شعر های من ...
تابلو اند... !
.
همه
نبودنت را ...
تبلیغ میکنند ...!
تابلو اند... !
.
همه
نبودنت را ...
تبلیغ میکنند ...!
من از دلواپسی های غریب زندگی دلواپسی دارمچه خوش خیال استفاصله را میگویم
به خیالش تو را از من دور کرده نمیداند جای تو امن است
اینجا در میان دل من
نام تــــــــــــــوزیباترین واژه ی شعرم
حرفــــــــــــــــ تو
رویـــــــــایی ترین لحظه های من
رنگتـــــــــــــ
به سرخی غروبــــــــ
می خواهم تبسمتــــــ را
بر پر زاغ هـــــــــــا نقاشی کنــــــــــــم...
تبسمتـــــ را پررنگ کن ...
نه اين که فکر کنی خسته ام
نه اينکه تاب راه رفتن نداشته باشم
تا آخرش همين است
نگاهت
به لرزه ام می اندازد!
از کوچه پرسیدم نشانت را نمی دانستبی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد
وباران نا امیدی بر سرم یک ریز می بارد
چگونه بگذرم از عشق ودلبستگی هایم؟
چگونه میروی با اینکه میدانی چه تنهایم؟