اشعار و نوشته هاي عاشقانه

[seashell]

دست خودت نيست ،
زن كه باشي گاهي دوست داري تكيه بدهي ، پناه ببري ، ضعيف باشي .
دست خودت نيست ،
زن كه باشي گه گاه حريصانه بو مي كني دست هايت را
شايد كه عطر تلخ و گس مردانه اش ، لابه لاي انگشت هايت مانده باشد .
دست خودت نيست ،
زن كه باشي گاهي رهايش مي كني و پشت سرش آب مي ريزي و قناعت مي كني به روياي حضورش .
دست خودت نيست ،
زن كه باشي همه ي ديوانگي هاي عالم را بلدي

 

[seashell]

هنوز دست هایم

در دست های تو بود

که باران بارید

تو رفتی چتر بیاوری

و من هنوز که هنوز است

روی این نیمکت

منتظرم

که یا باران بند بیاید

یا تو با چتر

یا تو بی چتر

فقط برگردی

 

[mani24]

مـیدانی زندگــی یک شــوخــی بــو د و تــمام حــرف هــای تــو

حتــی خــدا هم داشــت شوخــی می کــرد

تقصــیر مــن بو د کــه این شــوخــی را جــدی گرفتم

مـیدانــی گـاهــی سنگــدل تــرین ادمـه دنیـا هم کـه باشــی

یک آن یــاد کــسـی روی قفسـه سینـه ات سنگینــی میکــنــد

قــول مـیدهــم یــادت نــکــنـم یــادت را فــراموش خواهم کــرد

امــا وقتــی عکسـت را می بینم یــادت را که نــه

قولـم را فرامــوش می کنم

اشـک هایـم کـه سـرازیر میـشوند دیـری نمی پـا ید کـه قـندیل میـبندد

عـجب ســرد است هـوای نـبودنت

دیگـــر شیرین قصــه مــرد راحــت باش فــرهادم

بخاطر تو التماس کردم با لبهایی که خواهش هـم بلد نیست

چـه سـاده فکــر می کــردم می رسـد روزی کـه

روزهــا با لبخــند تــو از خــواب بیــدار می شــوم

فقــط بــدان

مــن باختــم

همیــن

 

[seashell]

ازآدم‌هايي كه دوستت دارم ها را به بازي گرفتن ناراحت نشو

دوستت دارم ها قول ماندن نيست ... و عشق ورزیدن ضمانت تنها نشدن نیست
دلت را بزرگ تر کن

ناراحت این نباش که چرا جاده‌ی رفاقت با تو همیشه یک‌طرفه است

مهم نیست

اگر همیشه یک‌طرفه‌ای شاد باش که چیزی کم نگذاشته‌ای و

بدهکار خودت، رفاقتت و وجدانت نیستی

 

[تاریک وتنها]

تو بخواه

پاسخ چلچله ها را تو بگو

قصه ی ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من تنها تو بمان

در دل ساغر هستی تو بجوش

من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقی است

آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش !

 

[تاریک وتنها]

دوست ، آشفتگی خاطر ما می خواهد

عشق بر ما همه باران بلا می خواهد

آنچه از دوست رسد، جان زخدا می طلبد

و انچه راعشق دهد، دل به دعا می خواهد

 

[P . N]

نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید
فغان که بخت من از خواب در نمی‌آید
صبا به چشم من انداخت خاکی از کویش
که آب زندگیم در نظر نمی‌آید
قد بلند تو را تا به بر نمی‌گیرم
درخت کام و مرادم به بر نمی‌آید
مگر به روی دلارای یار ما ور نی
به هیچ وجه دگر کار بر نمی‌آید
مقیم زلف تو شد دل که خوش سوادی دید
وز آن غریب بلاکش خبر نمی‌آید
ز شست صدق گشادم هزار تیر دعا
ولی چه سود یکی کارگر نمی‌آید
بسم حکایت دل هست با نسیم سحر
ولی به بخت من امشب سحر نمی‌آید
در این خیال به سر شد زمان عمر و هنوز
بلای زلف سیاهت به سر نمی‌آید
ز بس که شد دل حافظ رمیده از همه کس
کنون ز حلقه زلفت به در نمی‌آید

 

[شبگرد23]

دستانت را برابرم مشت می کنی

و

می گویی

گل یا پوچ؟؟؟؟

در دلم

می گویم

فقط دستانت

 

[|PlaNeT|]

اگر لیلی به مجنون ناز می کرد
در عشقی برویش باز می کرد

اگر مجنون بیادش گریه می کرد
شکوه عاشقی افسانه می کرد

بقرن ما همی لیلی نباشد
دوام عاشقی خیلی نباشد


​

 

[*sasa*]

گاه جلوی آیــــنه می ایستم...

