چشمانی كو كه تو را ببينم
دهانی كه تو را بخوانم
گوشی كه تو را بشنوم
بارانم
می بارم
كورمال، كورمال
در كنارت.
شمس لنگرودی
دهانی كه تو را بخوانم
گوشی كه تو را بشنوم
بارانم
می بارم
كورمال، كورمال
در كنارت.
شمس لنگرودی
معماری با مصالحی از جنس دل
- شروع کننده موضوع mohammad azizi
- تاریخ شروع
مطمـئن باش که خداوند تو را عاشقانه دوست دارد ؛
چون در هر بهار برايت گل مي فرستد و هرروز صبح آفتاب را به تو هديه مي کند ..
به ياد داشته باش که پروردگار عالم با اين که مي تواند در هر جائي از دنيا باشد ،
قلــب تو را انتخاب کرده و تنها اوست که هر وقت بخواهي چيزي بگوئي ، گوش مي کند .....
مطمـئن باش که خداوند تو را عاشقانه دوست دارد ؛
دلم میخوا به زمانی برگردم که...
کفشهام رو لنگه به لنگه میپوشیدم و همه با مهربونی بهم با مهربونی می اموختند که چطور کفش هایم را بپوشم
پس چرا حالا کسی دستم را نمیگیرد و زیستن را یادم نمیدهد
کفشهام رو لنگه به لنگه میپوشیدم و همه با مهربونی بهم با مهربونی می اموختند که چطور کفش هایم را بپوشم
پس چرا حالا کسی دستم را نمیگیرد و زیستن را یادم نمیدهد
اینجا آرامگاه بغض های کهنه است.کمی سکوت!
که اگربیدار شوند درد دارند لعنتی ها
دلم گرفته است…
دلم عجیب گرفته است
و هیچ چیز،
نه این دقایق خوشبو، که روی شاخهی نارنج میشود
خاموش،
نه این صداقت حرفی، که در سکوت میان دو برگ این
گل شببوست،
نه، هیچچیز مرا از هجوم خالی اطراف
نمیرهاند.
و فکر میکنم
این ترنم موزون حزن تا به ابد
شنیده خواهد شد…
ماه بالای سر آبادی است
اهل ابادی در خواب است
باغ همسایه چراغش روشن,
من چراغم خاموش.
یاد من باشد تنها هستم.
ماه بالای سر تنهایی است.
سهراب سپهری
اهل ابادی در خواب است
باغ همسایه چراغش روشن,
من چراغم خاموش.
یاد من باشد تنها هستم.
ماه بالای سر تنهایی است.
سهراب سپهری
باران می بارد
راستی آسمان از چه دلگیر است؟؟
از یک خاطره بغض آلود یا آرزویی محال
راستی آسمان از چه دلگیر است؟؟
از یک خاطره بغض آلود یا آرزویی محال
بـــسته راه نفسم بـُغض و دِلم شُعله وَر است
چــون یتیـمی که بِ او ؛
فـُحـش پدر داده کـسی
چــون یتیـمی که بِ او ؛
فـُحـش پدر داده کـسی
"بیخـــیآل"
تلخ منم همچون چای سرد که نگاهش کرده باشی ساعات طولانی... و ننوشیده باشی
تلخ منم... چای تلخ که هیچ کس ندارد هوسش را
تلخ منم... چای تلخ که هیچ کس ندارد هوسش را
مهربانی
را
وقتی دیدم که کودکی در دفتر نقاشی اش
خورشید را سیاه می کشید
تا
پدر کارگرش زیر آفتاب نسوزد....
را
وقتی دیدم که کودکی در دفتر نقاشی اش
خورشید را سیاه می کشید
تا
پدر کارگرش زیر آفتاب نسوزد....
هر کجا هستم باشم، آسمان مال من است
پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است
چه اهمیت دارد گاه اگر می رویند، قارچ های غربت؟
من نمی دانم که چرا می گویند اسب حیوان نجیبی است، کبوتر زیباست
و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست
گل شبدر چه کم از لاله ی قرمز دارد؟
چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید
واژه ها را باید شست، واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد
چتر ها را باید بست، زیر باران باید رفت
فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد
چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دیدپنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است
چه اهمیت دارد گاه اگر می رویند، قارچ های غربت؟
من نمی دانم که چرا می گویند اسب حیوان نجیبی است، کبوتر زیباست
و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست
گل شبدر چه کم از لاله ی قرمز دارد؟
چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید
واژه ها را باید شست، واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد
چتر ها را باید بست، زیر باران باید رفت
فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد
زندگی زیباست، تماشاییست!
چرا زیبا نمی بینیم؟
چرا گاهی به پای این همه خوبی نمی شینیم؟
چرا با هم نمی خندیم؟
مگر دنیا چه کم دارد؟
ببین این آسمان آبی ست
ببین دنیای ما
آکنده از پاکی ست
و خوبی تا ابد پاینده می ماند...
تو باور کن
همین کافیست...!
اما دریغ ...!
چرا زیبا نمی بینیم؟
چرا گاهی به پای این همه خوبی نمی شینیم؟
چرا با هم نمی خندیم؟
مگر دنیا چه کم دارد؟
ببین این آسمان آبی ست
ببین دنیای ما
آکنده از پاکی ست
و خوبی تا ابد پاینده می ماند...
تو باور کن
همین کافیست...!
اما دریغ ...!
آخرین ویرایش توسط مدیر: