وقتی در تنهایی شبها برایم قصه شیرین
فردا را میخوانی، چگونه بی تو بودن را باور کنم؟
زمانی که محتاج ظرفی آرامشم، چگونه جای
خالی مهربانت را پذیرا باشم؟
وقتی که هستی و هستی ام را جلا می دهی
چگونه رفتنت را تحمل کنم؟
ای کاش روزها هم مهربان بودند،
ای کاش زمان با ما سر سازگاری داشت،
ای کاش گذر عمر در محرابی از سرعت
روزهای بی رحم جدایی را می پیمود،
ای کاش . . .
ای کاش در تمامی این لحظه ها در کنارم
می ماندی تا طعم تلخ این گذران برایم شیرین تر می شد.
گاهی احساس میکنم میتوان سبکتر شد،
آرام بال گشود و آهسته در آسمان عشقی پرواز کرد که ترا تا مقصد محبوب بال و پر میدهد....
اما ای کاش آسمان هم مهربان تر بود.....
فردا را میخوانی، چگونه بی تو بودن را باور کنم؟
زمانی که محتاج ظرفی آرامشم، چگونه جای
خالی مهربانت را پذیرا باشم؟
وقتی که هستی و هستی ام را جلا می دهی
چگونه رفتنت را تحمل کنم؟
ای کاش روزها هم مهربان بودند،
ای کاش زمان با ما سر سازگاری داشت،
ای کاش گذر عمر در محرابی از سرعت
روزهای بی رحم جدایی را می پیمود،
ای کاش . . .
ای کاش در تمامی این لحظه ها در کنارم
می ماندی تا طعم تلخ این گذران برایم شیرین تر می شد.
گاهی احساس میکنم میتوان سبکتر شد،
آرام بال گشود و آهسته در آسمان عشقی پرواز کرد که ترا تا مقصد محبوب بال و پر میدهد....
اما ای کاش آسمان هم مهربان تر بود.....
