معماری با مصالحی از جنس دل
- شروع کننده موضوع mohammad azizi
- تاریخ شروع
داشت غزلی متولد میشد،
بیوزن و بیقافیه،
دلم تنگت شده باز.
باران هوای زمین كرده.
این چه رسمی است كه هر سال در بوسه باران زمین و آسمان -بهار-
حسرت به كام ما میبارد!
تا كی خیالم را در غلغله بهاری باران و خیابان به دنبال استعاره رها سازم؟
بهار من، كدامین بهار ازآن من خواهی شد؟
امید من، كی شكوفه را از لبخند تو خواهم بویید.
حقیقت ِ عشق ِ من، تا كی فاصله را استعارهی بهار و اطناب ِ باران و
ایجاز ِ رعد پر خواهد كرد؟
ناگهانی ِ آسمان و پیچِ تند ِ جادهی زندگیام، كی در انحنای امید ِ رنگین كمان
و خیال ِ راحت سرازیری ِ جاده رمیده خواهیم شد؟
من، تاریكی ِ عصرگاه ِ بهاری، آنگاه كه كسی منتظرش نیست و تو
، باد و باران چالاك بهاری، میوزی و میتازی؛
كِی در تلالو صبحگاه بهاری روی برگی افتاده از طوفان ِ شب
به من خواهی پیوست؟
من صبحها روشنم آنجا، و تو نسیم خیس محبت،
همآغوشی نور و نسیم در تن سرد ِ شبنمِ صبح ِ بهار گوارایت باد.
بیوزن و بیقافیه،
دلم تنگت شده باز.
باران هوای زمین كرده.
این چه رسمی است كه هر سال در بوسه باران زمین و آسمان -بهار-
حسرت به كام ما میبارد!
تا كی خیالم را در غلغله بهاری باران و خیابان به دنبال استعاره رها سازم؟
بهار من، كدامین بهار ازآن من خواهی شد؟
امید من، كی شكوفه را از لبخند تو خواهم بویید.
حقیقت ِ عشق ِ من، تا كی فاصله را استعارهی بهار و اطناب ِ باران و
ایجاز ِ رعد پر خواهد كرد؟
ناگهانی ِ آسمان و پیچِ تند ِ جادهی زندگیام، كی در انحنای امید ِ رنگین كمان
و خیال ِ راحت سرازیری ِ جاده رمیده خواهیم شد؟
من، تاریكی ِ عصرگاه ِ بهاری، آنگاه كه كسی منتظرش نیست و تو
، باد و باران چالاك بهاری، میوزی و میتازی؛
كِی در تلالو صبحگاه بهاری روی برگی افتاده از طوفان ِ شب
به من خواهی پیوست؟
من صبحها روشنم آنجا، و تو نسیم خیس محبت،
همآغوشی نور و نسیم در تن سرد ِ شبنمِ صبح ِ بهار گوارایت باد.
دلم صبر میخواهد تنها اندکی....
باید تاب بیاورم...
نمیخواهم خطوطی که انتظار از سر لجبازی بر سر صورتم انداخته دیده شود...
نمیخواهم این خطوط مبهم و شکسته تورا از من پس بگیرد...
تو همه زندگی منی! همه زندگی من!
باید تاب بیاورم...
نمیخواهم خطوطی که انتظار از سر لجبازی بر سر صورتم انداخته دیده شود...
نمیخواهم این خطوط مبهم و شکسته تورا از من پس بگیرد...
تو همه زندگی منی! همه زندگی من!
چنــدان هم دور نیستــــی ؛
فقط به انــدازه ی یک نمیـــدانم از مــن فاصـــله گـرفتــه ای !
آری ، "نمیـــدانم" کجـــایی ؟
فقط به انــدازه ی یک نمیـــدانم از مــن فاصـــله گـرفتــه ای !
آری ، "نمیـــدانم" کجـــایی ؟
ﺍﻓﺘــﺎﺩﻩ ﺍﻡ ﻣﯿـــﺎﻥ ﺩﻭ ﺧﻂ ؛
ﻣـــﺎﻧﺪﻧﻢ ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺭﺩ …
ﺭﻓﺘﻨـــﻢ ﺗﻮﺍﻥ ﻣﯽ ﺧـــﻮﺍﻫﺪ ...
و مـــن ﺗـــﻮﺍﻥ ﺩﺭﺩ ﻧـــﺪﺍﺭﻡ !
