کلاغ جان!
قصه من به سر رسید…
سوار شو!
تو را هم تا خانه ات می رسانم…
قصه من به سر رسید…
سوار شو!
تو را هم تا خانه ات می رسانم…
معماری با مصالحی از جنس دل
- شروع کننده موضوع mohammad azizi
- تاریخ شروع
گـاهــﮯ نـدانـسـتـﮧ از یــک نـفـر بـتـﮯ درســت مــیـکـنـﮯ
آنــقـدر بـزرگ کـﮧ از دســت ابـراهـیـم نـیـز کــارـﮯ بـر نـمـﮯ آیـد
[h=2][/h]
دلـت به ماندن نیست بـرو،
عشـق که گـدایی نـدارد.یادت نیست مگر؟این نذر مـن بود،که کوه شوم و پای نبودنهایت بمانم
عشـق که گـدایی نـدارد.یادت نیست مگر؟این نذر مـن بود،که کوه شوم و پای نبودنهایت بمانم
نازکتر از بلورم و نرم تر از حرير ،
اگر قصد شکستن داري ،
سنگ بي انصافي است ،
يک تلنگر کافيست
اگر قصد شکستن داري ،
سنگ بي انصافي است ،
يک تلنگر کافيست
مـــن چقــدر دلتنگــــم
و چقدر تشنــــه لبخند کسی کـــه بــــــاران را میشناسد
دریـــــا رامیفهمد
و میداند سنگ سنگ است و نبـــــاید پــــــرتــاب کرد...
و چقدر تشنــــه لبخند کسی کـــه بــــــاران را میشناسد
دریـــــا رامیفهمد
و میداند سنگ سنگ است و نبـــــاید پــــــرتــاب کرد...
من از صدا ها گذشتم
روشنی را رها کردم.
رویای کلید از دستم افتاد.
کنار راه زمان دراز کشیدم.
من به اندازه ی یک ابر دلم میگیرد.
باید امشب چمدانی را
که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد ، بردارم
وبه سمتی بروم.
" سهراب سپهری "
روشنی را رها کردم.
رویای کلید از دستم افتاد.
کنار راه زمان دراز کشیدم.
من به اندازه ی یک ابر دلم میگیرد.
باید امشب چمدانی را
که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد ، بردارم
وبه سمتی بروم.
" سهراب سپهری "
و من
رفاقت را به آخرش رساندم
وبه آخر جاده معرفت رسیدم
آنروز که میان گله گرگها تنهایش نگذاشتم!
چه دندانهای تیزی داشتند...
هنوز روی تنم رد زخمشان مانده
جنگیدم تا او به سلامت رد شود
من قول داده بودم که مواظبش هستم!
قول یک مرد...
حال او در مقصدی زیبا زندگی میکند
ومن هنوز اینجا با زخمهایم جا مانده ام!
من قول داده بودم هنوز هم سر قولم هستم
مثل یک مرد...
انـدوه که از حــد بگــذرد جایش را میدهد به یک بیاعتنایی مـزمـن !
دیـــگـر مـهـم نـیـســت : بـــودن یا نـبـــودن ؛ دوست داشـتــن یا نـداشـتـــن
آنـچه اهـمـیـت دارد کــــشــــداری رخـوتـنـاک حسی است که،
دیگر تـو را به واکـنـش نمیکـشانــــد !
در آن لحظه فـقـط در سکوت غـرق می شـوی و نـگـاه میکـنی و نـگــــــــــاه . . .
دیـــگـر مـهـم نـیـســت : بـــودن یا نـبـــودن ؛ دوست داشـتــن یا نـداشـتـــن
آنـچه اهـمـیـت دارد کــــشــــداری رخـوتـنـاک حسی است که،
دیگر تـو را به واکـنـش نمیکـشانــــد !
در آن لحظه فـقـط در سکوت غـرق می شـوی و نـگـاه میکـنی و نـگــــــــــاه . . .
از يه جايي به بعد . . .
هر روز دلت براي يه آغوش امن تنگ ميشه
اما ديگه به هيچ آغوشي فکر نمي کني
از يه جايي به بعد . . .
حرفي واسه گفتن نداري
ساکت بودن رو به خيلي از حرفا ترجيح ميدي
و مي ري تو لاک خودت
از يه جايي به بعد . . .
از اينکه دوسِت داشته باشن مي ترسي
جاي دوست داشته شدن ها
توي تن و فکر و قلبت مي سوزه
از يه جايي به بعد . . .
