاش خوبی نشده ایـم
که بتوانیم دست بکشیـــــم.
همیشه به درد دل این آن گوش می دهم
ولی هیچ كس به دردهای دل من توجهی ندارد
همیشه سنگ صبور دیگران بودم
اما هیچ كس سنگ صبور من نشد
همشیه دیگران را می خندانم
ولی هیچ كس از گریه های پنهانی من خبر ندارد
هرگز نخواستم بگذارم كسی گریه كند
ولی هیچ كس حتی از من نپرسید چرا گریه می كنم
همیشه دیگران را به زندگی امیدوار كرده ام
همیشه گل امید را به این و آن هدیه كرده ام
اما كسی نفهمید كه من خود به زندگی امیدی ندارم
هرگز نگذاشتم كه دوستانم در كنار من احساس تنهایی كنند
اما هیچ كس ندانست كه من چقدر تنهایم
خدا را همیشه در ذهن این و آن زنده می كردم
ولی دست خدا از زندگی خودم همیشه دور بود
كسی از من نپرسید كه چرا در اوج جوانی
موهای سرم سفید شده
یا چرا پیچ و خم زندگی در این سن كم
در پیشانی من نمایان شده
برای صدای دل عزیزانم احترام خاصی قایل بودم
اما كسی صدای بلند شكستن دل مرا نشنید
هرگز نخواستم از غصه هایم برایشان بگویم
اما همیشه گوش شنوای غمهای دیگران بودم
دل پر درد من دیگر به این چیزها عادت كرده
به فریادهای خاموش
به آرام آرام شكستن
به گریه های شب هنگام
در زیر نور ماه
به تنها رفتن در راه
می گویند خرافات است اینكه هر كس طالعی دارد
ولی چه خرافات قشنگی است
من خرافات را دوست دارم چون زندگی ام با آن گره خورده
طالع من همین است
كه تنها بیایم و تنها بمانم و تنها بمیرم
من این طالع را دوست دارم
چون منحصرد به فرد است
این طالع در انحصار من است
از آن من است
اگر سرنوشت هر انسانی در دستان خودش است
این من هستم كه اسیر دستان سرنوشت شوم خودم هستم
من این سرنوشت را دوست دارم
كاش دیگران بدانند كه من
این گونه هستم
این گونه می مانم
و این گونه می میرم....
ولی هیچ كس به دردهای دل من توجهی ندارد
همیشه سنگ صبور دیگران بودم
اما هیچ كس سنگ صبور من نشد
همشیه دیگران را می خندانم
ولی هیچ كس از گریه های پنهانی من خبر ندارد
هرگز نخواستم بگذارم كسی گریه كند
ولی هیچ كس حتی از من نپرسید چرا گریه می كنم
همیشه دیگران را به زندگی امیدوار كرده ام
همیشه گل امید را به این و آن هدیه كرده ام
اما كسی نفهمید كه من خود به زندگی امیدی ندارم
هرگز نگذاشتم كه دوستانم در كنار من احساس تنهایی كنند
اما هیچ كس ندانست كه من چقدر تنهایم
خدا را همیشه در ذهن این و آن زنده می كردم
ولی دست خدا از زندگی خودم همیشه دور بود
كسی از من نپرسید كه چرا در اوج جوانی
موهای سرم سفید شده
یا چرا پیچ و خم زندگی در این سن كم
در پیشانی من نمایان شده
برای صدای دل عزیزانم احترام خاصی قایل بودم
اما كسی صدای بلند شكستن دل مرا نشنید
هرگز نخواستم از غصه هایم برایشان بگویم
اما همیشه گوش شنوای غمهای دیگران بودم
دل پر درد من دیگر به این چیزها عادت كرده
به فریادهای خاموش
به آرام آرام شكستن
به گریه های شب هنگام
در زیر نور ماه
به تنها رفتن در راه
می گویند خرافات است اینكه هر كس طالعی دارد
ولی چه خرافات قشنگی است
من خرافات را دوست دارم چون زندگی ام با آن گره خورده
طالع من همین است
كه تنها بیایم و تنها بمانم و تنها بمیرم
من این طالع را دوست دارم
چون منحصرد به فرد است
این طالع در انحصار من است
از آن من است
اگر سرنوشت هر انسانی در دستان خودش است
این من هستم كه اسیر دستان سرنوشت شوم خودم هستم
من این سرنوشت را دوست دارم
كاش دیگران بدانند كه من
این گونه هستم
این گونه می مانم
و این گونه می میرم....
