نتایح جستجو

گره خورد با هم نگاه من و تو همین بود تنها گناه من و تو سپس عشق را در غزل یافتیم؛ آه که وسعت گرفت اشتباه من و تو امید، آرزوی رسیدن به هم بود خدا نیز تنها پناه من و تو.....

گفته بودند عشق طوفان ميکند هرچه مي خواهد دلش آن ميکند گفته بودند عشق درد بي دواست علت عاشق ز علتها جداست آري اکنون آگه از آن ميشوم زان همه جستن پشيمان ميشوم چند روزي هست حالم ديدني است حال من از اين و آن پرسيدني است

امشب در ذهنم انگار خبر تازه ای است چیزی مثل مرگ یک فکر! مرگ زندگی! مرگ عاطفه ها! امشب ستاره ها هم طور دیگری شده اند! انگار خبر مرگ عاطفه ها، آسمان را هم ترسانده است ولی تا صبح دیگر چیزی نمانده.... شاید صبح دیگر،فکری دیگر... پروانه ی ذهنم گردد! و یا شاید، تا صبحی دیگر پروانه ی فکرم پرواز کرده و...

من به باغ سبز رویا های خود چشمهایت را پر از باران کنم دامنی نرگس بچینم یاس و مریم نیز هم پس بیایم با دلی سرشار عشق با نگاهی مست از لبخند و نور هر گلی چیدم ترا مهمان کنم...

دریا و رقص های پری ماهیان پاک من ساکتم به گوشه ی نقاشی جدید می آفرینی از من ساکت دوباره عشق هی...موج می زند به دلم عاطفه، امید آن وقت داد می زنم از اوج سرخوشی "من آمدم به معجزه ی دست تو پدید"

قطره ی اشکی که بر گونه ای فرو می غلتد چه زیباست. و برای شستن زخم های دل شکسته چه مرهم ظریفی است. چقدر زیبا گفته اند که اشک تراوش چشمه ی دل است.

نمي‏دانم چرا؟ چرا هر وقت عشق را تصور مي‏كنم ... تو رامي‏بينم كه در عشق رژه مي‏روي... آيا تو لشكر عشقي .. يا سرباز عشق... يا شايد عشق لشگر تو‏ست.. و با لشگرت بر ديگران پيروز مي‏شوي..! اما چه زیبا میایی.... آن هم با عشق....! عشق نگهدارت باد...!

فراموشی را باید زمان داند قلب ها هیچگاه عشق را از خود بیرون نمی كنند بدان ای دوست قلب من صدای عشق را همیشه می خواند تا......

جريمه كتاب چيكار كنم؟ چيكار كنم؟ چهل و دو ساله كه اين كتابو امانت گرفتم! سالها از تاريخ تحويلش مي گذره. قبول دارم كه اشتباه از من بوده، اما از كجا بيارم اينهمه جريمه بدم؟! به نظر شما چيكار كنم؟ برش گردونم يا دوباره قايمش كنم؟

آیا مردن انسان چیزی بیش از برهنه بودن در باد و آب شدن در حرارت خورشید است ؟ آیا قطع شدن نفس غیر از آزاد شدن روح از سرگشتگی مدام است که از زندانش بگریزد و در هوا بالا رفته و بدون هیچ مانعی به سوی خالقش بشتابد ؟

خطاست اگر بیندیشیم عشق حاصل مصاحبت دراز مدت و با هم بودنی مجدانه است . عشق ثمره ی خویشاوندی روحی است و اگر این خویشاوندی در لحظه ای تحقق نیابد در طول سالیان و حتی نسل ها نیز تحقق نخواهد یافت !

آغوش رنجها وه !‌ که یک اهل دل نمی یابم که به او شرح حال خود گویم محرمی کو که ،‌ یک نفس ، با او قصه ی پر ملال خود گویم ؟ هر چه سوی گذشته می نگرم جز غم و رنج حاصلم نبود چون به اینده چشم می دوزم جز سیاهی مقابلم نبود غمگساران محبتی !‌ که دگر غم ز تن طاقت و توانم برد طاقت و تاب و صبر و...

عشق تا چند می شود از آسمان برید افق را از ساقه برگ را از قلب عشق را از من تو را تو را ؟

گریه سیب شب فرو می افتاد به درون آمدم و پنجره ها رابستم باد با شاخه در آویخته بود من در این خانه تنها تنها غم عالم به دلم ریخته بود ناگهان حس کردم که کسی آنجا بیرون در باغ در پس پنجره ام می گرید صبحگاهان شبنم می چکید از گل سیب

سوگند لاله رویی بر گل سرخی نگاشت کز سیه چشمان نگیرم دلبری از لب من کس نیابد بوسه ای وز کف من کس ننوشد ساغری تا نیفتد پایش اندر بند ها یاد کرد آن تازه گل سوگند ها ناگهان باد صبا دامن کشان سوی سرو و لاله شمشاد رفت فارغ از پیمان نگشته نازنین کز نسیمی برگ گل بر باد رفت خنده زد گل بر رخ...

پایان شب رفت و نرفته نکهت گیسوی او هنوز غرق گل است بسترم از بوی او هنوز دوران شب ز بخت سیاهم بسر رسید نگشوده تاری از خم گیسوی او هنوز از من رمید و جای به پهلوی غیر کرد جانم نیارمیده به پهلوی او هنوز دردا که سوخت خار و خس آشیان ما نگرفته خانه در چمن کوی هنوز روزی فکند یار نگاهی بسوی...

در حضور باد کلماتم را در جوی سحر می شویم لحظه هایم را در روشنی باران ها تا برای تو شعری بسرایم روشن تا که بی دغدغه بی ابهام سخنانم را در حضور باد این سالک دشت و هامون با تو بی پرده بگویم که تو را دوست می دارم تا مرز جنون

خاموشِ در ساغر ما گل شرابی نشکفت در این شب تیره ماهتابی نشکفت گفتم به ستاره خانه صبح کجاست افسوس که بر لبش جوابی نشکفت

تنها کسی مانند من تنها نماند به راه زندگانی وانماند خدا را در قفای کاروان ها غریبی در بیابان جا نماند

بهار بچه‌ها بهار گل‌ها وا شدند، برف‌ها پا شدند، از رو سبزه‌ها از رو کوهسار بچه‌ها بهار! داره رو درخت می‌خونه به‌گوش: «پوستین را بکن قبا را بپوش.» بیدار شو بیدار بچه‌ها بهار! دارند می‌روند دارند می‌پرند زنبور از لونه بابا از خونه همه پی‌ِ کار بچه‌ها بهار!