کاش !
کمی از دیوانگی من
سهم تو بود ...
تا این قدر
منطقت را
به رخم نمی کشیدی !
کمی از دیوانگی من
سهم تو بود ...
تا این قدر
منطقت را
به رخم نمی کشیدی !
معماری با مصالحی از جنس دل
- شروع کننده موضوع mohammad azizi
- تاریخ شروع
[COLOR=#NaNNaNNaN]نمی دانم....
ســـیگار می کــشم یا حســـرت نبودنت را ... !
ریه هایم را پر از دود می کنم یا پر از آهِ رفتنت ... !
... ...
نمی دانم تو را دود می کنم یا خاطراتت را ... !
اصلا چه فرقی می کند ... !؟
تو رفته ای و من
سیگار و حسرت و آه را با هم می کشم [/COLOR]
ســـیگار می کــشم یا حســـرت نبودنت را ... !
ریه هایم را پر از دود می کنم یا پر از آهِ رفتنت ... !
... ...
نمی دانم تو را دود می کنم یا خاطراتت را ... !
اصلا چه فرقی می کند ... !؟
تو رفته ای و من
سیگار و حسرت و آه را با هم می کشم [/COLOR]
مطمئن باش برو
ضربه ات کاری بود
دل من سخت شکست
و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی
به من و عشقی پاک که پر از یاد تو بود
وبه یک قلب يتيم که خیالم می گفت تا ابد مال تو بود
تو برو
برو تا راحت تر تکه های دل خود را
آرام سر هم بند زنم
ضربه ات کاری بود
دل من سخت شکست
و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی
به من و عشقی پاک که پر از یاد تو بود
وبه یک قلب يتيم که خیالم می گفت تا ابد مال تو بود
تو برو
برو تا راحت تر تکه های دل خود را
آرام سر هم بند زنم
پنجره ای نشانم دهید تا من برای همیشه نگاه منتظر پشت آن باشم.
پنجره ای نشانم دهید.
من خانه ای دارم با چهار ضلع بلند آجری
روشنایی خورشید را از یاد برده ام
آسمان پر ستاره را نیز.
پنجره ای نشانم دهید.
پنجره ای كه پرواز گنجشكان را از پشت آن تماشا كنم
و خوشبختی مردمان را و گذر فصلها را.
در كوچه ما خانه ها را بی پنجره می سازند
پنجره ای نشانم دهید.
من خانه ای دارم با چهار ضلع بلند آجری
روشنایی خورشید را از یاد برده ام
آسمان پر ستاره را نیز.
پنجره ای نشانم دهید.
پنجره ای كه پرواز گنجشكان را از پشت آن تماشا كنم
و خوشبختی مردمان را و گذر فصلها را.
در كوچه ما خانه ها را بی پنجره می سازند
آفتاب که برود
سایه ها که تمام بشوند
تو خاک می شوی ...
و من ماه !!!
سایه ها که تمام بشوند
تو خاک می شوی ...
و من ماه !!!
شروع قصه با تو بود
و هرچند سرگردانم امروز
میدانم خدا اگر بخواهد
دیر یا زود
به دست های تو تمام می شود..
به دست های تو تمام می شوم..
و هرچند سرگردانم امروز
میدانم خدا اگر بخواهد
دیر یا زود
به دست های تو تمام می شود..
به دست های تو تمام می شوم..
دلم تنگ است این شبها یقین دارم که میدانی
صدای غربت من را ز احساسم تو می خوانی
شدم از درد تنهایی گلی پژمرده و غمگین
ببار ای ابر پاییزی که دردم را تو میدانی
میان دوزخ عشقت پریشان و گرفتارم
چرا ای مرکب عشقم چنین آهسته میرانی
تپش های دل خسته چه بی تاب و هراسانند
به من آخر بگو ای دل چرا امشب پریشانی
دلم دریای خون است وپر از امواج بی ساحل
درون سینه ام آری تو آن موج هراسانی
هماره قلب بیمارم به یاد توشود روشن
چه فرقی می کند اما تو که این را نمی دانی ...
صدای غربت من را ز احساسم تو می خوانی
شدم از درد تنهایی گلی پژمرده و غمگین
ببار ای ابر پاییزی که دردم را تو میدانی
میان دوزخ عشقت پریشان و گرفتارم
چرا ای مرکب عشقم چنین آهسته میرانی
تپش های دل خسته چه بی تاب و هراسانند
به من آخر بگو ای دل چرا امشب پریشانی
دلم دریای خون است وپر از امواج بی ساحل
درون سینه ام آری تو آن موج هراسانی
هماره قلب بیمارم به یاد توشود روشن
چه فرقی می کند اما تو که این را نمی دانی ...
