يکي را دوست دارم ولي افسوس که او هرگز نمي داند /
نگاهش مي کنم شايد بخواند از نگاه من که او را دوست مي دارم /
ولي افسوس که او هرگز نگاهم را نمي خواند /
به برگ گل نوشتم من , که او را دوست مي دارم ولي برگ گل بر زلف کودکي آويخت تا او را بخنداند /
صبا را ديدم و گفتم : صبا دستم به دامانت بگو از من به دلدارم که او رادوست مي دارم ولي افسوس زابر تيره برفي هست روي ماه تابان مرا پوشاند
پ.ن:فاقد مخاطب خاص
نگاهش مي کنم شايد بخواند از نگاه من که او را دوست مي دارم /
ولي افسوس که او هرگز نگاهم را نمي خواند /
به برگ گل نوشتم من , که او را دوست مي دارم ولي برگ گل بر زلف کودکي آويخت تا او را بخنداند /
صبا را ديدم و گفتم : صبا دستم به دامانت بگو از من به دلدارم که او رادوست مي دارم ولي افسوس زابر تيره برفي هست روي ماه تابان مرا پوشاند
پ.ن:فاقد مخاطب خاص
آخرین ویرایش: