نتایح جستجو

ترانه 30 می خواهم تو را در این شب ِ نقطه چین! تا طاعونی ترین ترانه ی من، - از نگاه ِ هاشور خورده ی شب - در ستایش ِ نفس های تو باشد! به دیاری که عشق را مصیبتی همه گیر می دانند! تا طاعونی ترین ترانه ی من، - از نگاه ِ میرْ سایه ْ ها - مدیحه ی دست های تو باشد، آن دست ها که ایمنم می کنند از تند باد...

ترانه 29 در مرگ ِ من نماز وحشت بخوان - اگر خود دچار ِ این مراسم ِ اجباری! - که مرگ ِ من پایان ِ جهان است! عبور ِ پرستو از پهنه ی تقویمْ! سقوط ِ واپسین ِ برگ از پیچک ِ‌ دُگم ترین دیوار... بر لبانم گل ِ سرخی بگذار تا طعم بوسه های تو با من باشد، آن دَم که اُستوارْ از جاده های تَقته ی دوزخ می...

ترانه 28 دیده ام را که به دیدار ِ دریا می برم ، آغوشت وسعت ِ دیار ِ من است! دیاری که در آن ترانه رهاست و سیمِ خاردارْ به افسانه می ماند! (این سطر به صِلِه ی یک تبسم ِ تو سروده شد!) آغوشت یادآور بستر ِ بی مرزِ کودکی ست با زمزمه های معجزهْ ساز ِ مادر ُ قصه های شب سوز ِ شبانه! آغوشت کتمان ِ تمام...

ترانه 27 کتاب هایم را بر هم می نهم تا از آن ها تخت گاهی بی آفرینم و دراین پست آبادْ بر آن به ایستم تا تو - تنها تو! - مرا ببینی! ورنه شعر جز خودْ زنی ِ نامتناهی ِ تازیانه نیست در محکمه یی که قاضی ُ محکوم هر دو منم و پُتکک حُکمم را جز به مجازات ِ خویش بر میز نمی کوفم! کتاب هایم را بر هم می...

ترانه 26 نفرینم کن! اگر بَر آنی که به نیک انجامی اَم برسانی، اگر بَر آنی که وارَهانی اَم از زندان ِ زندگی - پیش تر از آن که به جیره ی اجباری اَش خو کـُنم - ، به مرگی عاشقانه نفرینم کن! فرشته ی زمینی من! که این دعای آمرزش است در بسته گاه ِ روزگارْ! واپسین ْ نفس را به حلقه ی معلّق ِ ریسْ...

ترانه 25 گفتی : عشق فراموشی نیست! و نشانم دادی شب را و کلیدِ‌ دریچه را! شتک ِ سرخ ِ سپیده را بر دیوار! آرزوهای پست ِ شبْ زیانْ را که چارچوب ِ گستره اش بسته تر از تنگ چال ِ‌محبس ِ آفتابْ اندیشانْ است! نشانم دادی شهر را که- به بی حیایی!- زندگی ِ هَمْ شهریان را تقسیم کرده است به فرودست ُ فرادست...

ترانه 24 عشق ِ ما گستاخی ِ جمله ی عاشقانه یی ست، نقر شده بر دیوار چرک مرده ی سلولی خالی که ضرب آوای یاغی ِ قدم های حبسی اش بداهه نوازی ِ سازی را ماند در سمفونی ِ سفّک ِ چکمه های دوازده قَراوُلْ که تا سپیده ی تیرک ُ طناب ْ بدرقه اش می کنند! عشق ِ ما ترجمان ِ بهشت است، به دوزخی که جهانش می نامیم...

ترانه 23 به بدرقه ات نه کاسه ی آب خُرافه یی بر خاک خواهم ریخت نه بوسه بر عطفِ ‌اُرادی را از تو طلب خواهم کرد که جهان بازگشت ِ دوباره ی تو را به بانگ ِ صامتش با من در میان نهاده است! روح ِ آب ُ نفس ِ زنبق، جرأت ِ دُرنا و ُ‌ سخاوت ِِ سپیدار، شرم ِ‌ بهار ُ‌باور ِ بارانْ، رقص ِ بلور ُ ‌تحمل ِ...

ترانه 22 نه کلیدی در دست ُ نه ترانه یی بر زبان، تنها با یکی نگاه کـُـلـَـنـْد از دریچه ی تنگْ چالمْ بر گرفتی به رها شدنی ابدی و من - که عمری مَلاتْ آورِ دیوارهای محبس ِ خود بودم - چونان به شگفتْ بر دستان ِ بی زنجیر ِ خویش می نگریستم که قناری ِ پیری دریچه ی گشوده ی قفسش را! پس ِ دو برده ی...

ترانه 21 در سرزمین ِ فرشتگان به یکی نه جاودانه می شوم! ابلیس وار در خندق ِ سوزان ِ سربلندی ِ خویش! این رمه ی آری تبار را می شناسم و می دانم طوق ِ منوّرِ چهره هاشان از هزار فانوسک ِ حیله چراغان است و بال های سپید ِ مقدسّ شان را - که نقطه چین ِ قطره های رسواگرِ خون ْ است - از سلّاخی ِ هزار قو به...