من بی گناهم
عصای کورم در حسرت قدم هایم
و ساعتم کوک همیشه
به وقت بازگشت
به من چه مربوط اگر
خیابان ها دنبال هم می دوند و
جایی برای پیچاندنم پیدا نمی کنند
وقتی روی همه ی دیوارها نوشتند
سر زدن ممنوع
جیب سوراخم
جای عقده هایم نمی شود
به من چه مربوط اگر
با نشان انگشت هایم
مترسک ها
از سایه ی خودشان می ترسند
و رنگ پریده ی صورتم
دلهره به جان تمام نقاشی هایی می اندازد
که می خواهند
روی دنیایشان رنگین کمان باشد
روی لب حرف های پوچ
کم کم دود می شوم
و ته مانده ام را
زیر پا خاموش می کنند
ولی نمی دانند
برگ های زرد ریخته
سهمی در تداوم درخت دارند
من بی گناهم
تا شمارش معکوس این شعر
به پایان نرسیده
ورقم بزنید به اولین برگ
عصای کورم در حسرت قدم هایم
و ساعتم کوک همیشه
به وقت بازگشت
به من چه مربوط اگر
خیابان ها دنبال هم می دوند و
جایی برای پیچاندنم پیدا نمی کنند
وقتی روی همه ی دیوارها نوشتند
سر زدن ممنوع
جیب سوراخم
جای عقده هایم نمی شود
به من چه مربوط اگر
با نشان انگشت هایم
مترسک ها
از سایه ی خودشان می ترسند
و رنگ پریده ی صورتم
دلهره به جان تمام نقاشی هایی می اندازد
که می خواهند
روی دنیایشان رنگین کمان باشد
روی لب حرف های پوچ
کم کم دود می شوم
و ته مانده ام را
زیر پا خاموش می کنند
ولی نمی دانند
برگ های زرد ریخته
سهمی در تداوم درخت دارند
من بی گناهم
تا شمارش معکوس این شعر
به پایان نرسیده
ورقم بزنید به اولین برگ
غروب است
و ذهن متروک پنجره
در انتظار بارانی از روز های دوستت دارم
بی تو خیلی تنهایم...
می روم خسته و افسرده و زار
سوی منزلگه ویرانه ی خویش
به خدا می برم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه ی خویش
می برم تا که در آن نقطه ی دور
شستشویش دهم از رنگ گناه
شستشویش دهم از لکه ی عشق
زاین همه خواهش بیجا و تباه
می برم تا ز تو دورش سازم
ز تو ای جلوهی امید محال
می برم زنده به گورش سازم
تا از این پس نکند یاد وصال
ناله می لرزد،می رقصد اشک
آه بگذار که بگریزم من
ز تو،ای چشمه ی جوشان گناه
شاید آن به که بپرهیزم من
به خدا غنچه ی شادی بودم
دست عشق آمد و از شاخم چید
شعله ی آه شدم،صد افسوس
عاقبت بند سفر پایم بست
می روم،خنده به لب،خونین دل
می روم،از دل من دست بدار
ای امید عبث بی حاصل
سوی منزلگه ویرانه ی خویش
به خدا می برم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه ی خویش
می برم تا که در آن نقطه ی دور
شستشویش دهم از رنگ گناه
شستشویش دهم از لکه ی عشق
زاین همه خواهش بیجا و تباه
می برم تا ز تو دورش سازم
ز تو ای جلوهی امید محال
می برم زنده به گورش سازم
تا از این پس نکند یاد وصال
ناله می لرزد،می رقصد اشک
آه بگذار که بگریزم من
ز تو،ای چشمه ی جوشان گناه
شاید آن به که بپرهیزم من
به خدا غنچه ی شادی بودم
دست عشق آمد و از شاخم چید
شعله ی آه شدم،صد افسوس
عاقبت بند سفر پایم بست
می روم،خنده به لب،خونین دل
می روم،از دل من دست بدار
ای امید عبث بی حاصل
پشت این نگاه
که گاهی
کم سو خیره می ماند به راه ....
و گاه گاهی
می نشیند به اشک .....
و اینروز ها
نگاه بر می گیرد از هر چیز
....شاید
هنوز انتظاری کهنه نفس می کشد......
