همیشه که آدم کم نمی آورد ... ،
گاهی زیاد می آورد ... ،
غم از سر و روی َش ...
از حدقه ی ِ چشمان َ ش بیرون می زند ...
گاهی زیاد می آورد ... ،
غم از سر و روی َش ...
از حدقه ی ِ چشمان َ ش بیرون می زند ...
بانو…
بغض ها را گاهی باید قورت داد
عاشقانه ها را از پنجره تف کرد
و درها را به روی همه بست…
باور کن
گاهی “هیچکس” ارزش دچار شدن را ندارد…
گاهی خوب است آدم بداند وقتش رسیده دست بکشد و رها کند
و قبول کند که جنگیدن بس است...
گاهی باید بگذاری سرنوشت بیاید،
روزگار خودی نشان بدهد و
همه چی دست به دست هم بدهند تا اوضاع رقم بخورد
و تو
ساکت و سرد،تنها رقم بخوری...