اینجا. اما در ابتدای امر نظر من اینه که خود واقعیه اون شخص رو باید دید .همون که همه میبینن. با هیبتی که میره تو خیابون..طرزی که با مردم حرف میزنه ..با نوع نگاهش. با شکل خندیدنش.. واسه همین میگم تو مجازی موندن اول اشتباهه. بعدش که اینا اوکی شد ..باشه تو مجازی برید و حرفاتونو راحت بگین. دکتر هلاکویی میگن اولین عامل اینه که جذب ظاهری بشی. اگر می بینی کشش نداری به طرف ممکنه بعدا مشکل ایجاد بشه. نه اینکه اون طرف چنین و چنان باشه . این تو آدما متفاوته. خنده ای که برای یکی شیرینه برای یکی دیگه ممکنه زننده هم باشه. یکی این طرز پوششو دوس داره یکی نه. یکی سادگیو دوس داره یکی نه. یکی ....، درسته آدما میگن از عقایدو ظاهرشون و ..، اما باید ببینی این چیزایی که تو مغزشه و میگه آیا تو ظاهرم هست؟ و اول ظاهرو دیدن ارجحیت داره ب اینکه تو با افکار و ذهنیات اون آدم که معلوم نیس داره راستشو میگه یا نه آشنا بشی. و بعد بیای ببینیش و بگی نه ظاهرش ب دلم نمیشینه.چون در نهایت با خود واقعیش می خوای زندگی کنی پس این مهمترین چیزه که ب دل بشینه .بعدش اگر افکارش مورد قبول نبود خب دیگه هیچی...اگرم شد که مبارکه
ولی مساله ای نیست بنظرمن. اگه خانواده ها بذارن :|
