نتایح جستجو

در فصل غربت از دل خود یاد می کنم باور مکن که دلهره ایجاد می کنم شیرین ترین صنوبر این باغ سبز را فردا فدای تیشه فرهاد می کنم خود را اگر به قیمت جانم شود تمام از تنگنای این قفس آزاد می کنم.

رفتنت را ديدم تو به من خنديدي آتش برق نگاهت دل من آتش زد و مرا در پس يک بغض غريب در ميان برهوتي تاريک پشت يک خاطره سرد و تهي با دلي سنگ رهايم کردي و تو بي آنکه نگاهي بکني به دل خسته و آزرده من رفتنت را ديدم تا به آنجا که نگاهم سو داشت و تو در آخر اين قصه تلخ محو شدي باورم نيست که ديگر رفتي اشک...

آفتاب پرست در خانه خود نشسته ام ناگاه مرگ اید و گویدم ز جا برخیز این جامه عاریت به دور افکن وین باده جانگزا به کامت ریز خواهم که مگر ز مرگ بگریزم می خندد و می کشد در آغوشم پیمانه ز دست مرگ می گیرم می لرزم و با هراس می نوشم آن دور در آن دیار هول انگیز بی روح فسرده خفته در گورم لب بر لب...

دره خاموش سکوت ‚ بند گسسته است کنار دره درخت شکوه پیکر بیدی در آسمان شفق رنگ عبور ابرسپیدی نسیم در رگ هر برگ می دود خاموش نشسته در پس هر صخره وحشتی به کمین کشیده از پس یک سنگ سوسماری سر ز خوف دره خاموش نهفته جنبش پیکر به راه می نگرد سرد ‚ خشک ‚ تلخ ‚ غمین چو ماری روی تن کوه می خزد...

دریا در بطن قطره بود گل سرخ دیوارها ادامه ی مرزند و مرزها ادامه ی خط های بسته اند بر صفحه ی کاغذ از بارش باران خطی نخواهد ماند از بارش باران باران قطره ها با دیده بان بگو در بطن قطره بود گل سرخ

یاس در باز شد آمد خاموش خاموش چرخید از میز تا تخت از تخت تا آب از آب تا در در باز شد رفت در پلکان نجوای نور است با برگ سبز سبز گردن کشید یاس از پشت دیوار دنبال آفتاب

خدايا: مي ترسم كه اگر به همين منوال پيش رود ديگر شعله هاي عشق تو در وجود من هر روز بي فروغ و بي فروغتر شود. تاجايي كه ديگر نه اشتياقي براي پرواز داشته باشم و نه اميدي به رهايي! پس اي خداي مهربان! مرا از اين تكرار از اين يكنواختي كه همه ي روزهاي مرا فرا گرفته است رهايي ده ! خدايا: به من اشتياقي...

درس زندگی را از باد محبت را از لبخند صداقت را از گل سرخ راز را از گل شب بو به احساس وصالمان سوگند همه را آموختم! اما تو را، در لحظه های ساکت انتظارم گُم کرده ام.....

باران شعری گر بباری سبز گردیم لطفی کن اینجا خشکسالی حکمفرماست با یک بغل عشق و صفا می آیم ای دوست اینها همه تقدیم تو، شعر من اینهاست کشتی شعر من دگر لنگر فکنده ست وقتی که طوفان غزلهای تو برپاست...

این روزها شروع فروپاشیدن من است هر حرف و رنگ در سطح بی تموج من گیج می شود این روزها آرام زیر سایه ی خود راه می روم با هر نفس رگ هایم از شراب سیراب می شوند این روزها حتی هوای ساده مرا مست می کند.....

من شکوفایی گل های امیدم را در رویا ها می بینم وندایی که به من می گوید: گرچه شب تاریک است دل قوی دار سحر نزدیک است...

بر کدام آینه از چشم شما بنویسم از همان پنجره ی رو به خدا بنویسم تو سراپا غزلی، چشمه ی زیبای حضور تو بجوش از دل من، تا که تو را بنویسم.

خودم را برایت سرودم تو باور نکردی! تو را آرزو کرده بودم تو باور نکردی! نوشتم برایت: برایم دعا کن شبی را همان شب دلت را ربودم تو باور نکردی!

برای اشکهایت ساغری از اشک میسازم برای حرفهایت باوری از اشک میسازم هوای چشمهایت ابری ودلگیرو محزون است برایت چشمهای دیگری از اشک میسازم دلت تنها تر از مفهوم بی پایان تنها یی است هجومی ازدحامی محشری از اشک میسازم...

عطر یاد تو چه آرام آمد. و چه آرام مرا پیدا کرد. و چه آرام مرا عاشق کرد. و چه آرام مرا رسوا کرد.

سلام سپیده! دیشب ثانیه ثانیه گریستم تا تو آمدی نگاه کن! دستمالی از ستاره برایت آوردم.....

دریای حسن پاک تو را می زنم ورق در موج چشم تو پیداست آسمان پرواز از نگاه تو مثل حقیقت است حالا که بام قله ی دنیاست آسمان این بیت آخر از شعر عاشقانه ام تقدیم هر که مثل تو تنهاست آسمان!

تو که رفتی پریشان شد خیالم همه گفتن که من دیوانه حالم نمیدانند که این دیوانه در فکر شفا نیست هر چه هست اما بی وفا نیست

محبت و صفا،صمیمیت،عهد و وفا سعادت و یکدلی و روی به بالا بردن همه شب پر زدن از کوی فراق و در آغوش کشیدن وصال و انتظار و لذت و شادی و زیبایی هم با تو ای خوبترین خوبیها با تو معنی دارد...

آرام آرام آرام این صدای قدم های توست! و گرمای دستان من یعنی بهار.یک آغاز آرام آرام آرام تو در قلب من جا گرفته ای! و این حکایت هر روز اتفاق می افتد................!