معماری با مصالحی از جنس دل

[mohammad azizi]

گاهــــــی دلم برای خودم تنگ میشود..

گاهـــی دلم برای باورهای گذشته ام تنگ میشود..

گاهــــــــــی دلم برای پاكیهای كودكانه ی قلبم میگیرد..

گاهی دلم از رهگذرانی كه در این مسیـر بی انتها؛

آمدند و رفتند، خسته میشود..

گاهـــــــی دلم از راهزنانی كه ناغافل دلم را میشكنند میگیرد..

گاهــــــــی آرزو میكنم ای كاش..

دلــــــی نبود تا تنگ شود..

تا خسته شود..تا بشكند..!!

 

[mohammad azizi]

نوشته هایم...
نوشته هایم در هیچ بازاری فروش ندارد
پیرمردی دوره گرد
دستهایش را برای گرفتن ستاره دراز کرده
شاید او
همان کسی است که نوشته هایم را میخواند

 

[mohammad azizi]

[h=2][/h]

خوب است که
​

وقتی نفست بالا نمی آید ​

کسی حرفهای بغض شده در گلویت را
جایی نوشته باشد....
​

​

 

[aynaz.m]

تنهایم را در اغوش میگیرم
ارام در ایینه مینگرم
خط اشکهای گونهام را فقط ایینه میبیند
ارام تمام واژگان احمقانه را میسرایم
اما هرگز نمیخواهم
کسی را از بودنم ناراحت و غمگین ببینم
تنها دلم که میگیرد دیگر به هیچ چیز فکر نمیکنم
تنها راه ارام کردن دلم نانوشته ا نیست
a.m

 

[mohammad azizi]

​

​

وقتی روزگار مرا فراموش میکند
دیگر امیدی برای آینده نیست
زندگی را به دست فراموشی می سپارم
زیرا که زندگی مرا سالهاست فراموش کرده است
شادیها را در تاریکی دفن کرده ام
تا بتوان در کنار غم ها به آرامش برسم
چراغ سیاه تنهایی را در اتاقم نهاده ام
و تاریکی و تنهایی فضای اتاقم را پوشانده است
سالهاست که دیگر صدای خودم تنهای صدای ماندگار گشته
زمزمه های لرزان و اشکهای ریزان
دیگر حتی نعره هایم نیز شنیده نمی شوند
به انتظار نشسته ام اما از انتظار نیز خسته شده ام
مرگ نیز مرا لایق بردن نمی داند
به کجا پناه ببرم؟؟؟

​

​

​

​

 

[aynaz.m]

شعار زیبایست
پناه بردن به خدا
ولی یادمان رفته
زمانی میشود این شعار را حس کرد که
واقعا با قلبمان به ان رسیده باشیم

 

[mohammad azizi]

... چه قدر خوب میشد اگر
​

... یك بار​

... فقط یك بار​

... آسمان به زمین بیاید​

... تا وقتی​

... اشك میریزم​

: نگویند

​

مگر آسمان به زمین آمده ؟؟؟؟​

​

 

[mohammad azizi]

شب اینجاست همین حوالی ِگنگ

همین بن بست ِ متروک

همین نزدیکی ِ اشک

همین گوشهءِ غربت!

غم اینجاست همین زمان ِ ناجور

همین لحظهءِ دلتنگــــ

همین کبودی ِ آه

همین سنگینی ِ بغض!
​

 

[mohammad azizi]

گاه دلتنگ ميشوم، دلتنگ تر از همه دلتنگــــــــــــــــــــ ــــــــــــي ها،

گوشه اي مي نشينم و حسرت هــــا را مي شمارم و
باختنها و صداي شكستن هـــــا را،
نمي دانم من كدام اميد را نا اميــــــــــــــــــــــ ـد كرده ام
و كدام خواهـــــــــــش را نشنيدم و
به کدام دلتنگی خندیدم که چنین دلتنگم؟
​

 

[mohammad azizi]

نمیدونم چرا دلم گرفته.