ترانه 20 تو را نگاه می کنم: چشمانت خلاصه ی آتش فشان است، هم رنگ ِ خاک ِ دیاری که دوستش می دارم! چال ِ کـُنج ِ لبانت هلکت ِ جفتی ماه است با خورشیدی در قفا که مردمان ِ سرزمین قلب مرا به ولوله وا می دارد با انگشت اشاره ی رو به آسمان! خنده ات باران ِ مروارید است و اخمت زلزله یی که شهر ِ آرزوهایم...

ترانه 19 چوپانْ از نشیب ِ درّه بَر می شود با تفنگ ُ تنبوری حمایل! خود صدای تنبور را دوستْ تر دارد! می اید ُ آواز ِ زخم خورده ی تباری را بر شانه ْ می آورد. دختران ِ گارنا! بافه های گیستان در بادْ می رقصند! هق هق ِ تنبور ُ زوزه ی گرگ دشت را می اَنبارَد! چشمانش هزارْ جرقّه ی خنجرْ است و در حنجره...

ترانه 18 همه شب رؤیایی هایل از خواب هایم می گذرد: به برهوتی نادرخت گام برمی دارم که تنها بیتوته گاهش سایه ی بال مرغان ِ مُردارْخوارْ است ُ بس! پوزاری از تاول به پا و ُ کوله یی از عطشْ بر دوش! آنک! ترنّم یکی چشمه! با قدم های بُریده گام می زنم... تو تن به عریانی ِ آبی داده یی که خُنکای عطرش بی...

ترانه 17 برای آغازِ حماسه تنها چرم ْ پاره یی کم بود! پس چلنگر ِ بی باک شهر زیرْجامه ی چرمین ِ خویش را - که حافظ ِ عورَتَشْ از جرقه های کورهْ بود- به د آوَرد ِ بر سر ِ چوبی ْ آویختْ تا درفش ِ عصیانی ِ کاویانْ پدید اید! برده گان بر مالکان خود شوریدند و فرمانْ روای ِ ستم پیشه ی خویش را گردن زدند...

ترانه 16 مردمان ِ این دیار ساده اند- عشق ِ من!- و سادگی برادر حماقت است! به پاسبانی ِ کشتِ خود از آسیب منقارها مترسکی از چوب ُ‌ پوشال بر می افرازند و آن سوی فرار ِ کلاغان به زانو درمی ایند در مقابل ِ هیولای دست ساز ِ خویش تا سُنبُله های زَرْرَنگ را - که حاصل ِ رنج روزُ ماهند- به شکرانه ی دفع...

ترانه 15 تا مهراب ِ مهربان مردمکانت چند معبد بی خدای، چند تَشْ گاه منجمد راه است؟ که این مبلـّغ بی کتاب رهایی پیچ پیچ هزار گردنه ی گلوگیر را پَس ِ پشت نهاده در تب ِ بوسه ی زانوانش برخاک ِ سایه سار ش گیسوی تو! به سجده در آمدنْ و در چشمه ی چشمانتْ آن ِ خویش را تماشا کردنْ، رهیدن یکی برده است از...

ترانه 14 از تو با بادها سخن خواهم گفت! از تو با پرندگان، از تو با فوّاره های روشن ِ باغ، از تو با آسمان سخن خواهم گفت! از تو با شب چراغ ِ ستارگان، از تو با خورشید - که تیغ بلند ِ آفتابی اَش را اَخته به شبیخون ِ شب!-، از تو با قطره های بازیگوش ِ باران، از تو با طاق رنگین کمان سخن خواهم گفت! از...

ترانه 13 جار شادمانه ی گنجشکان را روشن تر می شنوم، چرا که تو اینجایی! شکوه ِ خورشید ُ‌کف کوبی ِ برگ ها، پنبه های وِلِنگارِ ابر، لَن ترانی ِ جوباره ی فروتن این همه را خوش تر از همیشه می بینم، چرا که تو اینجایی! تو آن اشارت ِ روشنی که آدم را به برچیدن ِ سیب ِ سرترین شاخه دعوت کرد! بهشت را به...

ترانه 12 غیبتت حضور ِ هراس است! بی تو یکی کودک می شوم، گم شده در کوچه های هیولایی جهان! کودکی که از کودکی تنها طعم گنگ ِ شیر مادر با اوست! اُفتان می گذرم از میان آدمیانی که به فرمان عورت ِ خویش پوزار می کشند به سان ِ سیل آبی که شنا را به آرزویی محال بدل می کند! و من غرق می شوم، غرق می شوم، غرق...

ترانه 11 بگو چگونه بگویم : دوستت می دارم! وقتی که مردان گـُر گرفته در بستر این جمله را به روسپیان کهن سال می گویند؟ وقتی که این کلام پیش از طلوع آدینه به زمزمه تکرار می شود در گرداب ِ خوی کرده ی بوسه و خواهش؟ چگونه بگویم دوستت می دارم، وقتی که کج کلاه رو به مرداب ِ کبود ِ‌سایه ها به دستانی...