از تو دل برنکنم تا دل و جانم باشد
میبرم جور تو تا وسع و توانم باشد
گر نوازی چه سعادت به از این خواهم یافت
ور کشی زار چه دولت به از آنم باشد
چون مرا عشق تو از هر چه جهان بازاستد
چه غم از سرزنش هر که جهانم باشد
تیغ قهر ار تو زنی قوت روحم گردد
جام زهر ار تو دهی قوت روانم باشد
در قیامت چو سر از خاک لحد بردارم
گرد سودای تو بر دامن جانم باشد
گر تو را خاطر ما نیست خیالت بفرست
تا شبی محرم اسرار نهانم باشد
هر کسی را ز لبت خشک تمنایی هست
من خود این بخت ندارم که زبانم باشد
جان برافشانم اگر سعدی خویشم خوانی
سر این دارم اگر طالع آنم باشد
با صداي رفتنت ستاره افتاد و مرد
ترس تنهايي اومد همه فكرمو خورد
آخه عادتم نبود بتونم تنها باشم
طاقت آوردن من كار سختي شد واسم
ميديدم با رفتنت چشم بارون صفتم
واسه يك لحظه شده نميذاره راحتم
ديو تنهايي من عاشق گريههامه
ديدنت وقتي بياي كمكي به چشمامه
سختي راهو نذار با ادامش واسه من
كاري كن فاصلهها از ميون ما برن
با تو آسون ميشه رفت هرجا راهمون بره
ميتونه اومدنت مددي بمن بده
چيزي مثل تو نبود تا تو شعرم بيارم
با حروف بيصدا ديگه جرئت ندارم
كوه و دريا و علف واسه گفتنت كمه
كمر شعر منم پيش قامتت خمه
با نوشتن نميشه همه حرفامو بگم
روي كاغذ با قلم حس دستامو بگم
حرف آخرم اينه واسه من هميشگي
قرمزی لبای تو
تو هيچ مداد رنگی نيست
خودت تو آينه ها ببين
رنگ كه به اين قشنگی نيست
شاخه گل حياط ما
به آب و رنگش مي نازه
اما تو كه خونه باشی
هی پيش تو رنگ مي بازه
تموم فکر و ذکرم پیش چشماته
من و چجوری عاشق خودت کردی
همین پاتو از در میزاری بیرون
پی بهونه ام که زود برگردی
تو میری و منم چشمامو میبندم
نمیذارم هیچی غیر تو واشه
میخوام که آخرین تصویر تو ذهنم
تا وقتی تو میای عکس خودت باشه
ساده بیا دست منو بگیرو
ساده نگیر ابن همه سادگی رو
ساده نگیر اگه هنوز میتونی
پای همه سادگیات بمونی
خسته نشو اگه تموم راه ها
پیش تو و سادگیهات بسته شن
طاقت بیار اگه همه آدما
از این که پا به پات بیان خسته شن