میان خنده های تنهایی
ارام باید نشست
و میان گریه هایت ارام باید بمانی
اینگونه
میتوانی
شاید ادامه بدهی
اینگونه شاید بتوانی بخندی
اینگونه شاید بتوانی به ارامش برسی
a.m
میان خاطراتم میگردم
اما نه
این روزها یادت باشد
منطقی باشی
این روزها یادت باشد
که ادمها هر چقدر هم از تو احساس بخواهند
وقتی دیگر از احساست سیراب شدند
به تو میگویند بی منطق
نه دنبال عشقی نیستم
و نه محتاجم که نگاهی نیستم
اصلا محتاج نیستم
دیگر میخواهم منطقی باشم
این روزگار این شده
اگر با احساس باشی
اگر صادق باشی
اگر مهربان باشی
اگر عاشق باشی
همیشه
تنهایی
ایناز
کسی که میان خنده هایم
گمشه
تنها تو هستی
کاش میانستی
درد دارد
قلبم
وقتی
از سر دلتنگی اشک میریزم
اما کسی نیستکه در چشمانم نگاه کند
کاش خندههایت را همشه به م میادی
کاش میدانست
دوستت دارم
حالم را دوست دارم...
حال این روز هایم را می گویم!
من لبریزم ازتو، از آرامشی بی وصف...
از عشقی لایزال در کالبد دو تن...
من، تو، در میعادگاه آغوش هم...
در مامن گاه قاصدک های خوشبختی...
به همراه ترنم دلنواز لبخند....
کتیبه ای از احساس را می خوانیم...
و معاشقه ای به ظرافت گلبرگ های یاس را به تفسیر می نشینیم...
در این لحظات ناب، هستی ام مملوء از یه دنیا خواهش...
در حصار دستانی از جنس نوازش...
روح ام را به آسمان می فرستم...
و به جسمم معنای آسودگی می بخشم...
با من بمان ای اهورایی!
که جز عطر سکر آور نفسهایت، مرا جانی نیست...
بیا و عاشقم باش می شود ؟ می شود دلیلِ خنده هایت باشم ؟ می شود سراسیمه به سراغم بی آیی بعد بگویی ببخشید خانوم ! می شود برایتان مرد ؟ و من بگویم ببخشید آقا نمی شود !
نا امیدی را در چشمانت ببینم دستم را به پشتم قفل کنم سرم را کج نگاهت کنم بگویم :
آخر شما باید زندگیِ من باشید ! می شود شیطنت هایم را بفهمی ؟ می شود باشی و بی خیالِ نبودن ها باشم ؟ می شود نفسم باشید ؟