| بیهـــــودِه نَـقّـــاش بــــــودِه ام . . . ایـن همه ســـــال . . ! به چشم هــایت که می رسم قلم مــــوهـــا خیس می شوند . . . به لب هایت که می رسم دستم می لرزد . . . رنگ ها می گریزند و قابهای خالی تنهـا . . . نبودن تو را. . . به دیوار زندگی ام می کوبند... |
دلمان خوش است که مینویسیم ...
و دیگــران می خـواننــد ...
و عــده ای می گـوینــد ؛
آه چـه زیبــا و بعضــی اشـک می ریــزند ...
و بعضــی مـی خنــدنـد ...
دلمــان خـوش اســت ... !
به لــذت هــای کــوتـاه ...
به دروغ هــایی که از راســت ...
بـودن قشنــگ تـرند ...
به اینکــه کســی برایمــان دل بســوزاند ...
یـا کســی عاشقمــان شــود ...
با شــاخه گلی دل می بنــدیـم ...
دلمــان خـوش می شــود ...
به بـرآوردن خـواهشــی و چشــیدن لـذتـی ...
و وقــتی چیـــزی مـطابـق مــیل مــا نبــود ...
چقـــدر راحـت لگـــد می زنیـــم ...
و چــه ســــاده می شـکــنیم ...
همــــه چیـــز را ...
و دیگــران می خـواننــد ...
و عــده ای می گـوینــد ؛
آه چـه زیبــا و بعضــی اشـک می ریــزند ...
و بعضــی مـی خنــدنـد ...
دلمــان خـوش اســت ... !
به لــذت هــای کــوتـاه ...
به دروغ هــایی که از راســت ...
بـودن قشنــگ تـرند ...
به اینکــه کســی برایمــان دل بســوزاند ...
یـا کســی عاشقمــان شــود ...
با شــاخه گلی دل می بنــدیـم ...
دلمــان خـوش می شــود ...
به بـرآوردن خـواهشــی و چشــیدن لـذتـی ...
و وقــتی چیـــزی مـطابـق مــیل مــا نبــود ...
چقـــدر راحـت لگـــد می زنیـــم ...
و چــه ســــاده می شـکــنیم ...
همــــه چیـــز را ...
بعضی وقت ها یکی طوری می سوزونتت
که هزار نفر نمیتونن خاموشت کنن،
... بعضی وقت ها یکی طوری خاموشت میکنه
که هزار نفر نمیتونن روشنت کنن.
زمانه ایست که خیلی چیزها آنطوری که بود یا باید باشد نیست.
که هزار نفر نمیتونن خاموشت کنن،
... بعضی وقت ها یکی طوری خاموشت میکنه
که هزار نفر نمیتونن روشنت کنن.
زمانه ایست که خیلی چیزها آنطوری که بود یا باید باشد نیست.
چشـم هــايــم را بـِ ـشــنــو
دهــانــم پــر از سکــوت اســت!!!؟
دهــانــم پــر از سکــوت اســت!!!؟
حرفهائی هستند که
اگر نگویی می میری
اگر بگویی می میرند !
تا ابد در دلت می مانند
و با تو زندگی میکنند
بی آنکه گفته شوند . .
اگر نگویی می میری
اگر بگویی می میرند !
تا ابد در دلت می مانند
و با تو زندگی میکنند
بی آنکه گفته شوند . .
کنار آخرین مکث ماه
قدم هایم ناتمام می ماند
در کجای زمین
در کجای چشم انتظاری رو به ماه
در کجای دستهای سرگردان مادرم
فراموش می شوم ؟
در شب باران و عشق
در شب آخرین مکث ماه - مادر
انگشت را به سمت ماه بگیر
من آنجا خواهم مرد
قدم هایم ناتمام می ماند
در کجای زمین
در کجای چشم انتظاری رو به ماه
در کجای دستهای سرگردان مادرم
فراموش می شوم ؟
در شب باران و عشق
در شب آخرین مکث ماه - مادر
انگشت را به سمت ماه بگیر
من آنجا خواهم مرد