دلم تنگ است ...
پرواز ميخواهم؛
تا كجايش را نميدانم؟
پرواز ميخواهم؛
تا كجايش را نميدانم؟
معماری با مصالحی از جنس دل
- شروع کننده موضوع mohammad azizi
- تاریخ شروع
اینجا...
چرخ و فلک خاطــــره هاست . . .
سکـــــوت چشمها و سرسره ی بغضــــهاست . . .
در دنیای تاریـــک و سیــــاه من خبری از گل و درخت نیست !
روشنی نیست . . . سیاهی مطلــق است . . . !
چرخ و فلک خاطــــره هاست . . .
سکـــــوت چشمها و سرسره ی بغضــــهاست . . .
در دنیای تاریـــک و سیــــاه من خبری از گل و درخت نیست !
روشنی نیست . . . سیاهی مطلــق است . . . !
متنفرم...
از روزهایی که خودم هم نمیدانم دردم چیست...!!!
از روزهایی که خودم هم نمیدانم دردم چیست...!!!
ﭼﻴـﺰﻱ ﺷﺒﻴـﻪ ﻣـﻌﺠﺰﻩ ﺍﺳـﺖ
ﮐـﻪ ﺷـﺐ هایم ﺑـﻪ" ﺧﻴـﺮ "ﻣــﻲ ﮔﺬﺭند ﺑــﻲ ﺁﻧﮑﻪ ﮐﺴـﻲ" ﺷـﺐ ﺑﺨﻴـﺮ " ﺑﮕﻮﻳـﺪ...
ﮐـﻪ ﺷـﺐ هایم ﺑـﻪ" ﺧﻴـﺮ "ﻣــﻲ ﮔﺬﺭند ﺑــﻲ ﺁﻧﮑﻪ ﮐﺴـﻲ" ﺷـﺐ ﺑﺨﻴـﺮ " ﺑﮕﻮﻳـﺪ...
سالـهـاســت کــــه کـفـه تــرازویــــم
تــعادل نــــدارد !!!
دســــت خـــالـی...!!
دل پــــــر .....
تــعادل نــــدارد !!!
دســــت خـــالـی...!!
دل پــــــر .....
گاهــــــــی دلـــــــم می خواهــــــــد
یــــــک گوشـــــــه بنشینــــــم
پشتـــــــــم را بکنــــــــم به دنیــــــــا
پـــاهــایم را بغـــل کنــم وبلنــدبلنـــد بگویـــم؛
مـــــن دیـــــگر بازی نمیکنــــــم...!
یــــــک گوشـــــــه بنشینــــــم
پشتـــــــــم را بکنــــــــم به دنیــــــــا
پـــاهــایم را بغـــل کنــم وبلنــدبلنـــد بگویـــم؛
مـــــن دیـــــگر بازی نمیکنــــــم...!
برای دل خودم مینویسم …
برای دلتنگیهایم
برای دغدغههای خودم
برای شانه ای که تکیه گاهم نیست !
برای دلی که دلتنگم نیست …
برای دستی که نوازشگر زخمهایم نیست …
برای خودم مینویسم !
بمیرم برای خودم که اینقدر.............. !
برای دلتنگیهایم
برای دغدغههای خودم
برای شانه ای که تکیه گاهم نیست !
برای دلی که دلتنگم نیست …
برای دستی که نوازشگر زخمهایم نیست …
برای خودم مینویسم !
بمیرم برای خودم که اینقدر.............. !
یک وقت هایی در زندگی می رسد که باید دستت را بزنی زیر چانه ات
و جریان زندگی ات را فقط تماشا کنی
و جریان زندگی ات را فقط تماشا کنی
بارم را بسته ام
نشسته ام بر گوشۀ تنهایی
نمی دانم میخواهم بروم یا بمانم
نشسته ام بر گوشۀ تنهایی
نمی دانم میخواهم بروم یا بمانم
چقدر حادثه ها زود می آیند...
حسی پنهان در من...
سکوت خانه که مرا میگیرد...
همیشه دردهایی هست...در غروب...
شب های تاریک...شهر که در سکوت می رود و چراغ ها که خاموش می شوند...حس پنهان من بیدار می شود...حسی غریب...فراتر از عشق...حسی که نمی دانم با که میتوان در میان بگذارم جز خدا...