کلمات به اشکال مبهمی می رسند
برای نوشتن قسمتی از من
که ممکن نیست
....
جایی که تکه هایم
در کلمات
غرق می شوند ..
برای نوشتن قسمتی از من
که ممکن نیست
....
جایی که تکه هایم
در کلمات
غرق می شوند ..
حالا تو مانده ای و ایستگاهی که قطارش رفته است !؟...
حالا تو مانده ای و ریلهای سیاهی که دیگر هیچ گوشی برایش به زمین دوخته نشده است !؟...
ریلهایی که دیگر قطاری ندارد ، نه قطاری ، نه سوزن بانی ، نه یک نیمکت خالی و نه چمدانی که جامانده است !
تنها تو مانده ای ، تو تنها جا مانده ای ...
نه از قطار ...
از دلش !!!
حالا تو مانده ای و ریلهای سیاهی که دیگر هیچ گوشی برایش به زمین دوخته نشده است !؟...
ریلهایی که دیگر قطاری ندارد ، نه قطاری ، نه سوزن بانی ، نه یک نیمکت خالی و نه چمدانی که جامانده است !
تنها تو مانده ای ، تو تنها جا مانده ای ...
نه از قطار ...
از دلش !!!
دنياي من ، دنياي دل ، دنياي عشقست و جنون
سوداي من ، سوداي دل ، سوداي عشقست و جنون
امشب سراپا آتشم ، مي با سبو سر مي كشم
فرداي من ، فرداي دل ، فرداي عشقست و جنون
اكنون كه جوشان گشته ام ، سيلي خروشان گشته ام
درياي من ، درياي دل ، درياي عشقست و جنون
در عاشقي دلخون شدم ، آواره چون مجنون شدم
صحراي من ، صحراي دل ، صحراي عشقست و جنون
اي ساقي آشفته مو ، با من سخن از مي مگو
ميناي من ، ميناي دل ، ميناي عشقست و جنون
ديدي آخر بهترينم
هستي ات
آن عشق دوران جواني
بازي دست شكست ديگران شد ؟
ديدي آخر آنچه مي گفتم همان شد ؟
ديدي آخر عشق ما هم
ننگِ دوران و زمان شد ؟
ديد آخر آن همه عشقِ حقيقي
از برايم يك دورغِ بي امان شد ؟
ديدي آخر گفته هايت
آن همه قول و قرارت
آن همه اميد در اوج نگاهت
دود شد، باد هوا شد !
ديدي آخر هم ، همان شد ؟
ديدي آخر آنچه مي گفتم همان شد ؟!
هستي ات
آن عشق دوران جواني
بازي دست شكست ديگران شد ؟
ديدي آخر آنچه مي گفتم همان شد ؟
ديدي آخر عشق ما هم
ننگِ دوران و زمان شد ؟
ديد آخر آن همه عشقِ حقيقي
از برايم يك دورغِ بي امان شد ؟
ديدي آخر گفته هايت
آن همه قول و قرارت
آن همه اميد در اوج نگاهت
دود شد، باد هوا شد !
ديدي آخر هم ، همان شد ؟
ديدي آخر آنچه مي گفتم همان شد ؟!
