نتایح جستجو

ترانه 10 به خواب ُ به رؤیاهایم دوستت می دارم! در بیداری ُ این کابوس ِ بی امان در لحظه های نه مَنی و در ساحل ِ اقیانوس ِ گسترده ی اشک های خویش به هنگام ِ‌تماشای کبوتری که از آسمانِ بی کلاغ ِ آرزوهایم عبور می کند تا آشیانه ی منّور ِ خورشید!●

ترانه 9 دوستت می دارم! تو به زندگی می مانی! به نوشیدن ِ جرعه ای آب در فاصله ی دو رؤیا! به بوییدن ِ عطر ِ یکی نامه پیش از گشودنش! به سلام هر سپیده دم! به فرنشاندن ِ عطش اطلسی ها! به زنگ بی هنگام تلفن، با خبری گوارْ یا ناگوارْ! به پرسیدن ِ نشانی ِ آشتی از عابری اخمْ آلود! به گشودن ِ پنجره رو به...

ترانه 8 تو را دوست می دارم و با تو دیگرم به بیداری این گستره ی خاموش ُ‌ آدمیانی نیاز نیست! چرا که تو چهارْفصل ِ سرزمین ِ‌ منی: سردتر از زمستان ِ سقز، گرم تر از تابستان اهواز، سبز تر از بهار لاهیجان، و مطّلاتر از پاییز ِ برگ افکن ِ چی چستْ! ●

ترانه 7 سپیدارها هیمه شدن را انتظار می کشند و فوّاره ی شهامت ِ سرو از چهار انگشتِ جزیره بالا نمی رود! ساطور ِ صاعقه کور است، در این باغ ِ سر به زیر! تو را دوست می دارم به روزگاری حقیر! فرزندان ِ تاریک ِ قُرُقْ عبور منگ ستارگان را شماره می کنند تیرُ کمان نادانی شان در کف! خیابان مفروش ِ قناری...

ترانه 6 تو را دوست می دارم! چرا که تو آزادی در پس ِ رنگین کمان ِ بی پرسشِ سَربَندْ‎، در سایه سار ِ هر چه نباید کرد!، در بوسه های نخست ِ هر دیدار، و آن سوی نگاه ِ عاصی ام که چشمان ِ بی قرار ِ هزار پلنگ خسته پیشْ از جهیدن ِ واپسین را با خود دارد! ●

ترانه 5 دوستت می دارم! چونا ن بلوطی که زخم ِ یادگار ِ عشقی برباد رفته را! ستاره ای که شب را برای چشمک زدن! و پرنده ای اسیر که پرنده ی آزادی را! تا رهایی به بار بنشیند، آن ْ سوی حیرانی ِ میله های قفس! ●

ترانه 4 تو را دوست تَر می دارم از سرزمین خویش! سرزمینی که خلاصه ی بَنْد است و پیراهن ِ حبسیان ْ را به عریانی ِ جان ِ منْ می بخشیده همْ از روز نخست ِ میلاد ِ دیده گان ِ گریانم! دوست ترت می دارم از خورشید که دیری ست سرزدن در این دامنه را - به حیله - لاف می زند! دوست ترت می دارم از ماهْ که جراحت ِ...

ترانه 3 تو را دوست می دارم به سان ِ کودکی که آغوش ِ گشوده ی مادر را! شمع ِ بی شعله ای که جرقّه را! نرگسی که اینه ی بی زنگار ِ چشمه را! تو را دوست می دارم به سان ِ تندیس ِ میدانی بزرگ، که نشستن ِ گنجشک ِ کوچکی را بَر شانه اش و محکومی که سپیده ی انجام را! تو را دوست می دارم! به سان ِ‌ کارگری...

ترانه 2 من وارث ِ تمام بَردگان ِ جهانَم! بر دست های مُچْ پیچ ِ مُقَدّر ِ فولاد، گرانْ سنگ ُ دیرینهْ سالْ! بر سینه اَم داغ دُرُشت ِ تپانچه و ُ تسلیم ْ و بَرْ گُرده ام خِفـّت ِ سکوت ِ آنان که از پی ِ عشقْ، برگابرگ ِ کتاب ِ تناسلْ را دوره می کنند! من وارثِ تمام بَردگان ِ جهانم! در نوازش ِ نفس ْ...