خودم را در آن میبینم...

دست روی شانه هایش میگذارم

ومی گویمـــ :

چه تحمـــــلی دارد ، دلت!!!

 

[*sasa*]

یک نفر در همین نزدیکی ها چیزی ،
به وسعت یک زندگی برایت جا گذاشته است …
خیالت راحت باشد ،
آرام چشمهایت را ببند ،
یک نفر برای همۀ نگرانی هایت بیدار است ...
یک نفر که از همۀ زیبایی های دنیا ،
تنها تو را باور دارد . . . . !!

 

[*sasa*]

نمی شود با تو بود انگار...

یا خدا نشانه ها را برداشته یا تو از همیشه بی نشان تری...

و در این میان هیچ کاری از من ساخته نیست.

حتی اگر تنها چاره صبر است,

تا وقتی صدای پرآرامش حضورت در باغ پاییزی دلم می پیچد,

از تمام برگها,

به آغوش تو,

بی تاب ترم...

 

[m roz]

اشک های من در چشمان تو چکار می کنند

اشک های من در چشمان تو چکار می کنند



اشک های من در چشمان تو چکار می کنند ؟

من این اشک ها را به بها ی نفیسی از

جناب باران خرید ه ا م ....!

بارهای بار به خاطر همین اشک ها

به باد ، به طوفان باج داده ام

به تلخکی که از برای خنداندن مردم

بارها از من تقاضا میکرد

این اشک ها را با لبخندهای من عوض می کنی ؟

ولی من این کار را نکردم

چرا با اشک های من گریه می کنی ؟!

تو که این قدر حریص نبودی

به یاد دارم که مردم را با چشم های خود می کریاندی

همه ی دریا ها را ...

دیروز از آقای شب شنیدم که می گفت

غروب که بر چشم خورشید می نشیند

چشمانت کم سوء می شوند

و از حناب آسمان پرسیدم که او نیز می گفت

تو فقط در روزهای آفتابی باران می شوی ؟!

نکنه همان بارانی باشی

که سال های پیش اشک هایم را از آن خریده ا م ؟!


عابدین پاپی

 

[تاریک وتنها]

من و سکوت خانه و یک دلِ تنگ و بی قرار
صدای پتک ساعت و مزه تلخ انتظـــــــار...

خون قلم ، نام تو و بهـــــــــانه های بودنت
من و دل و شکستن و بهانه های بی شمار

شمع و من و گریه ما،دلی پر از هــــوای تو
پر شده در سکوتمان،نغمه پرسوز سه تار

فضای خانه،عطر تو،اشک،گره خورده به بغض
غنچه باران زده ام،در این بهــــــــار سوگوار

هستی من،بودن تو،نبودنت،شکست من
چه بی صدا شکسته ام،در این سکوت مرگبار

غصه شده کار دلم،بدون تو،به یــــــــاد تو
ای آسمان،ای آسمان!تو هم شبیه من ببار!

من و دو چشم منتظر،یک دل سرد و بی قرار...
پرنده باز مردنی ست،بدون تو در ایین حصار................

 

[aynaz.m]

ستاره ای را
سناقج کرده ام
تا هر گاه
دلتنگت شدم
ان را نشان دلم دهم
و بگویمش
که تو نیز همین ستاره را میبینی
تا شاید
دل تنگیم
کمی
کاسته شود

 

[zahra.71]

ماه اگر از خود نوری داشت٬
به گرد زمین نمی‌گشت
و زمین٬
به گرد خورشید
و تو
آن ماه در محاق مانده‌ای
که خورشیدی را
 به گردش در آورده است!