فقط يه حس داري حس بي تفاوتي
نه از دوست داشتن ها خوشحال ميشي
و نه از دوست نداشتن ها ناراحت
از يه جايي به بعد . . .
توي هيجان انگيز ترين لحظه ها هم
فقط نگاه مي کني ...
هر روز دلت براي يه آغوش امن تنگ ميشه
اما ديگه به هيچ آغوشي فکر نمي کني
از يه جايي به بعد . . .
حرفي واسه گفتن نداري
ساکت بودن رو به خيلي از حرفا ترجيح ميدي
و مي ري تو لاک خودت
از يه جايي به بعد . . .
از اينکه دوسِت داشته باشن مي ترسي
جاي دوست داشته شدن ها
توي تن و فکر و قلبت مي سوزه
از يه جايي به بعد . . .
فقط يه حس داري حس بي تفاوتي
نه از دوست داشتن ها خوشحال ميشي
و نه از دوست نداشتن ها ناراحت
از يه جايي به بعد . . .
توي هيجان انگيز ترين لحظه ها هم
فقط نگاه مي کني ...
خوابم نمی برد
به همه چیز فکر کرده ام
حتی تو
و می دانم که خوابی
و قبل از بسته شدن چشمهایت
به همه چیز فکر کرده ای
جز من...
به همه چیز فکر کرده ام
حتی تو
و می دانم که خوابی
و قبل از بسته شدن چشمهایت
به همه چیز فکر کرده ای
جز من...
کاش می توانستم
با دستانی که محکوم به نوشتنند
تنهاییم ،دلتنگیم
و سکوت سرد فاصله ها را
برایت نقاشی کنم
کاش می دانستی عشق چه رنگی دارد
تا می توانستم از دلتنگی هایم
با همان رنگ برایت بوم بسازم
کاش می توانستی شب هنگام
با بالهای شیشه ای خیالت
تا رویاهای شکستنی خیالم پرواز کنی
دستانم را بگیری
و تا ته زمان با من سخن گویی
کاش می دانستی هر شب
در تکرار لحظه ها
خسته از سکوتی بی انتها
با ماه ، با ستاره از تو می گویم
کاش می دانستی در نبودن هایت
به جای تو،
برای شب بو ها
قاصدکها
و یاس های دلتنگ حیاط
شعر می خوانم
در انتظارت می مانم
تا یخ های زمان ذوب شود
تا پرستوها به پرواز در آیند
پس فعلاً محکومم
و محکوم یعنی دلباخته دچار
و دچار یعنی عاشق..........
با دستانی که محکوم به نوشتنند
تنهاییم ،دلتنگیم
و سکوت سرد فاصله ها را
برایت نقاشی کنم
کاش می دانستی عشق چه رنگی دارد
تا می توانستم از دلتنگی هایم
با همان رنگ برایت بوم بسازم
کاش می توانستی شب هنگام
با بالهای شیشه ای خیالت
تا رویاهای شکستنی خیالم پرواز کنی
دستانم را بگیری
و تا ته زمان با من سخن گویی
کاش می دانستی هر شب
در تکرار لحظه ها
خسته از سکوتی بی انتها
با ماه ، با ستاره از تو می گویم
کاش می دانستی در نبودن هایت
به جای تو،
برای شب بو ها
قاصدکها
و یاس های دلتنگ حیاط
شعر می خوانم
در انتظارت می مانم
تا یخ های زمان ذوب شود
تا پرستوها به پرواز در آیند
پس فعلاً محکومم
و محکوم یعنی دلباخته دچار
و دچار یعنی عاشق..........
از امروز تا فرجام این احتضار تنها سکوت خواهم کرد
با سکوتم سخن خواهم گفت، قصه خواهم گفت.
با سکوتم مهربانی خواهم کرد و خواهم بخشید.
با سکوتم تنها هستم،آسوده و سبکبال.
با سکوتم پاک می مانم و . . .
با سکوتم عاشق می شوم.
چه سخن ها در این سکوت است که در هیچ گفتگویی نگنجد.
با سکوت چه عجیب می توان مهر ورزید و دوست داشت که با هزاران
"دوستت دارم" پر از ریا نتوان...............
با سکوتم سخن خواهم گفت، قصه خواهم گفت.
با سکوتم مهربانی خواهم کرد و خواهم بخشید.
با سکوتم تنها هستم،آسوده و سبکبال.
با سکوتم پاک می مانم و . . .
