معماری با مصالحی از جنس دل
- شروع کننده موضوع mohammad azizi
- تاریخ شروع
عشق در لحظه پديد می آيد. دوست داشتن در امتداد زمان. و اين اساسی ترين تفاوت ميان عشق و دوست داشتن است.
[FONT=Calibri, sans-serif]در جلسه امتحانِ عشق
من ماندهام و یک برگۀ سفید!
یک دنیا حرف ناگفتنی و یک بغل تنهایی و دلتنگی..
درد دل من در این کاغذ کوچک جا نمیشود!
در این سکوت بغضآلود
قطره کوچکی هوس سرسره بازی میکند!
و برگۀ سفیدم عاشقانه قطره را در آغوش میکشد!
عشق تو نوشتنی نیست..
در برگهام، کنار آن قطره، یک قلب میکشم!
وقت تمام است.
برگهها بالا..[/FONT]
من ماندهام و یک برگۀ سفید!
یک دنیا حرف ناگفتنی و یک بغل تنهایی و دلتنگی..
درد دل من در این کاغذ کوچک جا نمیشود!
در این سکوت بغضآلود
قطره کوچکی هوس سرسره بازی میکند!
و برگۀ سفیدم عاشقانه قطره را در آغوش میکشد!
عشق تو نوشتنی نیست..
در برگهام، کنار آن قطره، یک قلب میکشم!
وقت تمام است.
برگهها بالا..[/FONT]
ﺧﺪﺍﯾﺎ...
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ
ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﺘﺠﻮﯼ ﻗﺎﻓﯿﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﺷﻢ
ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻢ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﻭﺳﺘﻢ ﺩﺍﺭﯼ ...
ﻫﺮ ﺳﭙﯿﺪﻩ ﺩﻡ ﯾﮏ ﺳﺒﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﺭﯾﺎﻓﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﭘﺲ ﺍﺷﮏ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ...
ﺯﯾﺮﺍ ﺗﻮ ﺧﺎﻟﻖ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﻣﺤﺒﺖ , ﺻﺒﻮﺭﯼ , ﺷﮑﯿﺒﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﺭﺯﺍﻧﯽ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﯼ
ﺍﺷﮏ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﻣﯽ ﮐﻨﻢﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻡ
ﺯﯾﺮﺍ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻣﯿﺜﺎﻕ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻡ
ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻡ ...
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ
ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﺘﺠﻮﯼ ﻗﺎﻓﯿﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﺷﻢ
ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻢ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﻭﺳﺘﻢ ﺩﺍﺭﯼ ...
ﻫﺮ ﺳﭙﯿﺪﻩ ﺩﻡ ﯾﮏ ﺳﺒﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﺭﯾﺎﻓﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﭘﺲ ﺍﺷﮏ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ...
ﺯﯾﺮﺍ ﺗﻮ ﺧﺎﻟﻖ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﻣﺤﺒﺖ , ﺻﺒﻮﺭﯼ , ﺷﮑﯿﺒﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﺭﺯﺍﻧﯽ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﯼ
ﺍﺷﮏ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﻣﯽ ﮐﻨﻢﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻡ
ﺯﯾﺮﺍ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻣﯿﺜﺎﻕ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻡ
ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻡ ...
با نگاهت به خدا ، چتر شادي وا کن
وبگو با دل خود ،که خدا هست ، خدا هست !
او هماني است که در تار ترين لحظه شب،
راه نوراني اميد نشانم مي داد ...
او هماني است که هر لحظه دلش مي خواهد ،
همه زندگي ام ، غرق شادي باشد ...
. ماه من ! غصه اگر هست ! بگو تا باشد !
معني خوشبختي ، بودن اندوه است ...!
وبگو با دل خود ،که خدا هست ، خدا هست !
او هماني است که در تار ترين لحظه شب،
راه نوراني اميد نشانم مي داد ...
او هماني است که هر لحظه دلش مي خواهد ،
همه زندگي ام ، غرق شادي باشد ...
