مدتهاستهمه چیز در من عبور می کند همچون خوابی بی تعبیر .... و من که در خطوط فاصله ها ایستاده ام اینجا ، در انتظار خودم !.......
نقطه چین های جاده تمامی ندارند ، من از این عبور گیج بیزارم ..........
چشمانم را میبندم و به شروع دوباره می اندیشم........
شروع یک نگاه ........
شروع اولین کلام .........
وبه حضورت که همیشه گرما بخش دستان سردم بود ........
آیا باز خواهم گشت ؟ نمیدانم ......
تا کجا باید رفت ؟؟؟
چتر منطق را بر سر گرفته ام!
تا باران عشق را
تجربه نکنم!
دیگر توان مقابله با
تب و لرز
برایم باقی نمانده است!!