دلگیر شدی جانا ؟ از عشق نمی دانی
دلدار شدی ما را ، شاید که پریشانی
دور از تو پریشانم ، آتش زده بر جانم
این دیده ی گریان را ، خونین ز چه گردانی ؟
پرواز دو پروانه ، مستانه چو دیوانه
از خویش گسستن را ، آنگه تو به سامانی ؟
آن آتش سوزان را ، حیران شدن جان را
دیدّی و نپرسیدی ، دانم که ز رندانی
دلگیر منم با تو ! روی سخنم با تو
در فکر چه هستی هان ؟ اینگونه پریشانی ؟
از عشق گریزانم ، از غصه هراسانم
ای عاشق دیوانه ، این فتنه چه گردانی ؟
گاهی کندم دلخون ، دیوانه مرا مجنون
خوارم کند از افسون ، گوید ز چه خندانی؟
بر سینه زند چنگی ، بر سر بزند سنگی
بر حال دل زارم خندد ز چه گریانی ؟
آخر به سر دارم ، دست از تو نبردارم
ای یار چه خونخواری ، شاید تو به حرمانی
دلدار شدی ما را ، شاید که پریشانی
دور از تو پریشانم ، آتش زده بر جانم
این دیده ی گریان را ، خونین ز چه گردانی ؟
پرواز دو پروانه ، مستانه چو دیوانه
از خویش گسستن را ، آنگه تو به سامانی ؟
آن آتش سوزان را ، حیران شدن جان را
دیدّی و نپرسیدی ، دانم که ز رندانی
دلگیر منم با تو ! روی سخنم با تو
در فکر چه هستی هان ؟ اینگونه پریشانی ؟
از عشق گریزانم ، از غصه هراسانم
ای عاشق دیوانه ، این فتنه چه گردانی ؟
گاهی کندم دلخون ، دیوانه مرا مجنون
خوارم کند از افسون ، گوید ز چه خندانی؟
بر سینه زند چنگی ، بر سر بزند سنگی
بر حال دل زارم خندد ز چه گریانی ؟
آخر به سر دارم ، دست از تو نبردارم
ای یار چه خونخواری ، شاید تو به حرمانی
نمی دونم چرا یاد تو افتادم
:::::نمی دونم چرا یاد تو افتادم
:::::مثل اون لحظه ها که پیش هم بودیم
::::: مثل وقتی که عشقی بود و حرمت داشت
::::: برای هم عزیز و محترم بودیم
::::: هواتو دارم و فکرت نمیذاره
::::: روزای زندگیمُ سر کنم بی غم
::::: دلم خیلی گرفته گیج و داغونم
::::: دارم از دست میرم ابری و نم نم
::::: دارم از دست میرم بی تو بی محرم
::::: میشینم خیره میشم نقطه ها کورن
::::: پا میشم راه میرم راها نفس گیرن
::::: تو رو حس میکنم این نا خداگاهه
::::: واسه من خاطرات تو نمی میرن
::::: نمیتونم فراموشت کنم سخته
::::: عذابه یاد تو زجر آوره هر بار
::::: هنوز خیلی دوست دارم ولی دیگه قرار نیست
::::: چیزی از نو باز بشه تکرار
::::: قرار نیست چیزی از نو باز بشه تکرار
نمی دونم چرا یاد تو افتادم !!!!!!!!!
نمی نویسم …
کــه کـلـمـات را الــوده نـکـنـم بـه گـنـاه…
گـنـاهـی کـه از ان مــن اسـت…
نمی نویسم …
تـا سـکـوت را بـیـامـوزمـ….
نـمـی نـویـسـمــ….
تـا احـسـاسـاتم را مـحـبـوس کـنـمــ….
تـا نـخـوانـی…
نـدانـی….
کـه چـه مـی گـذرد ایـن روزهـا بـر مــن!!
مـی خـنـدمــ….
تـا یـادم بـمــانـد…
تـظـاهـر بـهـتـریـن کـار اسـت…!
تـا یـادم نـرود…
کـه دیـگـران مـرا خـنـدان مـی خـواهـنـد…
تـا یـادم بــمــانـد مـن دیـگـر ان مهرداد سـابـق نـیـسـتـمــ…
شـکـسـتـه امــ….
روزهـای زیـادی اسـت کـه شـکـسـتـه امــ….
ان زمـان کـه لـب بـه شـکـوه بـاز کـردم و گـفـتـم خـسـتـه امــ….
و ان هــا یـکــ بـــه یــکـــ رفـتـنـد…
خـسـتـگـی هـایـم را تـاب نـیـاوردنـد…
و اکــنـون ایــن مـنـمــ!
هـمـان مــهــــرداد دلـتـنـگـی کــه دلـش مـدام شــور مـی زنــد!
بـگــذار نـنـویـســـمــ…
مــن…
لــبــخـنـد مـی زنــمــ….
کــه کـلـمـات را الــوده نـکـنـم بـه گـنـاه…
گـنـاهـی کـه از ان مــن اسـت…
نمی نویسم …
تـا سـکـوت را بـیـامـوزمـ….
نـمـی نـویـسـمــ….
تـا احـسـاسـاتم را مـحـبـوس کـنـمــ….
تـا نـخـوانـی…
نـدانـی….
کـه چـه مـی گـذرد ایـن روزهـا بـر مــن!!
مـی خـنـدمــ….
تـا یـادم بـمــانـد…
تـظـاهـر بـهـتـریـن کـار اسـت…!
تـا یـادم نـرود…
کـه دیـگـران مـرا خـنـدان مـی خـواهـنـد…
تـا یـادم بــمــانـد مـن دیـگـر ان مهرداد سـابـق نـیـسـتـمــ…
شـکـسـتـه امــ….