. ماه من ! غصه اگر هست ! بگو تا باشد !
معني خوشبختي ، بودن اندوه است ...!
ته تنهایی
خودم با خودم آشتی می کنم
خودم با خودم هی به هم می زنم
من اونقدر تنها شدم بعد تو
که با سایم اینجا قدم می زنم
بدون بهونه بدونه دلیل
برای خودم عطر و گل می خرم
مث آدم هایی که دیوونه ان
صدات می کنم اسمتو می برم
ته تنهایی همین جاست که میگن
این همون آخر دنیاست که میگن
خودم با خودم زندگی می کنم
خودم میگم و هی خودم می شنوم
دلم خیلی از دست دنیا پره
صدای تورو دیگه کم می شنوم
خودم با خودم درد و دل می کنم
تا از گریه، از غصه خوابم بره
می دونم نمی فهمی تو این اتاق
چقدر زندگی بی تو سخت می گذره
خودم با خودم آشتی می کنم
خودم با خودم هی به هم می زنم
من اونقدر تنها شدم بعد تو
که با سایم اینجا قدم می زنم
بدون بهونه بدونه دلیل
برای خودم عطر و گل می خرم
مث آدم هایی که دیوونه ان
صدات می کنم اسمتو می برم
ته تنهایی همین جاست که میگن
این همون آخر دنیاست که میگن
خودم با خودم زندگی می کنم
خودم میگم و هی خودم می شنوم
دلم خیلی از دست دنیا پره
صدای تورو دیگه کم می شنوم
خودم با خودم درد و دل می کنم
تا از گریه، از غصه خوابم بره
می دونم نمی فهمی تو این اتاق
چقدر زندگی بی تو سخت می گذره
مـــن و دلتنــگی و جا مــاندن از این قــافــلـه هــا
درد دارد غـــم هـر روزه ی ایــن فـــاصـلــــــه هـا
مـن و تـکـرار شب و حســـرت و بغضی خامـوش
نـالـه هــم نـیـسـت در اندیشه ی ایــن حـنجره ها
هـــیـچ کـــس وســعت انـــدوه مـــرا درک نــکــرد
از پـــس خســــتـــگی مـــمــتــد ایـن پـــنـجـره هـا
چــه تــــوان کــرد کســی مـحــرم اســرار نــــبــود
غــصه دارد دل بــی طـاقـــت ایــــن غـــم زده هـــا
خـــــســتــه از هـــــر چـــــــه در آن رنـگ ریـاســــت
از تــو و مــــعــجزه ی هـر شــب ایــن ســاحـره هــا
در دلـم حـس غـــریبی ســت پر از وحشت و ترس
مثـل غــمــگـــینــی یـک شــهـر پــس از زلــزلـه هــا
من که رفــتم چـمـدانــم پــر حـسـرت شــده اســت
تـو بـمــــان بـا در و دیـــــــوار پـــر از خـــــاطـــره هــا
درد دارد غـــم هـر روزه ی ایــن فـــاصـلــــــه هـا
مـن و تـکـرار شب و حســـرت و بغضی خامـوش
نـالـه هــم نـیـسـت در اندیشه ی ایــن حـنجره ها
هـــیـچ کـــس وســعت انـــدوه مـــرا درک نــکــرد
از پـــس خســــتـــگی مـــمــتــد ایـن پـــنـجـره هـا
چــه تــــوان کــرد کســی مـحــرم اســرار نــــبــود
غــصه دارد دل بــی طـاقـــت ایــــن غـــم زده هـــا
خـــــســتــه از هـــــر چـــــــه در آن رنـگ ریـاســــت
از تــو و مــــعــجزه ی هـر شــب ایــن ســاحـره هــا
در دلـم حـس غـــریبی ســت پر از وحشت و ترس
مثـل غــمــگـــینــی یـک شــهـر پــس از زلــزلـه هــا
من که رفــتم چـمـدانــم پــر حـسـرت شــده اســت
تـو بـمــــان بـا در و دیـــــــوار پـــر از خـــــاطـــره هــا