 

[mani24]

بگو تو هم دلتنگ میشوی گاهی

دلم امیــــــــدِ واهی میخواهد

برای زنده ماندنـ .​

 

[esfahanfoam]

[h=2]اسم دلم
وقتی دلم به سمت تو مایل نمی‌شود
باید بگویم اسم دلم، دل نمی‌شود


دیوانه‌ام بخوان که به عقلم نیاورند
دیوانه‌ی تو است که عاقل نمی‌شود


تکلیف پای عابران چیست؟ آیه‌ای
از آسمان فاصله نازل نمی‌شود


خط می‌زنم غبار هوا را که بنگرم
آیا کسی ز پنجره داخل نمی‌شود؟


می‌خواستم رها شوم از عاشقانه‌ها
دیدم که در نگاه تو حاصل نمی‌شود


تا نیستی تمام غزل‌ها معلق‌اند
این شعر مدتی‌ست که کامل نمی‌شود


زنده‌یاد نجمه زارع


[/h]

 

[esfahanfoam]

چشم تو


کاش می‌دیدم چیست
آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاری است
آه وقتی که تو لبخند نگاهت را
می‌تابانی


بال مژگان بلندت را
می‌خوابانی
آه وقتی که توچشمانت
آن جام لبالب از جان‌دارو را
سوی این تشنه جان سوخته می‌گردانی
موج موسیقی عشق
از دلم می‌گذرد
روح گل‌رنگ شراب
در تنم می‌گردد
دست ویرانگر شوق
پرپرم می‌کند ای غنچه رنگین، پرپر


من در آن لحظه که چشم تو به من می‌نگرد
برگ خشکیده ایمان را
در پنجه باد
رقص شیطان خواهش را
در آتش سبز
نور پنهانی بخشش را
در چشمه مهر
اهتزاز ابدیت را می‌بینم


بیش از این سوی نگاهت نتوانم نگریست
اهتزاز ابدیت را یارای تماشایم نیست
کاش می‌گفتی چیست
آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاری است


فریدون مشیری

 

[esfahanfoam]

[h=2]خوب‌ترین حادثه
******************
با همه‌ی بی سر و سامانی‌ام
باز به دنبال پریشانی‌ام


طاقت فرسودگی‌ام هیچ نیست
در پی ویران شدنی آنی‌ام
آمده‌ام بلکه نگاهم کنی
عاشق آن لحظه‌ی طوفانی‌ام
دلخوش گرمای کسی نیستم
آمده‌ام تا تو بسوزانی‌ام


آمده‌ام با عطش سال‌ها
تا تو کمی عشق بنوشانی‌ام


ماهی برگشته ز دریا شدم
تا تو بگیری و بمیرانی‌ام


خوب‌ترین حادثه می‌دانمت
خوب‌ترین حادثه می‌دانی‌ام؟
حرف بزن ابر مرا باز کن
دیر زمانی است که بارانی‌ام
حرف بزن، حرف بزن، سال‌هاست
تشنه‌ی یک صحبت طولانی‌ام
ها به کجا میکشی‌ام خوب من؟
ها نکشانی به پشیمانی‌ام!


محمدعلی بهمنی


[/h]

 

[esfahanfoam]

مرز جنون

کلماتم را
در جوی سحر می‌شویم
لحظه‌هایم را
در روشنی باران‌ها

تا برای تو شعری بسرایم، روشن
تا که بی‌دغدغه بی‌ابهام
سخنانم را
در حضور باد
این سالک دشت و هامون
با تو بی‌پرده بگویم
که تو را
دوست می‌دارم تا مرز جنون


دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی

 

[esfahanfoam]

[h=2]غزلواره[/h]این عشق ماندنی
این شعر بودنی
این لحظه‌های با تو نشستن
سرودنی‌ست

این لحظه های ناب
در لحظه‌های بی خودی و مستی
شعر بلند حافظ تو
شنودنی‌ست
این سر نه مست باده
این سر که مست
مست دو چشم سیاه توست
اینک به خاک پای تو می‌سایم
کاین سر به خاک پای تو با شوق
ستودنی‌ست
تنها تو را ستودم
آن سان ستودمت که بدانند مردمان
محبوب من به سان خدایان
ستودنی‌ست
من پاکباز عاشقم
از عاشقان تو
با مرگ آزمای
با مرگ …
اگر که شیوه تو
آزمودنی‌ست
این تیره روزگار در پرده غبار
دلم را فرو گرفت
تنها به خنده
یا به شکر خنده‌های تو
گرد و غبار از دل تنگم
زدودنی‌ست
در روزگار هر که ندزدید مفت باخت
من نیز می‌ربایم
اما چه؟
بوسه، بوسه از آن لب
ربودنی‌ست
تنها تویی که بود و نبودت یگانه بود
غیر از تو
هر که بود هر آنچه نمود نیست
بگشای در به روی من و عهد عشق بند
کاین عهد بستنی
این در گشودنی ست
این شعر خواندنی
این شعر ماندنی
این شور بودنی
این لحظه‌های پرشور
این لحظه‌های ناب
این لحظه‌های با تو نشستن
سرودنی‌ست
حمید مصدق