روزهـای زیـادی اسـت کـه شـکـسـتـه امــ….
ان زمـان کـه لـب بـه شـکـوه بـاز کـردم و گـفـتـم خـسـتـه امــ….
و ان هــا یـکــ بـــه یــکـــ رفـتـنـد…
خـسـتـگـی هـایـم را تـاب نـیـاوردنـد…
و اکــنـون ایــن مـنـمــ!
هـمـان مــهــــرداد دلـتـنـگـی کــه دلـش مـدام شــور مـی زنــد!
بـگــذار نـنـویـســـمــ…
مــن…
لــبــخـنـد مـی زنــمــ….
[FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif]با من كه باشي هيچي نميخوام[/FONT]
[FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif] دنيارو بي تو اصلا نميخوام[/FONT][FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif] وقتي تو هستي[/FONT][FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif] قلبم آروم[/FONT][FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif] زندگي كردن با تو آسونه [/FONT][FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif] بي تو من مردم زندگي سخته[/FONT][FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif] هر كي كه با تو باشه خوشبخته[/FONT]
[FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif] دنيارو بي تو اصلا نميخوام[/FONT][FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif] وقتي تو هستي[/FONT][FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif] قلبم آروم[/FONT][FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif] زندگي كردن با تو آسونه [/FONT][FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif] بي تو من مردم زندگي سخته[/FONT][FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif] هر كي كه با تو باشه خوشبخته[/FONT]
تنهایی زمانی است که کسی را از دست می دهی؛
اما یگانگی زمانیست که خودت را در می یابی …
::
::
نمی دانم دوستش دارم یا نه؟!
با هم قدم میزنیم
با هم میخوابیـم
دلم که میگیرد، آغوشش را بـــاز می کنـــــد
و بر گونه هایم بوسه میزند
اما نمی دانم دوستش دارم یا نه؟!
“تنهاییـــــم را” . . .
::
::
نه اینکه زانو زده باشم …
نه !!!
فقط تنهایی سنگین است…
اما یگانگی زمانیست که خودت را در می یابی …
::
::
نمی دانم دوستش دارم یا نه؟!
با هم قدم میزنیم
با هم میخوابیـم
دلم که میگیرد، آغوشش را بـــاز می کنـــــد
و بر گونه هایم بوسه میزند
اما نمی دانم دوستش دارم یا نه؟!
“تنهاییـــــم را” . . .
::
::
نه اینکه زانو زده باشم …
نه !!!
فقط تنهایی سنگین است…
بآورتـــ بِشَود یآ نـﮧ
روزﮮ مـﮯ رسُد کـﮧ دِلَتــ برآﮮ هیچ کَس؛
بـﮧ اَندآزه ﮮ مَـטּ تَنگــ نَـפֿوآهَد شُد
برآی نِگآه کَردَنمـــ
כֿـَندیدنمـــ
اَذیتـــ کردَنمــــ
برآی تَمآم لَحظآتـﮯ کـﮧ دَر کـ ـنارَم دآشتی
روزﮮ خوآهد رسید کـﮧ در حَسرَت تِکرآر دوبآره مَـטּ خوآهـﮯ بود
می دآنم روزﮮ کـﮧ نبآشَم "هیچکَس تکرآر مـטּ نخوآهد شُد
می گفت با غرور
این چشمها که ریخته در چشم های تو
گردنگاه را
این چشمها که سوخته در این شکیب تلخ
رنج سیاه را
این چشمها که روزنه آفتاب را
بگشوده در برابر شام سیاه تو
خون ثواب را
کرده روانه در رگ روح تباه تو
این چشمها که رنگ نهاده به قعر رنگ
این چشمها که شور نشانده به ژرف شوق
این چشمها که نغمه نهاده بنای چنگ
از برگ های سبز که در آبها دوند
از قطره های آب که از صخره ها چکند
از بوسه ها که در ته لب ها فرو روند
از رنگ
از سرود
از بود از نبود
از هر چه بود و هست
از هر چه هست و نیست
زیباترند ، نیست ؟
من در جواب او
بستم به پای خسته ی لب ، دست خنده را
برداشتم نگاه ز چشم پر آتشش
گفتم
دریغ و درد
کو داوری که شعله زند بر طلسم سرد
کوبم به روی بی بی چشم سیاه تو
تک خال شعر مرا
گویم ‚ کدام یک ؟
این چشمهای تو
این شعرهای من
این چشمها که ریخته در چشم های تو
گردنگاه را
این چشمها که سوخته در این شکیب تلخ
رنج سیاه را
این چشمها که روزنه آفتاب را
بگشوده در برابر شام سیاه تو
خون ثواب را
کرده روانه در رگ روح تباه تو
این چشمها که رنگ نهاده به قعر رنگ
این چشمها که شور نشانده به ژرف شوق
