صدای پایش آرام آرام به گوشم می رسد چیک چیک گونه ام را بوسید نم نم از گوشه چشمم چکید باز هم خاطراتم زنده شد “من و تو به یاد باران یا شاید به یاد تو ، من و باران” فرقی نمی کند چه در کنارم باشی چه در کنارش باشی زیر باران یاد تو مرا خیس میکند !
وقتی که دیگر نبود
من به بودنش نیازمند شدم
وقتی که دیگر رفت
من به انتظار آمدنش نشستم
وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد
من او را دوست داشتم
وقتی او تمام کرد من شروع کردم
وقتی او تمام شد من آغاز شدم
و چه سخت است تنها متولد شدن
مثل تنها زندگی کردن است
مثل تنها مردن
وقتی لبخند میزند
دلم میلرزد
وقتی میگرید
دلم میلرزد
کسی نمیداند
دلم چقدر
میلرزد
اخر چرا نگفته بودی
میشوی
زلزله دلم
تا حداقل محکم تو را
در اغوش بگیرم
تا دیگر اینچنین با دیدن هر لرزه ات من
نلرزم و ارام بگیرم
روز میلادم گذشت متفاوت تر از همیشه... صفحه ای از زندگی ام را آغاز کرده ام... بی روح... بی احساس... خالی از عشق و خاموش رنگ و بویی تازه می خواهم... آرزوی تازه می خواهم
من مادرِ تمام کسانی هستم که آسمانی دارند بی ستاره
برایتان خواهم گفت
از بیدادِ شبهای تاریکِ تاریکِ تاریکِ آدم کش
از ستارههای بی عشق
ستارههای بی دوام
بی وجدان
از تنها یی های ماندگار
من همیشه میدانستم
ستاره ها میآیند
ستاره ها میروند
و گاهی بیش از یک شب نمی مانند
من راز خفتن در آغوش بی کسی را
کمی قبل از تولد شما کشف کرده بودم
من سرِ چراغهای شکسته ی این شهر
با مهتاب شرط کرده بودم
برایتان خواهم گفت
چرا آفتاب را ، دوست نداشتم
چرا با شب ، عهد بسته بودم
هـــیــــشـــــشـــــــــ ـــــــش
امشب در آغوش من بخواب
فردا باز برایت ستاره میکشم
فردا باز برایت قصه میگویم
دلم برای کسی تنگ است
که همچون کودک معصومی،
دلش برای تمام دلم می سوخت
و مهربانی را نثار من می کرد...
دلم برای کسی تنگ است که تا شمال ترین شمال
و در جنوب ترین جنوب همیشه،
در همه جا
_آه با که بتوان گفت_
که بود با من و پیوسته نیز بی من بود...
و کار من ز فراقش
فغان و شیون بود...
کسی که بی من ماند...
کسی که بی من نیست...
کسی که...
دگر کافیست.
رفت........بی آنکه توجهی به دلم و التماسهایم غرق در نگاهم بکند
گفت میرود تا فرصت خوشبخت زیستن را از من نگیرد
و این تلخ ترین چیزی بود که تجسم خوشبخت بودن را نیز از من می گرفت .....نماند
و من هیچ گاه نفهمیدم او راست میگفت یا فقط بازی خورده بودم
حالا دلتنگ چه هستی ؟
این که روزهاست او را ندیده ای ؟
یا خیال بی مهری اش دارد دیوانه ات می کند ؟
یا هنوز گرفتار سکوتی و از دلت گریخته ای ؟
یا خسته از تمام فاصله ها و نرسیدن هایی ؟ ...
این ها غصه های تکراری همه ی عاشق های دنیاست ..
.وقتی گرفتار یکی از این ها می شوی
یادت می رود که عشق یعنی
همین ها !
تو داری صیقل می خوری که زیبا شوی
باور کن خدا دل زیبا را به هرکسی نمی دهد .
خوب بوده ای..لیاقت داشته ای که عاشق شده ای !
باور نکن
باور نکن تنهاییت را
من در تو پنهانم ،تو در من
از من به من نزدیک تر تو
از تو به تو نزدیک تر من
باور نکن تنهاییت را
تا یک دل و یک درد داری
تا در عبور از کوچه عشق
بر دوش هم سر میگذاریم
دل تاب تنهایی ندارد
باور نکن تنهاییت راهر جای این دنیا که باشی
من باتوام تنهای تنها
من با توام هرجا که هستی
حتی اگر با هم نباشیم
حتی اگر یک لحظه یک روز
با هم در این عالم نباشیم
این خانه را بگذار و بگذر
با من بیا تا کعبه دل
باور نکن تنهاییت را
من با تو ام منزل به منزل
[FONT=georgia,times new roman,times,serif]داداش این بچه تو سرما خوابش برد میبینی شهر چقدر ساکته؟؟؟
هیچکی توجه نمیکنه…. این آقای فرید توتونچی تو سریال آوای باران کجاست این بچه هارو جمع کنه!!!!![/FONT]