نتایح جستجو

امروز از زمانی که بیدار شدم به یاد تو دوست عزیزم هستم. کاش باز هم می توانستم تو را در کنار سازت و در حال نواختن ببینم. کاش میشد مثل گذشته تو در کنارم باشی. امروز مادر عزیزتر از جانت با من تماس گرفت. یادم هست که همیشه میگفتی :دوست دارم من زودتر از او بروم چون طاقت ماندن در این دنیا را بدون او...

شرابی بی خمارم بخش یا رب که با وی هیچ درد سر نباشد

شرم از آن چشم سیه بادش و مژگان دراز هر که دل بردن او دید و در انکار من است

در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست مست از می ومیخواران ازنرگس مستش مست

دلت به وصل گل ای بلبل صبا خوش باد که در چمن همه گلبانگ عاشقانه ی توست

کسی مرا صدا نزند وقت شکستن دلم کسی صدا نزد مرا آه ! چه قدر خسته ام ...

امروز را مثل گذشته به یاد دارم و برای همیشه در ذهنم خواهد ماند. مگر می شود روز آشنایی را از یاد برد؟! چه روز زیبایی بود... یادت هست همیشه به خاطر این روز زیبا جشن میگرفتیم؟ امروز هم آمدم تا جشنی دیگر بگیریم.ولی امروز مثل گذشته نیست. من همچون گذشته برایت حرف میزنم.می خوانم و مینوازم. ولی...

وصل تو اجل را ز سرم دور همی داشت از دولت هجر تو کنون دور نمانده ست

تهی بود آن زمین از سبزه و آب ز نور آفتاب و شمع مهتاب

همچو دو پروانه ی بی بال و پر داده عنان بر کف باد سحر

مرحبا ای شمع بزم افروز عشق مرحبا ای شعله ی جان سوز عشق

گیرم که چیزی نمانده به آخر خط که خطی نیست جز باور گیجی از یک ادامه ی ناپیدا و نشاندن عکسی بر طاقچه های ابدیت حال که مرگ ناخواسته هر روز قدمی به سوی ما می اید باید که خواسته قدمی به سوی دانایی رفت و معجزه را تفسیر کرد در هوش نگاهی که با قطره ای آب به بیکرانه ی دریا می...

ورد شب و روزم تویی اندوه جان سوزم تویی شمع شب افروزم تویی من گرد تو پروانه ام

نیمه نانی را با هم دو نیمه کردیم بی آنکه سخن از برادری گفته باشیم تا تعبیر رقص گندمزار باشد در فضیلت خوابها و نگاه خود را پرواز دادیم به دنبال هر پرنده ای تا در مسیر آن زندگی را سرابی نبینیم

وفای عاشق و معشوق بین و گریه ی شمع که بهر مردن پروانه ماتمی دارد

من از میان واژه های زلال دوستی رابرگزیده ام آنجا که برف های تنهایی آب می شوند در صدای تابستانی یک دوست

تو دانی ای شب تاریک و ای شمع جهان آرا دلم پر زد به سویش جان من پروانه آسا شد

سفر مرغکان بر سردریا آرام بال بگشوده به راه سفرند نقشی افتاده بر آن پرده ی لرزان حریر گویی از پنجره ابر به ناگه دستی کاغذی چند سپید پاره کرده ست و فرو ریخته زانجای به زیر

در دل من سوز عشق و بر رخ من داغ مهر او چو شمع و لاله دارد رخ چرا افروخته؟

تا شود واضح که عاشق کشته ی بیداد کیست گنبد از فانوس باید بر سر پروانه ساخت