با سکوتم عاشق می شوم.
چه سخن ها در این سکوت است که در هیچ گفتگویی نگنجد.
با سکوت چه عجیب می توان مهر ورزید و دوست داشت که با هزاران
"دوستت دارم" پر از ریا نتوان...............
گویا دنیا همان لحظه بود؛
بدون تشریفات خاصِ زمان و مکان
بدون چرخشِ عقربه ها به دورِ زمین
و بدون هیچ ملاحظه ای
گویا دنیا همان لحظه بود؛
همان لحظه که من
بی هیچ تشریفاتی
دستِ تو را گرفتم....!
بدون تشریفات خاصِ زمان و مکان
بدون چرخشِ عقربه ها به دورِ زمین
و بدون هیچ ملاحظه ای
گویا دنیا همان لحظه بود؛
همان لحظه که من
بی هیچ تشریفاتی
دستِ تو را گرفتم....!
میبینی!من هنوز پا به پای نیامدنت
تمام این همه تنهایی را رج میزنم
حالا تو هی در تکذیب این ترانه
کنار نارسترین بهانههای دنیا بمان....!
دلخوش به خاموشی ِ چراغ این خانه نباش
که تا سوسوی چراغ ِ رویا در این خانه هست
من…
خدا…
و این خانه.....،
منتظرت میمانیم......
تمام این همه تنهایی را رج میزنم
حالا تو هی در تکذیب این ترانه
کنار نارسترین بهانههای دنیا بمان....!
دلخوش به خاموشی ِ چراغ این خانه نباش
که تا سوسوی چراغ ِ رویا در این خانه هست
من…
خدا…
و این خانه.....،
منتظرت میمانیم......
مگر خودت نگفتی خداحافظ؟
پس چرا وقتی گفتم"به سلامت" نگاهت تلخ شد؟
برو به سلامت
دیگر هم سراغم را نگیر!
خسته تر از آنم که بر سر راهت بنشینم
و دلیل رفتنت را جویاشوم...
پس چرا وقتی گفتم"به سلامت" نگاهت تلخ شد؟
برو به سلامت
دیگر هم سراغم را نگیر!
خسته تر از آنم که بر سر راهت بنشینم
و دلیل رفتنت را جویاشوم...
دلـم . . .
یـک جـمـلـه مـی خـواهـد . . .
یـا چـنـد کـلـمـه . . .
چـنـد کـلـمـه حـرف حـسـاب . . .
کـه بـتـوانـد حـال ایـن دل را شـرح دهـد . . .
ولـی نـیـسـت . . . !
درد اینجاستـــــــــ !
که درد را نمیشود به هیچ کس حالی کرد !
که درد را نمیشود به هیچ کس حالی کرد !
اے ڪـاش !!
فــشـار . . .
غــصــہ . . .
غــم . . .
בرב . . .
واحـد و عــدد داشــتـ !!
کـاشـ . . .
قــابــلـِ قـیـاسـ و انــدازه گــیـرے بــــوב !!
آטּ وقــــت شــایــد ...
روزگــار بــا تــمــامِ بـے رحــمـے اش مـے فـهـمــیـد
بــر ســر یــک نــفـر چــقــدر آوار مـے ریــزد . .
فــشـار . . .
غــصــہ . . .
غــم . . .
בرב . . .
واحـد و عــدد داشــتـ !!
کـاشـ . . .
قــابــلـِ قـیـاسـ و انــدازه گــیـرے بــــوב !!
آטּ وقــــت شــایــد ...
روزگــار بــا تــمــامِ بـے رحــمـے اش مـے فـهـمــیـد
بــر ســر یــک نــفـر چــقــدر آوار مـے ریــزد . .
گاه
آدمی تنهاتر از آن است که سکوتش میگوید
دیشب
تنهاییام
تا نوک مدادت
آمده بود
اگر مینوشتیام !
اگر مینوشتیام !
گاه
تنهایی تنهاتر از آن است که دیده شود .
آدمی تنهاتر از آن است که سکوتش میگوید
دیشب
تنهاییام
تا نوک مدادت
آمده بود
اگر مینوشتیام !
اگر مینوشتیام !
گاه
تنهایی تنهاتر از آن است که دیده شود .
خواهش می کنم
پنجره را باز بگذار و برو ...
هوای دلم
به وسعت ِ تمام ِ حرف های نگفته ،
گرفته است !
پنجره را باز بگذار و برو ...
