دوباره فال حافظ و دوباره توی فالمی............همیشه در خیالمی ..........اگر چه بیخیالمی..............
ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو.............زینت وتاج و نگین از گوهر والای تو
| چو گل هر دم به بویت جامه در تن | کنم چاک از گریبان تا به دامن | |
| تنت را دید گل گویی که در باغ | چو مستان جامه را بدرید بر تن | |
| من از دست غمت مشکل برم جان | ولی دل را تو آسان بردی از من | |
| به قول دشمنان برگشتی از دوست | نگردد هیچ کس با دوست دشمن | |
| تنت در جامه چون در جام باده | دلت در سینه چون در سیم آهن | |
| ببار ای شمع اشک از چشم خونین | که شد سوز دلت بر خلق روشن | |
| مکن کز سینهام آه جگرسوز | برآید همچو دود از راه روزن | |
| دلم را مشکن و در پا مینداز | که دارد در سر زلف تو مسکن | |
| چو دل در زلف تو بستهست حافظ | بدین سان کار او در پا میفکن |
| ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم | غم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم | |
| دلِ بیمارْ شد از دست؛ رفیقان مددی! | تا طبیبش به سر آریم و دوایی بکنیم | |
| آن که بی جرم برنجید و به تیغم زد و رفت | بازش آرید؛ خدا را! که صفایی بکنیم | |
| خشک شد بیخ طرب، راه خرابات کجاست؟ | تا در آن آب و هوا نَشو و نمایی بکنیم | |
| مدد از خاطر رندان طلب ای دل! ور نه | کار صعب است، مبادا که خطایی بکنیم | |
| سایه طایر کم حوصله کاری نکند | طلب از سایهٔ میمون هُمایی بکنیم | |
| دلم از پرده بشد، حافظ خوشگوی کجاست؟ | تا به قول و غزلش ساز نوایی بکنیم |
