معماری با مصالحی از جنس دل

[mohammad azizi]

به دنبال آخرین حرف برای تکمیل جمله ات نگرد...

هر حرفی که بوی دوست داشتن بدهد آخرین کلام است...

نقطه.

سر سطر....!

تو

آخرین کلام قافیه شعر من هستی...

همیشه در آغاز

همیشه در پایان

نقطه.

سر سطر..............

 

[mohammad azizi]

ای نزدیک دور...

ای مانده در دوردست دریاها

فریادت می زنم،

فریادی از دست فاصله ها

فاصله هایی که دیواریست

بین ما و کوچه ها...


ببین... منم،

بیا و بودنت را به تماشا بگذار

هرچند دیدنت سخت است و

ندیدنت سخت ترین!

می دانمت!

تو همان حس لطیف بارانی

در پس نگاه من!

تو همان کوچه غریبی،

که واژه های غربتت

رسیده تا مهتاب کوچه ام!

می دانمت!

بیا و در پس نگاه خیسم بمان!

 

[nasim_shsh]

گاهی باید به فاصله ها خوش آمد گفت
شاید آمده اند، تا بخشی از حماقت هایمان را جبران کنند..

 

[aynaz.m]

گاهی دلم میگیرد
ان وقتها که
ارام و بی صدا اشک میریزم
اما
شانه ای
نیست
تا بشود تکیه گاهم

 

[mohammad azizi]

خدایا فقط به عشقم کمک کن
خدایا ارزوی خوشبختی را براش دارم
کاری کن همیشه
سالم باشه
خوشبخت باشه
یاد روزای تلخ نیفته
خدایا همه اتفاقات بدو بذار برای من باشه
نه عشقم
من تحمل دارم
تحمل اتفاق بدرو واسش ندارم
نذار تنها باشه
بذار برای همیشه
خوشبخت باشه
هرگز ترکش نکن
همیشه و همه جا کنارش باش
نذار دلش بشکنه
عاشقانه دوستش داشته باش

 

[mohammad azizi]

همیشه سیاه پوشیده ام.

عشق؛

مُصیبت سنگینی ست!

 

[mohammad azizi]

تشنه ام اي باران!تشنه تر از مترسك هاي مزرعه هاي شمال.. وتشنه تر از كوير.

​

اي باران!ببار و جانم را به وسعت بخشندگي ات جلا بخش وروشني عطا كن.

عشق كليد قلب هاست.
چرابعضي از قلب ها جزتكه يي سنگ چيز ديگري نيستند؟​

آيا آن لحظات هميشه سبزو آرام به تاراج رفت؟
​

آري روي زمزمه هاي گل سرخ من هميشه بدنبال تو مي گردم اي نازنينم!

مي گردم تا بيايي و ياس هاي پر احساس كنار آيينه ها را بهم پيوند بزني...
​

 

[mohammad azizi]

بی هیچ صدایی می آیند
زمانی که نمی دانی
در دلت یک مزرعه آرزو می کارند و...
بی هیج نشانی از دلت می گریزند
تا تمام چیزی که به یاد می آوری
حسرتی باشد به درازای زندگی
چه قدر بی رحمند رویاهـاا ...
​

 

[aynaz.m]

در گوشم میزند زمانه
انقدر
صدایش
شدید بود
که دیگر
نمیتوانم بگویم
اه
تنها
سکوت میکنم

 

[mohammad azizi]

عجبــــ وفـــايـــي دآرد اين دلتنگــــي...!

تنهـــــاش که ميـــذآريـــي ميــري تو جمـــع و کلّي ميگـــي و ميخنــــدي...​

بعد کـــه از همه جـــدآ شدي از کـُنـــج تآريکـــي ميآد بيرون​

مي ايستـــه بغـــل دستــتــــ ... دســتـــ گرمشـــو ميذاره رو شونتــــ
بر ميگـــرده در گوشــتـــ ميگـــه:
خـــوبــي رفيـــق؟؟!!بـــآزم خودمـــم و خـــودتــــ ...​

​

 

[mohammad azizi]

(کمی تندی مزاجم بالا رفته...و تو هی قهوه تلخ تعارف می کنی به یاد باران!)



حرفی نیست...
تو چراغ خاموش می آیی
و من...
مشکی پوشیده ام.

 

[mohammad azizi]

همیشه وقتی که گریه می کنی اونی که آرومت می کنه دوستت داره اما اونی که با تو داره گریه می کنه عاشقته

 

[aynaz.m]

یاد گرفتم در تنهایی
اشک بریزم
و مزاحم کسی نشوم
ولی
چه دردی
دارد
وقتی که
مجبورم
هق هقهایم
را خفه کنم
تا
مزاحم نشود

 

[nasim_shsh]

بعضی مردم کوته فکر در اندیشه یک پروازند...
اما من در اندیشه یک پرواز نیستم...
من در اندیشه توام که بیش از یک پرواز...

 

[aynaz.m]

شاید نبودنهایم
باعث
شود
به یاد
بیاوری
چگونه
هر بار
به سادگی
مییگفتی دوستت دارم و من چه ساده باور میکردم

 

[نادین]

امشب واقعيت را پذيرا هستم
با پذيرفتن آن جايي براي اشك باقي نمي گذارم
اي راز شيرين
نمي دانم
شايد هنوز به ياد من باشي
ولی من دیگر آن آدم گذشته نیستم
روحم مرده است...