هوای دلم
به وسعت ِ تمام ِ حرف های نگفته ،
گرفته است !
به من گفت برو گورِت رو گم کن …
و حالا هر روز با گریه به دنبال قبر من می گردد !
کاش آرام پیش خودت و زیر زبانی می گفتی :
“زبانم لال !”
و حالا هر روز با گریه به دنبال قبر من می گردد !
کاش آرام پیش خودت و زیر زبانی می گفتی :
“زبانم لال !”
باران که میبارد دلم برایت تنگتر میشود
راه می افتم بدون چتر
من بغض میکنم
آسمان گریه
راه می افتم بدون چتر
من بغض میکنم
آسمان گریه
عاقبت یک جایی....
یک وقتی...
دلت اهل یک نفر میشه!
تو میمونی و دلتنگی ها!
تو میمونی و قلبی که برای لحظه های دیدار تندتر میتپد....!
سراسیمه میشوی،بی دست و پا میشوی،دلواپس میشوی،دلتنگ میشوی....
و میفهمی که نمیشه آدم بود و عاشق نبود!!
یک وقتی...
دلت اهل یک نفر میشه!
تو میمونی و دلتنگی ها!
تو میمونی و قلبی که برای لحظه های دیدار تندتر میتپد....!
سراسیمه میشوی،بی دست و پا میشوی،دلواپس میشوی،دلتنگ میشوی....
و میفهمی که نمیشه آدم بود و عاشق نبود!!
تا کجا میخواهی بروی؟
اینهمه رفتنت چه فایده ای دارد اصلا؟
به پشت سرت نگاه کن!
این سایه ی تو نیست!
منم که به دنبال تو راه افتاده ام!
مثل بادکنکی به دست کودکی!
هرجا میروی با یک نخ به تو وصلم!
نخ را که قطع کنی میروم پیش خدا!!
اینهمه رفتنت چه فایده ای دارد اصلا؟
به پشت سرت نگاه کن!
این سایه ی تو نیست!
منم که به دنبال تو راه افتاده ام!
مثل بادکنکی به دست کودکی!
هرجا میروی با یک نخ به تو وصلم!
نخ را که قطع کنی میروم پیش خدا!!
اینجا
که خالی از هوای توست
ابرها
راه گلویم را می شناسند
و اشک ها
بیراهه های گونه هایم را
زیر این باران نهائی
چه ساده
از خیال من می گذری
و چه سخت
دنیای من به هم می ریزد !
که خالی از هوای توست
ابرها
راه گلویم را می شناسند
و اشک ها
بیراهه های گونه هایم را
زیر این باران نهائی
چه ساده
از خیال من می گذری
و چه سخت
دنیای من به هم می ریزد !
تکرار شده ام
تکرار...
در بی رحمی زمان
مثل سه نقطه آخر حرف هایت
که تمامی ندارند
و نقطه , نقطه سطر هایم را به بند می کشند
تو...
در کجای حادثه پنهانی
که رد اشک هایم رو نمی گیری
من
در انزوای سکوت
نبودنت را
باور کردم...
تکرار...
در بی رحمی زمان
مثل سه نقطه آخر حرف هایت
که تمامی ندارند
و نقطه , نقطه سطر هایم را به بند می کشند
تو...
در کجای حادثه پنهانی
که رد اشک هایم رو نمی گیری
من
در انزوای سکوت
نبودنت را
باور کردم...
یواشکی میای
قایِمَکی میخونی
بی سر و صدا میری
یادش به خیر !
قبل تَرها
چه گرد و خاکی به پا میکرد
اومدن و رفتنت ...!!!
قایِمَکی میخونی
بی سر و صدا میری
یادش به خیر !
قبل تَرها
چه گرد و خاکی به پا میکرد
اومدن و رفتنت ...!!!
[SUP]تــو رَفــتــی[/SUP]
[SUP]انــگــار کــه مَــن از اوَلَــش نَــبـ ـودَمــ[/SUP]
[SUP]وَلــی مَــن مـــیمــانَــم[/SUP]
[SUP] انــگــار کـه تــــــــــو[/SUP]
[SUP] از اولــش نبــودی[/SUP]
هيچ وقت نفهميدم چرا
درست همان کسی که فکر می کنی
با همه فرق دارد
يک روز مثل همه
تنهايت می گذارد ؟!!
درست همان کسی که فکر می کنی
با همه فرق دارد
يک روز مثل همه
تنهايت می گذارد ؟!!