حسی پنهان در من...
سکوت خانه که مرا میگیرد...
همیشه دردهایی هست...در غروب...
شب های تاریک...شهر که در سکوت می رود و چراغ ها که خاموش می شوند...حس پنهان من بیدار می شود...حسی غریب...فراتر از عشق...حسی که نمی دانم با که میتوان در میان بگذارم جز خدا...
ایـــن روزهــــا خــوابــــم نمـی آیــد …
فـقــط مـــی خـــوابـــــم
کــــه بیـــــدار نبــــاشــــم!
فـقــط مـــی خـــوابـــــم
کــــه بیـــــدار نبــــاشــــم!
حرفهایی هست ، بدجور دل میشکنند !
بدجور دل می سوزانند ! بدجور خراب میکنند !
حرفهایی از نزدیکترین کسانت ...
از عزیزترین کسانت !
گاهی دلت میخواهد ،
عزیزترینت
کمی بیشـــتر ..
حواسش ، به تاثیر ِ حرفهایش بود ...
بدجور دل می سوزانند ! بدجور خراب میکنند !
حرفهایی از نزدیکترین کسانت ...
از عزیزترین کسانت !
گاهی دلت میخواهد ،
عزیزترینت
کمی بیشـــتر ..
حواسش ، به تاثیر ِ حرفهایش بود ...
کاش همه می دانستند که کلاغی که دل دارد خیلی بهتر از طاووسی است که از تمام دنیا فقط زیبایی دارد...
بچـــه کـــه بـــاشی …
از “نقـــاشی”هـــایتـــ هـــم …
مــی تــواننــد بـــه روحیـــاتــ و درونیـــاتتــ پی ببــرنـــد ،
بـــزرگ کـــه مــی شـــوی …
از حــرفهـــایتـــ هـــم نمــی فهمنـــد تـــوی دلتــ چـــه خبـــر استــ !
از “نقـــاشی”هـــایتـــ هـــم …
مــی تــواننــد بـــه روحیـــاتــ و درونیـــاتتــ پی ببــرنـــد ،
بـــزرگ کـــه مــی شـــوی …
از حــرفهـــایتـــ هـــم نمــی فهمنـــد تـــوی دلتــ چـــه خبـــر استــ !
هی رفیق!
زیادی خوبی نکن!انسان فراموش کار است!
ازتنهاییش که درآید تنهاییت را دور می زند!
پشت می کند به تو,به گذشته ات!
حتی روزی می رسد که به تو هم می گوید:
"شما؟"!..
زیادی خوبی نکن!انسان فراموش کار است!
ازتنهاییش که درآید تنهاییت را دور می زند!
پشت می کند به تو,به گذشته ات!
حتی روزی می رسد که به تو هم می گوید:
"شما؟"!..
بعضی وقتا...
جوری بغض میکنم
که خودم واسه خودم دلم میسوزد...
جوری بغض میکنم
که خودم واسه خودم دلم میسوزد...
چه کسی گفته که من تنهایم ؟
من ، سکوت ، خاطرات ، بغض و اشک همیشه با همیم
بگذار تنهایی ها از حسودی بمیرد
جرعه به جرعه میدهم
شعر به نوش دلبرم
دل که نکرد اثر به او
شعر کند مگر اثر ....
شعر به نوش دلبرم
دل که نکرد اثر به او
شعر کند مگر اثر ....
ببين
تو
چه ساده
از من می گذری ...
و من
چه سخت
بر جا می مانم ...!
تو
چه ساده
از من می گذری ...
و من
چه سخت
بر جا می مانم ...!
انتخاب نباش
اولویت باش، باکسی بمون که براش یه اولویتی نه یه گزینه...
اولویت باش، باکسی بمون که براش یه اولویتی نه یه گزینه...
به ایران شلیک نکنیم!
گاهی می بینیم که دانشجو، کارمند، راننده تاکسی، نگهبان توالت عمومی، رئیس بانک تا چشمشان به یک خارجی می افتد. شروع می کنند:
- اوه! ایران ایز نات گود! خارج ایز اوکی!
وی آر لییو این بدبختی! ... هلپ می گو تو خارج! پلیز!