ﻣـــﺎﻧﺪﻧﻢ ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺭﺩ …
ﺭﻓﺘﻨـــﻢ ﺗﻮﺍﻥ ﻣﯽ ﺧـــﻮﺍﻫﺪ ...
و مـــن ﺗـــﻮﺍﻥ ﺩﺭﺩ ﻧـــﺪﺍﺭﻡ !
خواب دیدم کنارت جان دادم
تعبیرش کردن که:
تا ابد پیشم میمانی
نمیدانستم خیالت را میگویند؛
نه خودت را!!...
تعبیرش کردن که:
تا ابد پیشم میمانی
نمیدانستم خیالت را میگویند؛
نه خودت را!!...
به کلاغــــها بگویید:
قصه ی من اینجا تمام شد
" یکی "
بود و نبود مرا با خود برد
قصه ی من اینجا تمام شد
" یکی "
بود و نبود مرا با خود برد
غم دانه دانه می افــ ـــتد روی صورتم
شور است طــ ـــعم نبودنت.....
شور است طــ ـــعم نبودنت.....
گاهی دلم می گیرد
از آدم هایی که در پس نگاه سردشان
با لبخندی گرم فریبت می دهند
دلم میگیرد از خورشیدی که گرم نمی کند
......و نوری که تاریکی می دهد
ازکلماتی که
چون شیرینی افسانه ها فریبت می دهند
دلم می گیرد
از سردی
چندش آور دستی که دستت را می فشارد
و نگاهی که
به توست و هیچ وقت تو را نمی بیند
از دوستی که برایت
هدیه
دوبال برای پریدن می آورد
و بعد
پرواز
را با منفورترین کلمات دنیا معنی می کند
دلم می گیرد از چشم امید داشتنم به این
همه هیچ
گاهی حتی
از خودم هم دلم میگیرد
دکتر علی شریعتی
از آدم هایی که در پس نگاه سردشان
با لبخندی گرم فریبت می دهند
دلم میگیرد از خورشیدی که گرم نمی کند
......و نوری که تاریکی می دهد
ازکلماتی که
چون شیرینی افسانه ها فریبت می دهند
دلم می گیرد
از سردی
چندش آور دستی که دستت را می فشارد
و نگاهی که
به توست و هیچ وقت تو را نمی بیند
از دوستی که برایت
هدیه
دوبال برای پریدن می آورد
و بعد
پرواز
را با منفورترین کلمات دنیا معنی می کند
دلم می گیرد از چشم امید داشتنم به این
همه هیچ
گاهی حتی
از خودم هم دلم میگیرد
دکتر علی شریعتی
نازنینم! نمیدانم تو میدانی؟ دل من در هوای دیدنت بی تاب گردیده
سراپای وجودم در فراقت آب گردیده ز هجرت دیدگانم همچو دریایی ز خون گشته
غم و دردم فزون گشته
و اکنون در میان بسترم چون
شمع میسوزم برای دیدن رویت.....
دو چشم اشک بارم را به روی
ماه میدوزم و با او از غم و درد درونم راز میگویم
سراپای وجودم در فراقت آب گردیده ز هجرت دیدگانم همچو دریایی ز خون گشته
غم و دردم فزون گشته
و اکنون در میان بسترم چون
شمع میسوزم برای دیدن رویت.....
دو چشم اشک بارم را به روی
ماه میدوزم و با او از غم و درد درونم راز میگویم
کجای بازی ما اشتباه بود...؟
که تو هم بازی من نیستی
و من
هنوز
گرگم به هوای تو...
که تو هم بازی من نیستی
و من
هنوز
گرگم به هوای تو...