 

[esfahanfoam]

[h=2]شبان عاشق[/h]من همان شبان عاشقم
سینه چاک و ساکت و غریب
بی‌تکلف و رها
در خراب دشتهای دور
در پی تو می‌دوم
ساده و صبور
یک سبد ستاره چیده‌ام برای تو
یک سبد ستاره
کوزه ای پرآب
دسته‌ای گل از نگاه آفتاب
یک عبا برای شانه‌های مهربان تو
در شبان سرد
چاروقی برای گامهای پرتوان تو
در هجوم درد
من همان بلال الکنم
در تلفط تو ناتوان
آه از عتاب!
سلمان هراتی

 

[esfahanfoam]

بی حضور تو

در انتظار توام
در چنان هوایی بیا
که گریز از تو ممکن نباشد
..

تو
تمام تنهایی‌هایم را
از من گرفته‌ای
خیابان‌ها
بی حضور تو
راه‌های آشکار
جهنم‌اند
شمس لنگرودی

 

[esfahanfoam]

[h=2]تو می‌مانی[/h]نمی‌میرد دلی کز عشق می‌گوید
و دستانی که در قلبی، نهال مهر می‌کارد
نمی‌خوابد دو چشم عاشق نور و طلوع روشن فردا
و خاموشی ندارد، آن لبان آشنا، با ذکر خوبی‌ها

نخواهد مُرد آن قلبی که در آن عشق جاوید است
تو می‌مانی
در آواز پرستوهای آزاد و رها
آن سوی هر دیوار
تو می‌خوانی
بهاران با ترنم‌های هر باران
تو می‌بینی
گل زیبای باورهای نابت، غنچه خواهد کرد
نهال پاک ایمانت، دوباره سبز خواهد شد
نسیم صبح،
عطر آن سلام مهربانت هدیه خواهد داد
و با امواج دریا
بوسه بر دستان ساحل میزنی با عشق
تو را با مرگ کاری نیست
تو، خاموشی نخواهی یافت
الهی روح زیبا در بدن داری
تو نامیرای جاویدی
تو در هر شعله می‌مانی
تو در هر کوچه باغ عاشقی
با مهر می‌خوانی
و آواز تو را
حتی سکوتت را
لبان مردمان شهر، می‌بوسد
دوباره عشق می‌جوشد
تو چون نوری
سیاهی می‌رود،
اما تو می‌مانی..
کیوان شاهبداغی

 

[esfahanfoam]

پشت دریاها

قایقی خواهم ساخت،
خواهم انداخت به آب.
دور خواهم شد از این خاک غریب
که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه‌ی عشق
قهرمانان را بیدار کند.

قایق از تور تهی
و دل از آرزوی مروارید،
همچنان خواهم راند.
نه به آبی‌ها دل خواهم بست
نه به دریا – پریانی که سر از آب بدر می‌آرند
و در آن تابش تنهایی ماهی‌گیران
می‌فشانند فسون از سر گیسو‌هاشان.
همچنان خواهم راند.
همچنان خواهم خواند:
«دور باید شد، دور.
مرد آن شهر اساطیر نداشت.
زن آن شهر به سرشاری یک خوشه‌ی انگور نبود.
هیچ آیینه‌ی تالاری، سرخوشی‌ها را تکرار نکرد.
چاله آبی حتی، مشعلی را ننمود.
دور باید شد، دور.
شب سرودش را خواند، نوبت پنجره‌هاست.»
همچنان خواهم خواند.
همچنان خواهم راند.
پشت دریاها شهری است
که در آن پنجره‌ها رو به تجلی باز است.
بام‌ها جای کبوترهایی است، که به فواره‌ی هوش بشری می‌نگرند.
دست هر کودک ده ساله‌ی شهر، شاخه‌ی معرفتی است.
مردم شهر به یک چینه چنان می‌نگرند
که به یک شعله، به یک خواب لطیف.
خاک موسیقی احساس تو را می‌شنود
و صدای پر مرغان اساطیر می‌آید در باد.
پشت دریاها شهری است
که در آن وسعت خورشید به اندازه ی چشمان سحرخیزان است.
شاعران وارث آب و خرد و روشنی‌اند.
پشت دریاها شهری است!
قایقی باید ساخت.
سهراب سپهری

 

[esfahanfoam]

