معماری با مصالحی از جنس دل
- شروع کننده موضوع mohammad azizi
- تاریخ شروع
پــســـــر سـرزميـن مـن:
معلوم هست کجايی ؟
خيلی وقت است تــو را گـم کرده ايــم ...
ديــروز داشتی مـــردانــه در ميـدان ميجـنگيدی ...
امــروز داری توی آرايشگاه ها ابــرو بر ميداری،مــو رنگ ميکنی ...
دماغت را سـر بالا ميکنی... !!
آهای پــســر سـرزميـن مـن ...
دخــتــران سـرزميـن مـن نيـاز به مــردی دارند که محـکـم باشد!
قـوی باشد در سختی ها ...
در دشواری ها همراه و هميارشان باشد ...
آنقدر قـوی باشد که همه دنيــا در برابـرش کـم بياورد ...
آهای پـســر سـرزميـن کمی آهسته بــرو ...
به کجا چنين شتابان !!
معلوم هست کجايی ؟
خيلی وقت است تــو را گـم کرده ايــم ...
ديــروز داشتی مـــردانــه در ميـدان ميجـنگيدی ...
امــروز داری توی آرايشگاه ها ابــرو بر ميداری،مــو رنگ ميکنی ...
دماغت را سـر بالا ميکنی... !!
آهای پــســر سـرزميـن مـن ...
دخــتــران سـرزميـن مـن نيـاز به مــردی دارند که محـکـم باشد!
قـوی باشد در سختی ها ...
در دشواری ها همراه و هميارشان باشد ...
آنقدر قـوی باشد که همه دنيــا در برابـرش کـم بياورد ...
آهای پـســر سـرزميـن کمی آهسته بــرو ...
به کجا چنين شتابان !!
دردهای من جامه نیستند
تا زتن درآورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته سخن درآورم
نعره نیستند
تا ز نای جان برآورم
دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است
دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان
جلد کهنهی شناسنامههایشان
درد میکند
من ولی تمام استخوان بودنم
لحظههای سادهی سرودنم
درد میکند
انحنای روح من
شانههای خسته غرور من
تکیهگاه بیپناهی دلم شکسته است
کتف گریههای بیبهانهام
بازوان حس شاعرانهام
زخم خورده است
این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
تا زتن درآورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته سخن درآورم
نعره نیستند
تا ز نای جان برآورم
دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است
دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان
جلد کهنهی شناسنامههایشان
درد میکند
من ولی تمام استخوان بودنم
لحظههای سادهی سرودنم
درد میکند
انحنای روح من
شانههای خسته غرور من
تکیهگاه بیپناهی دلم شکسته است
کتف گریههای بیبهانهام
بازوان حس شاعرانهام
زخم خورده است
این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
کاش اون لحظه ای که یکی ازت میپرسه
"حالت چطوره؟"
و تو جواب میدی "خوبم!"
کسی باشه که محکم بغلت کنه و
آروم تو گوشت بگه:
"میدونم خوب نیستی..."
"حالت چطوره؟"
و تو جواب میدی "خوبم!"
کسی باشه که محکم بغلت کنه و
آروم تو گوشت بگه:
"میدونم خوب نیستی..."
میدانی هرگاه دلت گرفت
به اسمان نگاه کن
نه منتی سرت میگذارد
نه توقع دارد از تو
بشوی انگونه که میخواهد تا تو را دوستر بدارد
بلکه همانگونه که هستی
تو را میخواهد و برایت عزیز هستی
گاهی اوقات قبل دادن هر قولی ببین
چقدر توانمندیش را داری
جلوی ایینه برو و در چشمانت بنگر
اگر برق اراده را دیدی انوقت
به کسی قول بده
a.m
به اسمان نگاه کن
نه منتی سرت میگذارد
نه توقع دارد از تو
بشوی انگونه که میخواهد تا تو را دوستر بدارد
بلکه همانگونه که هستی
تو را میخواهد و برایت عزیز هستی
گاهی اوقات قبل دادن هر قولی ببین
چقدر توانمندیش را داری
جلوی ایینه برو و در چشمانت بنگر
اگر برق اراده را دیدی انوقت
به کسی قول بده
a.m
می خواهم کمی بروم
آن سوی دنیا
آنجا که آسمان، پنجره بیشتر دارد
و خدا هم، دیدی بهتر ...
آن سوی دنیا
آنجا که آسمان، پنجره بیشتر دارد
و خدا هم، دیدی بهتر ...