وقتی تا این اندازه دست به خودتخریبی می زنیم چرا انتظار داریم همه چیز بشود عین سوئیس!
باور کنیم اگر از این شرایط ناراضی هستیم ما خودمان هم بخشی از زمینه های بروز آن هستیم و مدام انگشت شماتت را به سوی دیگران دراز نکنیم.
خلایق! مسلمانها! اینجا کشور ماست. تنها کشوری که داریم.
هر جای دیگر برویم مهاجر به حساب می آییم. اینجا تنها کشوری است داریم؛ با همین خیابان های پرچاله چوله، ماشین های کم کیفیت، بیکاری، ریزگرد. با همین «پشمینه پوش های تُند خُو»ی طالبان و داعش که می خواهند به زور هم شده ما را ببرند به بهشت.
با همین روشنفکرهایش که شیطان پرستی را در شلوار جین «جورج کلونی» کشف می کنند و از تلویزیون به خورد خلایق می دهند.
با همین مدیرانی که مدرسه و دانشگاه ها را با کارخانه بسته بندی پفک و پوشک اشتباه گرفته اند. با همین آدمها که ...
من هم در همین کشور دارم زندگی می کنم. بیش از خیلی از چه گوارهای بی نام و نشان اینترنتی اتفاقاً با نام و نشان و عکس خودم این رفتارها و کردارهای خودم و دیگران را نقد کرده ام. فحش شنیده ام. تلخی و تشر چشیده ام.
بیکاری را تجربه کرده ام. کامم از پارتی بازی و جایگزینی رابطه به جای ضابطه تلخ شده و ...
اینها را نمی نویسم که در مسابقه «کی از همه بدبخت تره» مدال طلا بگیرم. می نویسم چون با علم به همه این چالش ها عمیقاً و تا اطلاع ثانوی باور دارم که با فحش دادن، با تحقیر، با سرزنش کشورمان چیزی درست نمی شود. شما فقط یک مورد را نشانم بدهید و بگویید:
- به لطف خدا و همت هموطنان توانستیم با مقادیری فحش این مشکل را حل کنیم!
برخی هم تا پایشان می رسد آنور آب شروع می کند به خاک بر سر کردن کشوری که همانجا بزرگ شده اند و پا گرفته اند.
می نویسند «نمونید توی اون خراب شده»!
درست با همین ادبیات گزنده و بی رحمانه!
به همین اندازه توام با قدرنشناسی و ناسپاسی نسبت به سرزمینی که در آن حرف زدن، راه رفتن و حتی دشنام دادن را یاد گرفتند!
که چه بشود؟ چه مشکلی حل می شود؟ جز خالی کردن دل و زیر پای جوان هایی که شاید هنوز می خواهند بمانند و اینجا را آبادتر کنند.
_مگر آلمانی ها که در جنگ دوم جهانی به فجیع ترین شکل ممکن شکست خوردند جملگی شال و کلاه کردند و وطن شان را به امان خدا رها کردند؟ مگر ژاپنی ها که دو شهرشان در نتیجه بمباران اتمی خاکستر شد راه حل را در گریختن دیدند؟
مشکل فقط داعش و آمریکا و اسرائیل نیست، بخشی از مشکل خود ما هستیم که دست به خودزنی رقت باری زده ایم و ول کن ماجرا هم نیستیم.
خود ما برای این کشور چه کرده ایم که این همه طلبکارش هستیم؟
مخاطب این نوشته «شما» نیستید. «شما» با همه ما فرق می کنید.
_توجه کنید : این سبک حمله و هجوم به کشور و تخریب اعتماد به نفس نسل جوان، خطرناک تر از هر حمله انتحاری است.
عضویت افتخاری در گروهک داعش برای صدمه زدن به کشور است.
حرف آخر اینکه «ایران» مادر همه ماست. شاید همیشه مادر مهربانی نبوده، گاهی پشت دستمان را با قاشق داغ کرده، گاهی فلفل توی دهانمان ریخته اما مادر ماست. تاب نیاوریم و فحاشی به او نپذیریم. بخصوص اگر از همزبان باشد.
