نتایح جستجو

تو اگر ميدانستی كه چه زجری دارد كه چه دردي دارد خنجر از دست عزيزان خوردن از من تنها تو نميپرسيدی كه چرا تنهايی... :cry: :cry:

من ظلمت و تباهي جاويدم تو آفتاب روشن اميدي برجانم، اي فروغ سعادتبخش دير است اين زمان، كه تو تابيدي

در سرای سینه و در هوای بی کسی، پر شکسته از دلیم و دل بریده از همه، ما به جز جفا یا خطا ز دل ندیده ایم. ما بخاطرش رنجها کشیده ایم :cry::crying:

ممنون فيدل اون عكس اولي واقعا معركه بود

من اگه جاي اون پسر بي رحم بودم از غصه شكستن دل مادرم همون جا دق مي كردم خدا در قران ميگه اگر پدر ومادر آدم بدترين ستم ها و جفا ها را در حق فرزندان بكنند فرزندان حق ندارند كوچكترين بي احترامي اي به آنها بكنند

بيچاره دل كه با همه اميد و اشتياق بشكست و شد بدست تو زندان عشق من در شط خويش رفتي و رفتي از اين ديار اي شاخه شكسته ز توفان عشق من

از ديدگان روشن من بستان شوق بسوي غير دويدن را لطفي كن اي خدا و بياموزش از برق چشم غير رميدن را

تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است طنین شعر نگاه تو درترانه من تو نیستی که ببینی چگونه می گردد نسیم روح تو در باغ بی جوانه من چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید به روی لوح سپهر ترا چنانکه دلم خواسته است ساخته ام چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر به چشم...

می خواهم از نسیم بپرسم بی جزر و مد قلب شما آه دریا چگونه می تپد امروز ؟ ای مرغ های طوفان ! پروازتان بلند دیدارتان ترنم بودن بدرودتان شکوه سرودن تاریختان بلند و سرافراز آن سان که گشت نام سر دار زان یار باستانی همرازتان بلند آه

تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است طنین شعر نگاه تو درترانه من تو نیستی که ببینی چگونه می گردد نسیم روح تو در باغ بی جوانه من چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید به روی لوح سپهر ترا چنانکه دلم خواسته است ساخته ام چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر به چشم...

من ظلمت و تباهي جاويدم تو آفتاب روشن اميدي برجانم، اي فروغ سعادتبخش دير است اين زمان، كه تو تابيدي

خوش است خلوت اگر یار یار من باشد نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم که گاه گاه بر او دست اهرمن باشد

دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد من نیز دل به باد دهم هر چه باد باد کارم بدان رسید که همراز خود کنم هر شام برق لامع و هر بامداد باد

تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بو د سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود حلقه پیر مغان از ازلم در گوش است بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود منزه دوست دارم

نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما یا دل بر ما فرست یا دلبر ما قربونت شم من عزيزم

شايد نبوده قدرت آنم كه در سكوت احساس قلب كوچك خود را نهان كنم بگذار تا ترانه من رازگو شود بگذار آنچه را كه نهفتم عيان كنم

ماه اگر خواست كه از پنجره ها بيندم در بر او مست و پريش آنچنان جلوه كنم كاو ز حسد پرده ابر كشد بر رخ خويش اعتماد به نفس را حال مي كني ها....

مي نشستم خسته در بستر خيره در چشمان رؤياها زورق انديشه ام، آرام مي گذشت از مرز دنياها روزها رفتند و من ديگر خود نمي دانم كدامينم آن من سر سخت مغرورم يا من مغلوب ديرينم

رفتم كه گم شوم چو يكي قطره اشك گرم در لابلاي دامن شبرنگ زندگي رفتم، كه در سياهي يك گور بي نشان فارغ شوم ز كشمكش و جنگ زندگي

مستيم از سر پريد، اي همنفس بار ديگر پر كن اين پيمانه را خون بده، خون دل آن خود پرست تا به پايان آرم اين افسانه را