این چشمها که نغمه نهاده بنای چنگ
از برگ های سبز که در آبها دوند
از قطره های آب که از صخره ها چکند
از بوسه ها که در ته لب ها فرو روند
از رنگ
از سرود
از بود از نبود
از هر چه بود و هست
از هر چه هست و نیست
زیباترند ، نیست ؟
من در جواب او
بستم به پای خسته ی لب ، دست خنده را
برداشتم نگاه ز چشم پر آتشش
گفتم
دریغ و درد
کو داوری که شعله زند بر طلسم سرد
کوبم به روی بی بی چشم سیاه تو
تک خال شعر مرا
گویم ‚ کدام یک ؟
این چشمهای تو
این شعرهای من
♥.... رفتم ، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت ... ♥
♥... راهی بجز گریز برایم نمانده بود ...♥
♥...... این عشق آتشین پر از درد بی امید ......♥
♥..... در وادی گناه و جنونم کشانده بود ....♥
♥... رفتم ، که داغ بوسه ی پر حسرت تو را ...♥
♥...... با اشک های دیده ز لب شستشو دهم .....♥
♥.... رفتم که نا تمام بمانم در این سرو د....♥
♥........ رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم ........♥
♥...... رفتم مگو، مگو، که چرا رفت ، ننگ بود ......♥
♥.... عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما ....♥
♥.... از پرده ی خموشی و ظلمت، چو نور صبح ....♥
♥...... بیرون فتاده بود به یکباره راز ما .....♥
♥.... رفتم، که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم ....♥
♥..... در لابلای دامن شبرنگ زندگی .....♥
♥...... رفتم،که در سیاهی یک گور بی نشان ......♥
♥... فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی ...♥
♥....... من از دو چشم روشن و گریان گریختم .......♥
♥.... از خنده های وحشی طوفان گریختم ....♥
♥......... از بستر وصال به آغوش سرد هج ر........♥
♥...... آزرده از ملامت وجدان گریختم .......♥
♥...... ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز .......♥
♥.... دیگر سراغ شعله ی آتش ز من مگیر ....♥
♥.... می خواستم که شعله شوم سر کشی کنم ....♥
♥.... مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر ....♥
♥.....روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش.....♥
♥.....در دامن سکوت به تلخی گریستم.......♥
♥.......نالان ز کرده ها وپشیمان زگفته ها........♥
♥......دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم......♥
♥... راهی بجز گریز برایم نمانده بود ...♥
♥...... این عشق آتشین پر از درد بی امید ......♥
♥..... در وادی گناه و جنونم کشانده بود ....♥
♥... رفتم ، که داغ بوسه ی پر حسرت تو را ...♥
♥...... با اشک های دیده ز لب شستشو دهم .....♥
♥.... رفتم که نا تمام بمانم در این سرو د....♥
♥........ رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم ........♥
♥...... رفتم مگو، مگو، که چرا رفت ، ننگ بود ......♥
♥.... عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما ....♥
♥.... از پرده ی خموشی و ظلمت، چو نور صبح ....♥
♥...... بیرون فتاده بود به یکباره راز ما .....♥
♥.... رفتم، که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم ....♥
♥..... در لابلای دامن شبرنگ زندگی .....♥
♥...... رفتم،که در سیاهی یک گور بی نشان ......♥
♥... فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی ...♥
♥....... من از دو چشم روشن و گریان گریختم .......♥
♥.... از خنده های وحشی طوفان گریختم ....♥
♥......... از بستر وصال به آغوش سرد هج ر........♥
♥...... آزرده از ملامت وجدان گریختم .......♥
♥...... ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز .......♥
♥.... دیگر سراغ شعله ی آتش ز من مگیر ....♥
♥.... می خواستم که شعله شوم سر کشی کنم ....♥
♥.... مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر ....♥
♥.....روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش.....♥
♥.....در دامن سکوت به تلخی گریستم.......♥
♥.......نالان ز کرده ها وپشیمان زگفته ها........♥
♥......دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم......♥