اگر دلمان می سوزد و رنج می کشیم از این شرایط، به جای سنگ زدن به این مادر همیشه زخم خورده، همیشه تحقیر شده، همیشه به تاراج رفته، کمکش کنیم. سخت تر کار کنیم. شرافتمندانه تر زندگی کنیم.
خم شویم و یک مُشت خاک برداریم، این خاک نیست، خاکستر سزاوارترین فرزندان این سرزمین است.
چپ و راست و مسلمان و یهودی و مسیحی ...
لطفاً به مادرمان فحش ندهیم.
اگر گاهی حالش بد است، اگر تب دارد، اگر لباسش ژنده و پاره است، اگر صورتش پر لک و زیر چشم هایش گودرفته است، اگر بوی گریه می دهد و ناخن هایش از فرط کندن گور همیشه خونین است، شاید «یک» دلیل اش این باشد که ما فرزندهای خوبی نبوده ایم.
بچه های ناسپاسی که هر وقت، هر کس دل چرکین مان کرد، مادرمان را نفرین کرده ایم.
#احسان_محمدى
گاهی می بینیم که دانشجو، کارمند، راننده تاکسی، نگهبان توالت عمومی، رئیس بانک تا چشمشان به یک خارجی می افتد. شروع می کنند:
- اوه! ایران ایز نات گود! خارج ایز اوکی!
وی آر لییو این بدبختی! ... هلپ می گو تو خارج! پلیز!
وقتی تا این اندازه دست به خودتخریبی می زنیم چرا انتظار داریم همه چیز بشود عین سوئیس!
باور کنیم اگر از این شرایط ناراضی هستیم ما خودمان هم بخشی از زمینه های بروز آن هستیم و مدام انگشت شماتت را به سوی دیگران دراز نکنیم.
خلایق! مسلمانها! اینجا کشور ماست. تنها کشوری که داریم.
هر جای دیگر برویم مهاجر به حساب می آییم. اینجا تنها کشوری است داریم؛ با همین خیابان های پرچاله چوله، ماشین های کم کیفیت، بیکاری، ریزگرد. با همین «پشمینه پوش های تُند خُو»ی طالبان و داعش که می خواهند به زور هم شده ما را ببرند به بهشت.
با همین روشنفکرهایش که شیطان پرستی را در شلوار جین «جورج کلونی» کشف می کنند و از تلویزیون به خورد خلایق می دهند.
با همین مدیرانی که مدرسه و دانشگاه ها را با کارخانه بسته بندی پفک و پوشک اشتباه گرفته اند. با همین آدمها که ...
من هم در همین کشور دارم زندگی می کنم. بیش از خیلی از چه گوارهای بی نام و نشان اینترنتی اتفاقاً با نام و نشان و عکس خودم این رفتارها و کردارهای خودم و دیگران را نقد کرده ام. فحش شنیده ام. تلخی و تشر چشیده ام.
بیکاری را تجربه کرده ام. کامم از پارتی بازی و جایگزینی رابطه به جای ضابطه تلخ شده و ...
اینها را نمی نویسم که در مسابقه «کی از همه بدبخت تره» مدال طلا بگیرم. می نویسم چون با علم به همه این چالش ها عمیقاً و تا اطلاع ثانوی باور دارم که با فحش دادن، با تحقیر، با سرزنش کشورمان چیزی درست نمی شود. شما فقط یک مورد را نشانم بدهید و بگویید:
- به لطف خدا و همت هموطنان توانستیم با مقادیری فحش این مشکل را حل کنیم!
برخی هم تا پایشان می رسد آنور آب شروع می کند به خاک بر سر کردن کشوری که همانجا بزرگ شده اند و پا گرفته اند.
می نویسند «نمونید توی اون خراب شده»!
درست با همین ادبیات گزنده و بی رحمانه!
به همین اندازه توام با قدرنشناسی و ناسپاسی نسبت به سرزمینی که در آن حرف زدن، راه رفتن و حتی دشنام دادن را یاد گرفتند!
که چه بشود؟ چه مشکلی حل می شود؟ جز خالی کردن دل و زیر پای جوان هایی که شاید هنوز می خواهند بمانند و اینجا را آبادتر کنند.
