| یوسف به بندگیت کمر بسته بر میان | بودش یقین که ملک ملاحت از آن توست |
| یوسف به بندگیت کمر بسته بر میان | بودش یقین که ملک ملاحت از آن توست |
| در وهم نیاید که چه مطبوع درختی | پیداست که هرگز کس از این میوه نچیدست |
| یار زیبا گر هزارت وحشت از وی در دلست | بامدادان روی او دیدن صباح مقبلست |
| گر کند انعام او در من مسکین نگاه | ور نکند حاکمست بنده به فرمان اوست |
| روی تو خوش مینماید آینه ما | کآینه پاکیزه است و روی تو زیبا |
| نه دهانیست که در وهم سخندان آید | مگر اندر سخن آیی و بداند که لبست |