نتایح جستجو

عاشقانه ای شب از رویای تو رنگین شده سینه از عطر تو ام سنگین شده ای به روی چشم من گسترده خویش شادیم بخشیده از اندوه پیش همچو بارانی که شوید جسم خاک هستیم ز آلودگی ها کرده پاک ای تپش های تن سوزان من آتشی در سایه مژگان من ای ز گندمزار ها سرشارتر ای ز زرین شاخه ها پر بارتر ای در بگشوده...

وصل آن تیره مردمکها آه آن صوفیان ساده خلوت نشین من در جذبه سماع دو چشمانش از هوش رفته بودند دیدم که بر سراسر من موج می زند چون هرم سرخگونه آتش چون انعکاس آب چون ابری از تشنج بارانها چون آسمانی از نفس فصلهای گرم تا بی نهایت تا آن سوی حیات گسترده بود او دیدم که در وزیدن دستانش جسمیت...

دریافت در حباب کوچک روشنایی خود را می فرسود ناگهان پنجره پر شد از شب شب سرشار از انبوه صداهای تهی شب مسموم از هرم زهر آلود تنفس ها شب ... گوش دادم در خیابان وحشت زده تاریک یک نفر گویی قلبش را مثل حجمی فاسد زیر پا له کرد در خیابان وحشت زده تاریک یک ستاره ترکید گوش دادم ... نبضم از طغیان...

میان تاریکی میان تاریکی ترا صدا کردم سکوت بود و نسیم که پرده را می برد در آسمان ملول ستاره ای می سوخت ستاره ای می رفت ستاره ای می مرد ترا صدا کردم ترا صدا کردم تمام هستی من چو یک پیاله ی شیر میان دستم بود نگاه آبی ماه به شیشه ها می خورد ترانه ای غمناک چو دود بر می خاست ز شهر...

در آبهای سبز تابستان تنها تر از یک برگ با بار شادیهای مهجورم در آبهای سبز تابستان آرام میرانم تا سرزمین مرگ تا ساحل غمهای پاییزی در سایه ای خود را رها کردم در سایه بی اعتبار عشق در سایه فرار خوشبختی در سایه ناپایداریها شبها که میچرخد نسیمی گیج در آسمان کوته دلتنگ شبها که می پیچد مهی...

روی خاک هرگز آرزو نکرده ام یک ستاره درسراب آسمان شوم یا چو روح برگزیدگان همنشین خامش فرشتگان شوم هرگز از زمین جدا نبوده ام با ستاره آشنا نبوده ام روی خاک ایستاده ام با تنم که مثل ساقه گیاه باد و آفتاب و آب را می مکد که زندگی کند بارور ز میل بارور ز درد روی خاک ایستاده ام تا ستاره...

آن روزها آن روزها رفتند آن روزهای خوب آن روزهای سالم سرشار آن آسمان های پر از پولک آن شاخساران پر از گیلاس آن خانه های تکیه داده در حفاظ سبز پیچکها به یکدیگر آن بام های بادبادکهای بازیگوش آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها آن روزها رفتند آن روزهایی کز شکاف پلکهای من آوازهایم چون حبابی از...

تنها صداست که میماند چرا توقف کنم چرا ؟ پرنده ها به جستجوی جانب آبی رفته اند افق عمودی است افق عمودی است و حرکت : فواره وار و در حدود بینش سیاره های نورانی می چرخند زمین در ارتفاع به تکرار می رسد و چاههای هوایی به نقب های رابطه تبدیل می شوند و روز وسعتی است که در مخیله ی تنگ کرم...

پنجره یک پنجره برای دیدن یک پنجره برای شنیدن یک پنجره که مثل حلقه ی چاهی در انتهای خود به قلب زمین میرسد و باز میشود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنگ یک پنجره که دست های کوچک تنهایی را از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریم سرشار میکند و میشود از آنجا خورشید را به غربت گلهای شمعدانی...

سلام جیگر داداش خوبی دختر؟ چه عجب بابا. درسات رو خوب بخونیا من نمرهات رو می بینم. اگه نمره پایین بیاری غصه میخورما.

نمیدونم چه سری هست تو محرم و عزاداری برای امام حسین که هیچ وقت آدم سیر نمیشه از عزاداری،هیچ وقت نمیشه کی شد عاشورا و نماز ظهر،کی شد موقع حرکت کاروان اسرا، کی شدن رسیدن به کوفه و شام و مجلس شراب یزید،کی اربعین شد. الان می بینم 6 روز از محرم گذشت اما من چیزی نفهمیدم و برام مثل یه چشم بهم زدن گذشت...

در هر دشتي كه لاله زاري بوده است از سرخي خون شهرياري بوده است هر شاخ بنفشه كز زمين ميرويد خالي است كه بر رخ نگاري بوده است

نيكي و بدي كه در نهاد بشر است شادي و غمي كه در قضا و قدر است با چرخ مكن حواله كاندر ره عقل چرخ از تو هزار بار بيچاره تر است

گر بر فلكم دست بدي چون يزدان برداشتمي من اين فلك را ز ميان وز نو فلكي دگر چنان ساختمي كازاده بكام دل رسيدي آسان

ايام زمانه از كسي دارد ننگ كو در غم ايام نشيند دلتنگ مي خور تو در آبگينه با ناله چنگ زان پيش كه آبگينه آيد بر سنگ

از آمدنم نبود گردون را سود وز رفتن من جلال و جاهش نفزود وز هيچ كسي نيز دو گوشم نشنود كاين آمدن و رفتن از بهر چه بود

قرآن كه مهين كلام خوانند آن را گه گاه نه بر دوام خوانند آن را بر گرد پياله آيتي هست مقيم كاندر همه جا مدام خوانند آن را

برخيز و بيا بتا براي دل ما حل كن به جمال خويشتن مشكل ما يك كوزه شراب تا به هم نوش كنيم زان پيش كه كوزه ها كنند از گل ما

نردبان خلق این ما و من است عاقبت زین نردبان افتادن است هر که بالا تر رود ابله تر است استخوان آن بدتر خواهد شکست ***

راندی ز نظر، چشم بلا دیدهی ما را این چشم کجا بود ز تو، دیدهی ما را سنگی نفتد این طرف از گوشهی آن بام این بخت نباشد سر شوریدهی ما را مردیم به آن چشمهی حیوان که رساند شرح عطش سینهی تفسیدهی ما را فریاد ز بد بازی دوری که برافشاند این عرصهی شترنج فرو چیدهی ما را هجران کسی، کرد به یک سیلی غم...