عادت کرده ام
کوتاه بنویسم
کوتاه بخونم
کوتاه حرف بزنم
کوتاه نفس بکشم
تازگی ها
دارم عادت می کنم
کوتاه زندگی می کنم
یا شاید
کوتاه بمیرم
نمی دانم
فقط عادت
کوتاه بنویسم
کوتاه بخونم
کوتاه حرف بزنم
کوتاه نفس بکشم
تازگی ها
دارم عادت می کنم
کوتاه زندگی می کنم
یا شاید
کوتاه بمیرم
نمی دانم
فقط عادت
sherly
عضو جدید
خطی کشید روی تمام سوال ها
تعریف ها معادله ها احتمال ها
خطی کشید روی تساوی عقل و عشق
خطی دگر به قائده ها و مثال ها
خطی دگر کشید به قانون خویشتن
قانون لحظه ها و زمان ها و سال ها
از خود کشید دست و به خود نیز خط کشید
خطی به روی دفتر خط ها و خال ها
خط ها به هم رسید و به یک جمله ختم شد
با عشق ممکن است تمام محال ها
تعریف ها معادله ها احتمال ها
خطی کشید روی تساوی عقل و عشق
خطی دگر به قائده ها و مثال ها
خطی دگر کشید به قانون خویشتن
قانون لحظه ها و زمان ها و سال ها
از خود کشید دست و به خود نیز خط کشید
خطی به روی دفتر خط ها و خال ها
خط ها به هم رسید و به یک جمله ختم شد
با عشق ممکن است تمام محال ها
از کجا بنویسم
که باز دلت نگیرد و از پیشم نروی
از تلخی های دلکمپیش دوست و غریبه نگویمبی هیچ سخنی از دلتنگی ها
لبخندی بر لب آورم که خود نیز ندانم این لبخند از غم های دفن شده در صندوقچه دلم است یا ازبی کسی هایملیوانی پر از آب بر می دارم و به جای نوشیدنش بر روی خودم می ریزم شاید از این حال رخوت بیرون آیم...
که باز دلت نگیرد و از پیشم نروی
از تلخی های دلکمپیش دوست و غریبه نگویمبی هیچ سخنی از دلتنگی ها
لبخندی بر لب آورم که خود نیز ندانم این لبخند از غم های دفن شده در صندوقچه دلم است یا ازبی کسی هایملیوانی پر از آب بر می دارم و به جای نوشیدنش بر روی خودم می ریزم شاید از این حال رخوت بیرون آیم...
وقتی حرفی برای گفتن نیست
یا ذوقی برای شنیدن نیست
وقتی حال خندیدن نیست
یا میلی برای دیدن نیست
و وقتی پای رسیدن نیست
یعنی بهانه ماندن نیست
وقتی قصه ای برای خواندن نیست
در سر ، جای هوای تازه گنجانیدن نیست
از این بند امید رها شدن نیست
یعنی راهی جز رفتن نیست
وقتی بهانه ماندن و پای رفتن نیست
هیچ چاره ای جز مردن نیست
یا ذوقی برای شنیدن نیست
وقتی حال خندیدن نیست
یا میلی برای دیدن نیست
و وقتی پای رسیدن نیست
یعنی بهانه ماندن نیست
وقتی قصه ای برای خواندن نیست
در سر ، جای هوای تازه گنجانیدن نیست
از این بند امید رها شدن نیست
یعنی راهی جز رفتن نیست
وقتی بهانه ماندن و پای رفتن نیست
هیچ چاره ای جز مردن نیست
هر شب به چمدانی که
از خانه ات آورده ام فکر می کنم
و اینکه چند سال زندگی
چطور یک شبه
توی این چمدان جـا شد ...!
از خانه ات آورده ام فکر می کنم
و اینکه چند سال زندگی
چطور یک شبه
توی این چمدان جـا شد ...!
میتــرســم…
کسـی بــوی ِ تنـت را بگیــرد
نغمــه ِ دلـت را بشنــود
و تو خــو بگیــری به مـــآنـدنـش!!!
چـه احســآس ِخـط خطــی و مبـهـمـ یسـت!
ایــن عــآشقــآنـه هــآی حســود مــن
کسـی بــوی ِ تنـت را بگیــرد
نغمــه ِ دلـت را بشنــود
و تو خــو بگیــری به مـــآنـدنـش!!!
چـه احســآس ِخـط خطــی و مبـهـمـ یسـت!
ایــن عــآشقــآنـه هــآی حســود مــن
نفسهایم بی تو،
بوی خاکستر سیگار پیرمردی رامی دهد
که به جوانی ازدست رفته اش می اندیشد…!!!
امانه، انگاردرنبودنت پیرتر از پیرمردی شده ام
که در زیرسایه ی عصایش نشسته و باخدایش حرفهادارد…
بوی خاکستر سیگار پیرمردی رامی دهد
که به جوانی ازدست رفته اش می اندیشد…!!!