[h=2]وفای شمع[/h]مردم از درد نمی‌آیی به بالینم هنوز
مرگ خود می‌بینم و رویت نمی‌بینم هنوز
بر لب آمد جان و رفتند آشنایان از سرم
شمع را نازم که می‌گرید به بالینم هنوز

آرزو مرد و جوانی رفت و عشق از دل گریخت
غم نمی‌گردد جدا از جان مسکینم هنوز
روزگاری پا کشید آن تازه گل از دامنم
گل به دامن می‌فشاند اشک خونینم هنوز
گر چه سر تا پای من مشت غباری بیش نیست
در هوایش چون نسیم از پای ننشینم هنوز
سیم‌گون شد موی غفلت همچنان بر جای ماند
صبح‌دم خندید من در خواب نوشینم هنوز
خصم را از ساده‌لوحی دوست پندارم رهی
طفلم و نگشوده چشم مصلحت‌بینم هنوز
رهی معیری

 

[esfahanfoam]

[h=2]جای تو خالیست[/h]برخیز که غیر از تو مرا دادرسی نیست
گویی همه خوابند، کسی را به کسی نیست
آزادی و پرواز از آن خاک به این خاک
جز رنج سفر از قفسی تا قفسی نیست

این قافله از قافله سالار خراب است
اینجا خبر از پیش‌رو و باز پسی نیست
تا آینه رفتم که بگیرم خبر از خویش
دیدم که در آن آینه هم جز تو کسی نیست
من در پی خویشم، به تو بر می‌خورم اما
آن‌سان شده‌ام گم که به من دسترسی نیست
آن کهنه درختم که تنم زخمی برف است
حیثیت این باغ منم، خار و خسی نیست
امروز که محتاج توام، جای تو خالی است
فردا که می‌آیی به سراغم نفسی نیست
در عشق خوشا مرگ که این بودن ناب است
وقتی همه‌ی بودن ما جز هوسی نیست
هوشنگ ابتهاج

 

[esfahanfoam]

[h=2]در گلستانه[/h]دشت‌هایی چه فراخ!
کوه‌هایی چه بلند
در گلستانه چه بوی علفی می‌آمد!
من در این آبادی، پی چیزی می‌گشتم:
پی خوابی شاید،
پی نوری، ریگی، لبخندی.

پشت تبریزی‌ها
غفلت پاکی بود که صدایم می‌زد
پای نی‌زاری ماندم، باد می‌آمد، گوش دادم:
چه کسی با من، حرف می‌زد؟
سوسماری لغزید.
راه افتادم.
یونجه‌زاری سر راه.
بعد جالیز خیار، بوته‌های گل رنگ
و فراموشی خاک.
لب آبی
گیوه‌ها را کندم، و نشستم، پاها در آب:
من چه سبزم امروز
و چه اندازه تنم هوشیار است!
نکند اندوهی، سر رسد از پس کوه.
چه کسی پشت درختان است؟
هیچ، می‌چرخد گاوی در کرت
ظهر تابستان است.
سایه‌ها می‌دانند، که چه تابستانی است.
سایه‌هایی بی لک،
گوشه‌ی روشن و پاک،
کودکان احساس! جای بازی این‌جاست.
زندگی خالی نیست:
مهربانی هست، سیب هست، ایمان هست.
آری
تا شقایق هست، زندگی باید کرد.
در دل من چیزی است، مثل یک بیشه نور، مثل خواب دم صبح
و چنان بی‌تابم، که دلم می‌خواهد
بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه.
دورها آوایی است، که مرا می‌خواند..
سهراب سپهری

 

[esfahanfoam]

[h=2]آواره[/h]دوستت دارم پریشان‌، شانه می‌خواهی چه کار؟
دام بگذاری اسیرم‌، دانه می‌خواهی چه کار؟
تا ابد دور تو می‌گردم‌، بسوزان عشق کن‌
ای که شاعر سوختی‌، پروانه می‌خواهی چه کار؟

مردم از بس شهر را گشتم یکی عاقل نبود
راستی تو این همه دیوانه می‌خواهی چه کار؟
مثل من آواره شو از چاردیواری درآ!
در دل من قصر داری‌، خانه می‌خواهی چه کار؟
خرد کن آیینه را در شعر من خود را ببین
شرح این زیبایی از بیگانه می‌خواهی چه کار؟
شرم را بگذار و یک آغوش در من گریه کن‌
گریه کن پس شانه‌ی مردانه می‌خواهی چه کار؟
مهدی فرجی