دوستان من،مثل گندمند!
یعنی یک دنیا برکت و نعمت،
نبودن شان،قحطی و گرسنگی است
و من چه خوشبختم
که خوشه های طلائی گندم
در اطرافم موج میزند
مهربانی تان را قدر میدانم
و آن را در سیلوی جان نگهداری خواهم کرد
تنهایی خدا را هرگز نمیشود فهمید
آن هم با این بندگانی که
روح خدا در آنان دمیده شده
ولی یادشان میرود گاهی خدا هست
نگاهشان میکند
و آنگاه خیلی ساده دلی را میشکنند
تنها امیدوارم دلی را نشکنیم
که تاوان شکستن دل
با شکستن دل همراه هست
چشماتون خوشگل میبینه

واکنش ها: Aghrab Khatoon