امانه، انگاردرنبودنت پیرتر از پیرمردی شده ام
که در زیرسایه ی عصایش نشسته و باخدایش حرفهادارد…
یک ساعت تمام ،
بدون آنکه یک کلام حرف بزنم به رویش نگاه کردم،
فریاد کشید : آخر خفه شدم ! چرا حرف نمی زنی ؟
گفتم : نشنیدی ؟ .... برو
بدون آنکه یک کلام حرف بزنم به رویش نگاه کردم،
فریاد کشید : آخر خفه شدم ! چرا حرف نمی زنی ؟
گفتم : نشنیدی ؟ .... برو
میتــرســم…
کسـی بــوی ِ تنـت را بگیــرد
نغمــه ِ دلـت را بشنــود
و تو خــو بگیــری به مـــآنـدنـش!!!
چـه احســآس ِخـط خطــی و مبـهـمـ یسـت!
ایــن عــآشقــآنـه هــآی حســود مــن
امروز کسی که عطر تو را زده بود از کنارم گذشت.....
به این میگن قتل غیر عمد.......
دلم براي يک نفر تنگ است…
نه ميدانم نامش چيست…
و نه ميدانم چه مي کند…
حتي خبري از رنگ چشم هايش هم ندارم…
رنگ موهايش را نمي دانم…
لبخندش را هم…
فقط ميدانم که بايد باشد و …
نه ميدانم نامش چيست…
و نه ميدانم چه مي کند…
حتي خبري از رنگ چشم هايش هم ندارم…
رنگ موهايش را نمي دانم…
لبخندش را هم…
فقط ميدانم که بايد باشد و …
دلم میگیرد !!! ...
وقتی ... مینویسم برای تو...
ولی ... همه می خوانند الا تو....!!!
وقتی ... مینویسم برای تو...
ولی ... همه می خوانند الا تو....!!!
سایه ها محصول پشت کردن دیوارها به آفتاب اند؛
گستاخی دیوارها را تقلید نکنیم، تا آفتابی بمانیم ..
گستاخی دیوارها را تقلید نکنیم، تا آفتابی بمانیم ..
آهـــــــــای ...
مثل تمام آن چیزهایی که تا به حال از من گرفتی،
علاقه ام... دلم، عمرم، واعتماد صددرصدم...!
بگیر دیگر...
دستانم را بگیر...
خـــوبـــم
مثــل پــدربـــزرگ
کــه خـــوب بـــود
و
مـُــــرد !!
مثــل پــدربـــزرگ
کــه خـــوب بـــود
و
مـُــــرد !!
نشانی از تو ندارم اما نشانی ام را برای تو می نویسم:
در عصر های انتظار،به حوالی بی کسی قدم بگذار!
خیابان غربت را پیدا کن و وارد کوچه پس کوچه های تنهایی شو!
کلبه ی غریبی ام را پیدا کن،کنار بید مجنون خزان زده و
کنار مرداب ارزوهای رنگی ام !در کلبه را باز کن و به سراغ
بغض خیس پنجره برو!حریر غمش را کنار بزن!مرا می یابی.....
در عصر های انتظار،به حوالی بی کسی قدم بگذار!
خیابان غربت را پیدا کن و وارد کوچه پس کوچه های تنهایی شو!
کلبه ی غریبی ام را پیدا کن،کنار بید مجنون خزان زده و
کنار مرداب ارزوهای رنگی ام !در کلبه را باز کن و به سراغ
بغض خیس پنجره برو!حریر غمش را کنار بزن!مرا می یابی.....
وقتی عاشقش شدم که دیدم
هیچوقت دلمو نشکست
هیچوقت بهم نه نگفت
همیشه در جواب بچه بازیهام
خندید و گفت: عاشق همین کاراتم...
وای که چه لذتی داره ؛
اونی که با همه وجودت دوسش داری !
یهویی صدات کنه ،
عشقم ....
عاشقـــــــــتم ... !!!
اونی که با همه وجودت دوسش داری !
یهویی صدات کنه ،
عشقم ....
عاشقـــــــــتم ... !!!
خدایا…
کاش اعتراف کنی
… جهنمی در کار نیست…
برای ما همین روزهای برزخی زمینی کافیست.
کاش اعتراف کنی
… جهنمی در کار نیست…
برای ما همین روزهای برزخی زمینی کافیست.
یادت را
از "من" نگیر
بگذار "من هم" مثل سهراب
بگویم
"دلخوشی هایم"
کم نیست ..
از "من" نگیر
بگذار "من هم" مثل سهراب
بگویم
"دلخوشی هایم"
کم نیست ..