::لحظه هاي ناب::
عمر ما چون تندبادي رفت و گويي خواب بود
وآن بناي آرزوها خانه يي بر آب بود
وه چه شب ها دولت بيدار بر در حلقه زد
ليکن از نا هوشياري بخت ما در خواب بود
از دل گوري شنيدم پند قارون را که گفت
در کف دنيا پرستان سيم و زر سيماب بود
روشني ها در پريشاني بود دل بد مکن
هر کجا ويرانه يي ديدم پر از مهتاب بود
گفت با من مردم چشمم که قحط مردميست
جست و جو کردم بسي اين کيميا ناياب بود
موج بنيان کن شو و درياي طوفان خيز باش
مرگ بر آن کس که عمري رفت و خود مرداب بود
دولت شب ها و توفيق دعا از دست رفت
لحظه ي معراج ما آن لحظه ي ناب بود
عمر ما چون تندبادي رفت و گويي خواب بود
وآن بناي آرزوها خانه يي بر آب بود
وه چه شب ها دولت بيدار بر در حلقه زد
ليکن از نا هوشياري بخت ما در خواب بود
از دل گوري شنيدم پند قارون را که گفت
در کف دنيا پرستان سيم و زر سيماب بود
روشني ها در پريشاني بود دل بد مکن
هر کجا ويرانه يي ديدم پر از مهتاب بود
گفت با من مردم چشمم که قحط مردميست
جست و جو کردم بسي اين کيميا ناياب بود
موج بنيان کن شو و درياي طوفان خيز باش
مرگ بر آن کس که عمري رفت و خود مرداب بود
دولت شب ها و توفيق دعا از دست رفت
لحظه ي معراج ما آن لحظه ي ناب بود
شكستنش صدا ندارد....
درد دارد...
خورده هايش ديگران را آزار نميدهد
خودت را زخمي ميكند.........
درد دارد...
خورده هايش ديگران را آزار نميدهد
خودت را زخمي ميكند.........
ساعت گيج زمان در شب عمر
مي زند پي درپي زنگ
زهر اين فکر که اين دم گذر است
مي شود نقش به ديوار رگ هستي من
لحظه ام پر شده از لذت
يا
به زنگار غمي آلوده است
ليک چون بايد اين دم گذرد
پس اگر مي گريم
گريه ام بي ثمر است
و اگر مي خندم
خنده ام بيهوده است
دنگ ... دنگ
لحظه ها مي گذرد
آنچه بگذشت نمي آيد باز
قصه اي هست که هرگز ديگر
نتواند شد آغاز
مثل اين
است که يک پرسش بي پاسخ
بر لب سرد زمان ماسيده است
تند بر مي خيزم
تا به ديوار همين لحظه که در آن همه چيز
رنگ لذت دارد آويزم
آنچه مي ماند از اين جهد به جاي
خنده ي لحظه ي پنهان شده از چشمانم
و آنچه بر پيکر او مي ماند
نقش انگشتانم
دنگ...
فرصتي از
کف رفت
قصه اي گشت تمام
لحظه بايد پي لحظه گذرد
تا که جان گيرد در فکر دوام
اين دوامي که درون رگ من ريخته زهر
وارهانيده از انديشه من رشته حال
وز رهي دور و دراز
داده پيوندم با فکر زوال
پرده اي مي گذرد
پرده اي مي آيد
مي رود نقش پي نقش دگر
رنگ مي لغزد بر رنگ
ساعت گيج زمان در شب عمر
مي زند پي در پي زنگ
دنگ ... دنگ
دنگ...
...
آن که مست آمد ودستي به دل ما زد و رفت
در اين خانه ندانمبه چه سودا زد و رفت
خواست تنهايي ما را به رخ ما بکشد
تنه اي بر در اينخانه ي تنها زد و رفت
در اين خانه ندانمبه چه سودا زد و رفت
خواست تنهايي ما را به رخ ما بکشد
تنه اي بر در اينخانه ي تنها زد و رفت
دلم که میگیرد فقط مینویسم
بی اینکه مخاطبی داشته باشم
شاید هم مخاطبم همین دلم باشد
که بی دلیل میتپد
سالها میشود هی به دلم میگویم شبها
دیگر نمیخواهد بتپی وقتی کسی را نداری تنهایتت حرفهایت را بفهمد
به دلم میگویم نتپد فقط نمیدانم چرا
هر بار به امید ندیدن فردا که به خواب میروم
بباز این فردا لعنتی سراغم میاید
نمیدانم چرا این اشهد های شبانه هرگز کارساز نیست و
من باز هم فردا را میبینم و هر روز ناامیدتر از وز قبل
بعضی لحظات حتی در روز هم که چشمانم را بر هم میگذارم
اشهدم را میخوانم تا شاید دیگر چشمانم این دنیا و ادمهایش را نبیند ولی باز هم میبیند
اصلا ادمها ببخشید که با نفس کشیدنم هوایتان را الوده میکنم
a.m
بی اینکه مخاطبی داشته باشم
شاید هم مخاطبم همین دلم باشد
که بی دلیل میتپد
سالها میشود هی به دلم میگویم شبها
دیگر نمیخواهد بتپی وقتی کسی را نداری تنهایتت حرفهایت را بفهمد
به دلم میگویم نتپد فقط نمیدانم چرا
هر بار به امید ندیدن فردا که به خواب میروم
بباز این فردا لعنتی سراغم میاید
نمیدانم چرا این اشهد های شبانه هرگز کارساز نیست و
من باز هم فردا را میبینم و هر روز ناامیدتر از وز قبل
بعضی لحظات حتی در روز هم که چشمانم را بر هم میگذارم
اشهدم را میخوانم تا شاید دیگر چشمانم این دنیا و ادمهایش را نبیند ولی باز هم میبیند
اصلا ادمها ببخشید که با نفس کشیدنم هوایتان را الوده میکنم
a.m