نمیدونم چرا دنیا پره از نامردی.
نمیدونم چرا بارون تند تند میباره.
نمیدونم چرا خستم.
نمیدونم چرا مرگمو ارزو میکنم.
نمیدونم کجام" گم شدم.
نمیدونم چی بگم" چه کار کنم.
نمیدونم چرا بغض گلومو گرفته .
نمیدونم....
اصلا نمیدونمم چرا این روزا من نفهم شدم

 

[mohammad azizi]

یه وقتایــــﮯ هســتـــــــ

ڪ بایــد لـــــم بدﮯ یه گــــوشه

و جــریان زندگیــت رو فقـــط مــــرور کنـــــﮯ…

بعــدشم بگـــﮯ:”به سلامتــــــــﮯ خــــودم ڪ اینقـــدر تحمـــل داشتـــم"

 

[mohammad azizi]

نگران نباش
حال دلم خوب است !!!
…نه از شیطنت های کودکانه اش خبری هست
نه از شیون های مداومش ، به وقت ِ خواستن ِ تو …
آرام
جوری که نبینی و نشنوی
گوشه ای نشسته ،
و رویاهایش را به خاک می سپارد
​

 

[mohammad azizi]

گاهی حجم دلتنگیهایم آنقدر زیاد میشود که دنیا

با تمام وسعتش برایم تنگ میشود . . .
دلتنگم . . .


دلتنگ کسی که گردش روزگارش به من که رسید از حرکت ایستاد . . .
دلتنگ کسی که دلتنگیهایم را ندید . . .

دلتنگ خودم . . .

 

[mohammad azizi]

دلم گرفته
دلم عجیب گرفته است
و هیچ چیز،
نه این دقایق خوشبو، که روی شاخه ی نارنج می شود خاموش،
نه این صداقت حرفی، که در سکوت میان دو برگ این گل شب بوست
نه هیچ چیز مرا ازهجوم خالی اطراف نمی رهاند
و فکر می کنم
که این ترنم موزون حزن تا به ابد
شنیده خواهد شد.

 

[mohammad azizi]

ســـــــــــــــــاکت که می مانی...

میگذارند به حساب جواب نداشتنت!

عـــــــــــــــــــمراً بفهمند داری جان میکنی

تا حرمــــــــــــــــــــــ ــــــــــتهـا را نگه داری !

 

[mohammad azizi]

​

​

برو...
​

​

​

​

​

تردید نکن!!!​

​

نفس های آخر است!​

​

نترس!!!​

​

برو...
​

​

احساسم اگر نمیرد...​

​

بی شک ما بقی روزهای بودنش را بر روی صندلی چرخدار بی تفاوتی خواهد نشست!​

​

برو...​

​

یک احساس فلج تهدیدی برای رفتنت نخواهد بود...​

​

پس راحت برو..............
​

​

​

​

 

[mohammad azizi]

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه نداشتن کسی است که الفبای دوست داشتن را برایت تکرار کند و تو از او رسم محبت بیاموزی.

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه گذاشتن سدی در برابر رودیست که از چشمانت جاری است.

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه پنهان کردن قلبی است که به اسفناک ترین حالت شکسته است.

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه ناتمام ماندن قشنگترین داستان زندگی است که مجبوری آخرش را با جدایی به سر انجام برسانی.

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه نداشتن یه همراه واقعیست که سخترین شرایط همدم تو باشد.

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه به دست فراموشی سپردن قشنگترین احساس زندگی است.

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه یخ بستن وجود آدمها و بستن چشمهاست.

 

[mohammad azizi]

کـاش آسـمان حرف کــویر را می فهمیـد

و اشـک خود را نثـار گـونه های خشـک او میکرد

کـاش واژه حقیـقت آنقـدر با لبـها صمیـمی بود

که بـرای بیـان کردنـش به شهـامت نیـازی نبود

کـاش دلهـا آنقـدر خالـص بودند که دعاها،

قبل از پایـین آمدن دستها مستجـاب میشد

کـاش شـمع،حقیـقت محبت را در تـقلای بـال پرسـوز پـروانه می دیـد

و او را بـاور می کـرد

کـاش مهتـاب، با کـوچه های تاریـک شب آشـنا تر بود

کـاش بهار آنقـدر مـهربان بود

که داغ را بدسـت خـزان نمی سـپرد

کـاش فـریاد آنقـدر بی صدا بود

که حـرمت سـکوت را نمی شـکست

کـاش در قامـوس غصـه ها، شـکوه لبـخند در معـنی داغ اشـک گـم نمی شد

 

[self.f_t_m990]

من مرغک افسرده ای بر شاخسارم
گلپونه ها گلپونه ها چشم انتظارم
میخواهم اکنون تا سحر گاهان بخوانم
افسرده ام دیوانه ام آزرده ام

