تنبل احمد
تنبل احمد
مرد تنبلى بود بهنام احمد. او از آفتاب مىترسيد. آنقدر از خانه بيرون نيامده بود که مردم اسمش را گذاشته بودند ”آفتاب ترس“. زن او که از تنبلى شوهرش به تنگ آمده بود، نقشهاى کشيد تا او را از خانه بيرون بفرستد. يک روز مقدارى نان کلوچه پخت و شب آنها را در حياط پخش کرد. صبح هم مقدارى بيرون خانه گذاشت. بعد شوهرش را از خواب بيدار کرد و گفت: پاشو، ببين که از آسمان کلوچه باريده. مرد ناباور از خواب برخاست. زن به او گفت: من کلوچههاى توى حياط را جمع مىکنم، تو هم برو کلوچههاى توى کوچه را جمع کن. وقتى مرد پا از در خانه بيرون گذاشت، زن در را به رويش بست. مرد هرچه التماس کرد فايدهاى نبخشيد. زن گفت: تا هر وقت با دست پر برنگردى به خانه راهت نمىدهم. مرد گفت: پس اقلاً يک گوني، يک تخممرغ و يک طناب سياه به من بده. زن آنچه را مرد خواسته بود از درز در به او داد.
مرد کلوچهها را توى گونى گذاشت و راه افتاد. آنقدر رفت تا خسته شد. کنار جوى آبى قورباغهاى را، که بيرون پريده بود، گرفت و توى گونىاش انداخت.