ميخوام مجموعه ترانه رو از دفتر من وارث تمام بردگان جهانم رو براتون بزارم

سلام نه بخدا سرم خیلی شلوغ هست. میخوایم یه تاپیک 20 باز کنیم دنبال کارای اونم. ایشالا تا 1 محرم افتتاح میشه و انشالا که تاپیک خوبی از آب در بیاد

غریق عاشق دریا خداحافظ!خداحافظ! سلام خوب دیروزم بدون من تا ته دنیا به آتیش تو می سوزم خداحافظ!خداحافظ! همیشه همدم و همراه دلیل بغض بی وقفه ، دلیل هق هق گهگاه خداحافظ!خداحافظ! عزیز خسته از تکرار نگو تقدیر ما این بود ،‌ محاله بعد از این دیدار خداحافظ!خداحافظ! سیه پوش سراپا نور...

بی خیالی خواننده ک مهراج محمدی آلبوم : بی خیال ای جماعت ! به سلامت !‌من دیگه حرفی ندارم شماها رو تک و تنها توی قصه جا می ذارم من با من می رم از اینجا من و من خیلی زیادیم حیف این همه ترانه که به باد گریه دادیم من می رم اون ور قصه ی سقفی از غزل بسازم سوار رخش ترانه تا ته جاده...

کی خروس می خونه ؟ ستاره پلکات رو وکن ! دارم از نفس میفتم ! عمری تو این سیاهی از سپیده قصه گفتم ستاره ! پلکات رو وکن ! گم شدم تو اینسیاهی ببین اسمت رو نوشتم ، روی این کاغذ کاهی ستاره ! نذار ترانه سرپناه گریه باشه کاری کن که این سیاهی از شب قصه جدا شه بی تو سقفم بی ستونش ، یه عقاب...

بیا این شعر رو تموم کن بی بهانه گریه کردن پا به پای سیم گیتار گم شدن تو دشت رؤیا ، چشم باز و دل بیدار پشت پا زدن به تقویم ، نو شدن تو نور مهتاب ساختن هزار تا خورشید از یه دونه کرم شبتاب فتح قله های آواز ، با یه سط یه ترانه خندیدن به وسعت عشق ، یه عروج عاشقانه رد شدن از تن دیوار...

آواز یه گور تازه پر شده پای درخت زیتونه یکی داره از زیر خاک دوباره آواز می خونه : ماه بلند آسمون ! به من بگو خونه ت کجاست ؟ قصر قشنگ مرمرت کدوم ور ستاره هاست ؟ ماه بلند آسمون ! کجا می ری وقت سحر ؟ دستای سردم رو بگیر ! من رو به آسمون ببر ! ماه بلند آسمون ! فردا کی گازت می زنه ؟ که...

تداوم سرودن وقتی اسم یه نفر یادآور یه سرزمینه همیشه سایه به سایه ش صد تا دشنه در کمینه وقتی شاعر تو کتابش از ستاره ها بخونه شب بد دل از حسودی غزلاش رو می سوزنه اونا که خط ترانه واسه شون خط نشونه سینه ی ترانه سازا غلاف خنجرشونه اندلس با چشم بسته گم شده تو دره ی خواب فدریکو گارسیا...

اسپانیا! اسپانیا! قصه مون قصه ی دریاس ، قصه ی سیم و سر انگشت قصه ی گریه ی گیتار ،‌قصه ی تبلور مشت قصه ی عقاب و کرکس ،‌ قصه ی نهنگ ماهی قصه ی شاعر مهتاب ، توی سلول سیاهی فدریکو ! جرم تو تنها شعر گزمه ی سویل واسه شب همین ترانه یه جنایت طویل کسی اینجا دوس نداره که به اینه چش بدوزه...

شبانه گلوی مرغ حق بسته ، شب از تکرار شب خسته به روی چهره ی مهتاب ، غباری تیره بنشسته طلوع کن نغمه ی تنبور ! از عمق این سکوت کور طلوع کن دختر خورشید ! طلوع کن ! ای سراپا نور از این یلدای بی فردا ، طلوع کن تا غروب ما طلوع کن ناجی فانوس ، طلوع کن فاتح دریا طلوع کن تا در ایینه...

رقص برقص ای مم غریب ! در این ضیافت فریب گل ترانه را ببین ، شکفته بر تن صلیب برقص ای تمام من ! به دار انتحار تن از انقراض این صدا به اینه پلی بزن برقص بر سریر خون ، بر این جراحت جنون حقیقت ستاره را بگو به سایه ی ذبون شب دراز است و قلندرها به خواب خسته ام از این سؤال بی جواب پس...