نتایح جستجو

خدایا سرنوشت مرا خیر بنویس ، تقدیری مبارک ،که آنچه را که تو زود می خواهی ،دیر نخواهم وچیزی را که تو دیر می خواهی، زود نخواهم

عشقي بمن بده كه مرا سازد همچون فرشتگان بهشت تو ياري بمن بده كه در او بينم يك گوشه از صفاي سرشت تو

يكشب ز لوح خاطر من بزداي تصوير عشق و نقش فريبش را خواهم بانتقام جفاكاري در عشق تازه فتح رقيبش را :w07::w07:

در کنار سفره اسطوره ها من به یک ظرف سفالی دلخوشم مثل اندوه کویر و بغض خاک با خیال آبسالی دلخوشم سر نهم بر بالش اندوه خویش با همین افسرده حالی دل خوشم در هجوم رنگ در فصل صدا با بهار نقش قالی دلخوشم آسمانم: حجم سرد یک قفس با غم آسوده بالی دلخوشم گرچه اهل این خیابان نیستم با هوای این حوالی دلخوشم

دو صد سلام بر باراني عزيز... در جذبه اي كه حاصل زيبائي شب است رؤياي دور دست تو نزديك مي شود بوي تو موج مي زند آنجا، بروي آب چشم تو مي درخشد و تاريك مي شود

مي شنيدم نيمه شب در خواب هاي هاي گريه هايش را در صدايم گوش مي كردم درد سيال صدايش را شرمگين مي خواندمش بر خويش از چه رو بيهوده گرياني در ميان گريه مي ناليد دوستش دارم، نمي داني

دوستان عزيز من فرازي از دعاي ندبه را مي گذارم عاشق اين قسمتشم مَتى نُغاديكَ وَ نُراوِحُكَ فَنُقِرُّ عَيْناً؟ مَتى تَرانا وَ نَراكَ وَ قَدْ نَشَرْتَ لِواءَ النَّصْرِ تُرى؟ أَتَرانا نَحُفُّ بِكَ وَ أَنْتَ تَأُمُّ الْمَلَأَ، وَ قَدْ مَلَأْتَ الْأَرْضَ عَدْلاً؟ وَ أَذَقْتَ أَعْداءَكَ هَواناً...

اگه اولش به فكر آخرش نباشي آخرش به فكر اولش مي افتي

بی مهر رخت روز مرا نور نماندست وز عمر مرا جز شب دیجور نماندست هنگام وداع تو ز بس گریه که کردم دور از رخ تو چشم مرا نور نماندست

ترا افسون چشمانم ز ره برده ست و مي دانم چرا بيهوده مي گوئي، دل چون آهني دارم نمي داني، نمي داني، كه من جز چشم افسونگر در اين جام لبانم، باده مرد افكني دارم

با عرض پوزش از behnam ترا مي خواهم و دانم كه هرگز به كام دل در آغوشت نگيرم توئي آن آسمان صاف و روشن من اين كنج قفس، مرغي اسيرم

شايد نبوده قدرت آنم كه در سكوت احساس قلب كوچك خود را نهان كنم بگذار تا ترانه من رازگو شود بگذار آنچه را كه نهفتم عيان كنم

اي ستاره ها كه بر فراز آسمان با نگاه خود اشاره گر نشسته ايد اي ستاره ها كه از وراي ابرها بر جهان ما نظاره گر نشسته ايد اي ستاره ها چه شد كه در نگاه من ديگر آن نشاط و نغمه و ترانه مرد؟ اي ستاره ها چه شد كه بر لبان او آخر آن نواي گرم عاشقانه مرد؟

نه targol خانوم....نه بهار بايد بياد عطر و گل و ترانه و سرمستي را از شما بگيره

دختر كنار پنجره تنها نشست و گفت اي دختر بهار حسد مي برم به تو عطر و گل و ترانه و سرمستي ترا با هر چه طالبي بخدا مي خرم ز تو خورشيد خنده كرد و ز امواج خنده اش بر چهر روز روشني دلكشي دويد موجي سبك خزيد و نسيمي به گوش او رازي سرود و موج به نرمي از او رميد خورشيد تشنه كام در آنسوي آسمان گوئي...

targol ته شعر بود ممنون آسمان همچو صفحه دل من روشن از پرتو مهتابست امشب از خواب خوش گريزانم كه خيال تو خوش تر از خوابست

يكشب ز حلقه اي كه بدر كوبند در كنج سينه قلب تو مي لرزد چون در گشوده شد، تن من بي تاب در بازوان گرم تو مي لغزد يكشب لبان تشنه من با شوق در آتش لبان تو مي سوزد چشمان من اميد نگاهش را بر گردش نگاه تو مي دوزد

دسته ای گل از نگاه ِ آفتاب یک ردا برای شانه های مهربان تو! در شبان ِ سرد چارُقی برای گامهای پُر توان تو در هجوم درد من همان بلال ِ الکنم ، در تلفظ ِ تو ناتوان وای از این عتاب آه...َ ممنون از targol به خاطر راهنماييش :w27:

ماه اگر خواست كه از پنجره ها بيندم در بر او مست و پريش آنچنان جلوه كنم كاو ز حسد پرده ابر كشد بر رخ خويش اعتماد به نفس را حال مي كني ها....:w18:

ياد آنشب كه ترا ديدم و گفت دل من با دلت افسانه عشق چشم من ديد در آن چشم سياه نگهي تشنه و ديوانه عشق ياد آن بوسه كه هنگام وداع بر لبم شعله حسرت افروخت ياد آن خنده بيرنگ و خموش كه سراپاي وجودم را سوخت