_مگر آلمانی ها که در جنگ دوم جهانی به فجیع ترین شکل ممکن شکست خوردند جملگی شال و کلاه کردند و وطن شان را به امان خدا رها کردند؟ مگر ژاپنی ها که دو شهرشان در نتیجه بمباران اتمی خاکستر شد راه حل را در گریختن دیدند؟
مشکل فقط داعش و آمریکا و اسرائیل نیست، بخشی از مشکل خود ما هستیم که دست به خودزنی رقت باری زده ایم و ول کن ماجرا هم نیستیم.
خود ما برای این کشور چه کرده ایم که این همه طلبکارش هستیم؟
مخاطب این نوشته «شما» نیستید. «شما» با همه ما فرق می کنید.
_توجه کنید : این سبک حمله و هجوم به کشور و تخریب اعتماد به نفس نسل جوان، خطرناک تر از هر حمله انتحاری است.
عضویت افتخاری در گروهک داعش برای صدمه زدن به کشور است.
حرف آخر اینکه «ایران» مادر همه ماست. شاید همیشه مادر مهربانی نبوده، گاهی پشت دستمان را با قاشق داغ کرده، گاهی فلفل توی دهانمان ریخته اما مادر ماست. تاب نیاوریم و فحاشی به او نپذیریم. بخصوص اگر از همزبان باشد.
اگر دلمان می سوزد و رنج می کشیم از این شرایط، به جای سنگ زدن به این مادر همیشه زخم خورده، همیشه تحقیر شده، همیشه به تاراج رفته، کمکش کنیم. سخت تر کار کنیم. شرافتمندانه تر زندگی کنیم.
خم شویم و یک مُشت خاک برداریم، این خاک نیست، خاکستر سزاوارترین فرزندان این سرزمین است.
چپ و راست و مسلمان و یهودی و مسیحی ...
لطفاً به مادرمان فحش ندهیم.
اگر گاهی حالش بد است، اگر تب دارد، اگر لباسش ژنده و پاره است، اگر صورتش پر لک و زیر چشم هایش گودرفته است، اگر بوی گریه می دهد و ناخن هایش از فرط کندن گور همیشه خونین است، شاید «یک» دلیل اش این باشد که ما فرزندهای خوبی نبوده ایم.
بچه های ناسپاسی که هر وقت، هر کس دل چرکین مان کرد، مادرمان را نفرین کرده ایم.
#احسان_محمدى
وقتی زیاد از حد در دسترس باشی ،به طرفت جسارت میدی جسارت نبودن ،نصفه ونیمه بودن،مغرور بودن ،هرحرفی رو زدن وپشیمون نشدن ،چون میدونه اونقدر دوستش داری که تنهاش نمیزاری
مطمینه هرجا بره وهزار بارم برگرده بازم اغوشت بازه واسه پذیرفتنش ،چون شدی یه چیز لوکس توزندگیش
یه گوشه نشستی وباهمه چیزش ساختی ،وقتی تو هرشرایطی پشتش بهت گرمه ،حق بده هرجور دلش میخواد باهات رفتار کنه ،وقتی هیچوقت بهش فرصت دلتنگ شدن ندادی وهمیشه خودت دلتنگیتو جار زدی ،برای اینکه نشکنی ،یکم فاصله بگیر ،نه اینکه سرد بشی ،فقط نباش همین....
مطمینه هرجا بره وهزار بارم برگرده بازم اغوشت بازه واسه پذیرفتنش ،چون شدی یه چیز لوکس توزندگیش
یه گوشه نشستی وباهمه چیزش ساختی ،وقتی تو هرشرایطی پشتش بهت گرمه ،حق بده هرجور دلش میخواد باهات رفتار کنه ،وقتی هیچوقت بهش فرصت دلتنگ شدن ندادی وهمیشه خودت دلتنگیتو جار زدی ،برای اینکه نشکنی ،یکم فاصله بگیر ،نه اینکه سرد بشی ،فقط نباش همین....
تنهایی آدمها بزرگ است
خیلی بزرگ
شایدم به وسعت یک دریاست
اما برای پر کردنش
یک لیوان محبت کافیست..!
#گابریل_گارسیا_مارکز
خیلی بزرگ
شایدم به وسعت یک دریاست
اما برای پر کردنش
یک لیوان محبت کافیست..!
#گابریل_گارسیا_مارکز