**********
گلپونه ها گلپونه ها غمها مرا کشت
گلپونه ها آزار آدمها مرا کشت
گلپونه ها گلپونه ها نامهربانی آتشم زد
گلپونه ها بی همزبانی آتشم زد
**********
گلپونه ها در باده ها مستی نمانده
جز اشک غم در ساغر هستی نمانده
گلپونه ها دیگر خدا هم یاد من نیست
همدرد دل شب ها به جز فریاد من نیست

 

[(رها)]

این کیف و کتاب ها را نبین توی دستم
و آرام نشستنم را توی این کافه نبین
انگشت های جوهری ام را نبین
و چند شعر چاب شده ام را...
خیلی هم کوچک نیستم
پاش بیفتد بطری هم می شکنم
شیشه ی مغازه را هم همینطور
تازه می توانم با یک دوریالی
زنگ بزنم به خانه ی شما
این ضامن دار را هم گذاشته ام به وقتش
«نامردی...نامردی می آورد»
در ضمن یک کار دیگر هم بلدم
حواست باشد
می توانم گریه کنم...

 

[smart student]

 

[mohammad azizi]

چقدر سخته تنها بودن دستانم
چقدر سخته باور نکردن احساسم
چقدر سخته فراموشی
چقدر سخت تاب اوردن تو این زمانه که همه فقط به خودشون فکر میکنن
چقدر سخته وقتی کودکی گریه میکنه کسی ازش نمیپرسه چه اتفاقی افتاده
تا او بگوید پدرم مادرم را زد و از خانه بیرون انداخت ان هم بخاطر یک زن دیگر دنبال مادرم هستم تا بگویم ان زن هر روز کتکم میزند
بغلم نمیکند و شبها برام قصه نمیگه
چقدر سخته این همه بی رحمی دیدن و دم بر نیاوردن
چقدر سخته ببینی کسی از عشق اسطوره برای خودش میسازد اما معشوقش دل در گروی دیگری دارد
چقدر سخته نتونی فریاد بزنی دنیا فقط برای یک لحظه بایست تا بتوانم کمی اشکهایم را قلب پاره پاره ام را که تو برایم به یادگار گذاشتی کمی اسوده شود
چقدر سخته نتونی از کسی بدت بیاد و همه ادما رو خوب بدونی و همون ادمای به ظاهر خوب تو رو و تمام خاطراتت رو فقط برای یک لحظه بخواهند که از تو سیراب شوند و نگذارند بفهمی چقدر ابله بودی که همه ادمها خوب هستن

 

[(رها)]

چقدر کوتاهند

پیاده روهای دنیا
برای فکر کردن به کسی که
باید باشدُ نیست !

 

[(رها)]

 

[mohammad azizi]

تا کجا باید رفت
تا کجا باید برد
کوله باری را به نام زندگی
که درونش آرزوها هم گدایی می کنند
تا کجا باید گریخت
از حضور سردِ مرگ
از هجوم وحشت ودلواپسی
از شبیخون حماقت در هوس
تا به کی باید شنید
یک ترانه را ز جنس خاطره
از هزاران فرسخ احساس گناه
از هزاران فاصله تکرار ِغم
تا به کی باید ببینم
این همه دلخستگي را
وبمانم همچنان پا برجا
تا به کی ...
​

 

[(رها)]

 

[(رها)]

 

[smart student]

 

[mohammad azizi]

خسته ام
خسته ام از زندگی
خسته گشتم بنده ها را بندگی
خوب رویان جهان را بردگی
اشک سرد بر رخ از این افسردگی
از نــــگاه دوست با شرمنـــــــــدگی
از صدای گریــــــه با درمانــــــــدگی
برده اید از یاد بـــــــــــوی سادگی
پوشش عالم شده آلودگی
اشک بارد نیست باران حاجت بارندگی
مرده اند مردان چه شد مردانگی
این همه باشد فقط رازی از این دلخستگی
​

 

[mohammad azizi]

دردهایے هست ڪہ

نمیشود فریادشاטּ ڪرد

نمیشود دَرمانشاטּ ڪرد

نمیشود بہ ڪسے گفتشاטּ

نمے تواטּ بُغضشاטּ ڪرد

فقط باید در تنہایے تحمُلشاטּ ڪرد

چہ تلخ است واقعیت تنہایے ما . . .