 

[نادین]

لازم نیست برای طولانی زیستن، به روزهای زندگی ات اضافه کنی،

تلاشت این باشد که "زندگی" را به روزهایت اضافه کنی ...

 

[نادین]

زندگی ...

زندگی یک آواز است.............آن را بخوان

زندگی یک بازی است...........آن را بازی کن

زندگی یک مبارزه است........با آن مقابله کن

زندگی یک رویا است...........به آن واقعیت ببخش

زندگی یک فداکاری است.....آن را عرضه کن

زندگی یک عشق است.......از آن لذت ببر

 

[zahra.71]

گاه دلم میگیرد....
گاه زندگی سخت میشود
 گاه تنها,تنهایی آرامش می اورد..
 گاه گذشته اذیتم میکند...
 گاه هوایت دیوانه ام میکند..
 این `گاه ها`...گهگاه تمام روز و شب من
 میشوند..
 آنوقت بغض  گلویم را میگیرد!
 درست مثل همین روزها...........
 

 

[نادین]

طلوع خورشید

یعنی هنوز امیدی هست...

پس هیچ وقت امیدت را از دست نده

Never lose your hope

 

[nasim_shsh]

بخاطر بسپاریم
همراهی خدا با انسان
مثل نفس کشیدن است
آرام؛ بی صدا؛ همیشگی!

 

[نادین]

عشق بازیست ،
نه بازی ای که مرا مات کنی
نازنینا
دل من صفحه شطرنج که نیست

 

[نادین]

چه بسیار نگاه ها در جهان سرگردانند که در چشمی جای گیرند

و چه بسیار فریادهایی که بر سنگ خاموش بوسه می زنند...

 

[نادین]

سرفه می کنم بیرون نمی پرد ، سکوت بدی در گلویم نشسته.....

 

[نادین]

گاه می توان براى یک دوست چند سطر سکوت به یادگار گذاشت ، تا او در خلوت خود هر طور که خواست آنرا معنا کند . . .

 

[nasim_shsh]

بگذار سر به سینه ی من تا بگویمت
اندوه چیست، عشق کدامست، غم کجاست
بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان
عمریست در هوای تو از آشیان جداست

 

[shabnam111]

در خم زلف تو از اهل جنون شد دل من
و اندر آن سلسله عمرى است كه خون شد دل من

در ازل با سر زلف تو چه پیوندى داشت
كه پریشان شد و از خویش برون شد دل من

این همه فتنه مگر زیر سر زلف تو بود
كه گرفتار بدین سحر و فسون شد دل من

سوخت سوداى تو سرمایه عمرم اى دوست
مى نپرسى كه در این واقعه چون شد دل من

بی‏ نشان گشتم و جستم چو نشان از دهنش
بر لب آب بقا راه نمون شد دل من

به تولاى تو اى كعبه ارباب صفا
پیش اهل حرم و دیر زبون شد دل من

زلف بر چهره نمودى تو پریشان و نگون
كه سیه ‏روز از آن بخت نگون شد دل من

در دبستان غمت خوانده چو یك حرف وفا
به صفاى تو كه داراى فنون شد دل من

روى بنما و ز من هستى موهوم بگیر
سیر از زندگى (نى) دون شد دل من

تا كه از خال لبت نكته موهوم آموخت
واقف سر ظهور ات بطون شد دل من

اى صفا نور صفایى به دل شیدا بخش
تیره از خیره‏ گى نفس حزون شد دل من

 

[shabnam111]

یک شب دلی به مسلخ خونم کشید و رفت
دیوانه ای به دام جنونم کشید و رفت

پس کوچه های قلب مرا جستجو نکرد
اما مرا به عمق درونم کشید و رفت

یک آسمان ستاره ی آتش گرفته را
بر التهاب سرد قرونم کشید و رفت

من در سکوت و بغض و شکایت ز سرنوشت
خطی به روی بخت نگونم کشید و رفت

تا از خیال گنگ رهایی رها شوم
بانگی به گوش خواب سکونم کشید و رفت

شاید به پاس حرمت ویرانه های عشق
مرحم به زخم فاجعه گونم کشید و رفت

تا از حصار حسرت رفتن گذر کنم
رنجی به قدر کوچ کنونم کشید و رفت

دیگر اسیر آن من بیگانه نیستم
از خود چه عاشقانه برونم کشید و رفت
​

 

[nasim_shsh]

باور کن ماههاست زیباترین جملات را برای امروز کنارمی گذارم،
امشب اما همه جملات فرار کرده اند،
همینطور بی وزن و بی هوا آمدم بگویم
دوستت دارم...

 

[shabnam111]

شهر ما خالی و خاموش و خراب است و پلید
کس در این شهر ز دلدار وفایی که ندید
مردمش خسته و غمگین و پریشان حالند
در دل هیچ کسی نیست رسیدن به امید
دل عشاق ز دلتنگی و تنهایی سوخت
آتش و شعله ی غربت به همه شهر دمید
دلخوشی نیست در این شهر ،بدان ای دل تنگ
عزم رفتن کن از این دولت اندوه سپید
کو جوانمردی و آن عزٌت و تقدیر نکو؟
مرغ شادی ز سراپرده ی این شهر پرید
ناگزیرست گریزد به گذرگاه خیال
مست دیوانه ی شیدا، جگر عشق درید
دل من تا سخن مرگ و فنای تو شنید
سوی آن برزخ تنهایی و تاریک دوید