معماری با مصالحی از جنس دل
- شروع کننده موضوع mohammad azizi
- تاریخ شروع
[FONT="]همیشه بهانه رفتنی هست برای پاهای کسی که[/FONT][FONT="][/FONT]
[FONT="] [/FONT]
[FONT="]با دلش نیامده[/FONT][FONT="]…[/FONT][FONT="][/FONT]
[FONT="] [/FONT]
[FONT="]چشمانت کارناوال آتش بازی ست! [/FONT][FONT="][/FONT]
[FONT="] [/FONT]
[FONT="]یک روزدر هر سال برای تماشایش می روم [/FONT][FONT="][/FONT]
[FONT="] [/FONT]
[FONT="]و باقی روزهایم را وقف خاموش کردن آتشی می کنم[/FONT][FONT="][/FONT]
[FONT="] [/FONT]
[FONT="]که زیر پوستم شعله می کشد[/FONT][FONT="].[/FONT][FONT="][/FONT]
بگذار اعتراف کنم که بدجور دلم برایت تنگ شده
فکر نکن بی وفا هستم ، دلم از سنگ نشده...
اعتراف میکنم اینک در حسرت روزهای شیرین با تو بودنم
باور نمیکنم اینک بی توام
کاش میشد دوباره بیایی و یک لحظه دستهایم را بگیری
کاش میشد دوباره بیایی و لحظه ای مرا ببینی
تا دوباره به چشمهایت خیره شوم ، تا بر همه غم و غصه های بی تو بودن چیره شوم...
کاش میشد دوباره بیایی و لحظه ای نگاهت کنم ، با چشمهایم نازت کنم
در حسرت چشمهایت هستم ،چشمهایی که همیشه با دیدنش دنیایم عاشقانه میشد
بگذار اعتراف کنم که بدجور دلم هوایت را کرده
در حسرت گرمی دستهایت ، تا کی باید خیره شوم به عکسهایت ، هنوز هم عاشقم ، عاشق آن بهانه هایت...
کاش بودی و به بهانه هایت نیز راضی بودم ، کاش بودی و من دیگر از سردی نگاهت شاکی نبودم
هر چه خواستم از تو بگذرم از همه چیز گذشتم جز تو ، هر چه خواستم فراموشت کنم همه را فراموش کردم جز تو ، هر چه خواستم به خودم بگویم هیچگاه ندیدم تو را ، چشمهایم را بستم و باز هم دیدم تو را ، هر چه خواستم دلم را آرام کنم ، آرام نشد دلم و بیشتر بهانه تو را گرفت ، هر چه خواستم بگویم بی خیال ، بی خیالت نشدم و به خیالت تا جایی که فکرش هم نمی کنی رفتم...
میخواستم با تنهایی کنار بیایم ، دلم با تنهایی کنار نیامد ، میخواستم دلم را راضی کنم ، یاد تو باز هم به سراغم آمد ، میخواستم از این دنیا دل بکنم ، دلم با من راه نیامد ...
بگذار اعتراف کنم که دلم در چه حالیست ، بدجور از نبودنت شاکیست ، هر جا هستی برگرد که اصلا حالم خوب نیست
فکر نکن بی وفا هستم ، دلم از سنگ نشده...
اعتراف میکنم اینک در حسرت روزهای شیرین با تو بودنم
باور نمیکنم اینک بی توام
کاش میشد دوباره بیایی و یک لحظه دستهایم را بگیری
کاش میشد دوباره بیایی و لحظه ای مرا ببینی
تا دوباره به چشمهایت خیره شوم ، تا بر همه غم و غصه های بی تو بودن چیره شوم...
کاش میشد دوباره بیایی و لحظه ای نگاهت کنم ، با چشمهایم نازت کنم
در حسرت چشمهایت هستم ،چشمهایی که همیشه با دیدنش دنیایم عاشقانه میشد
بگذار اعتراف کنم که بدجور دلم هوایت را کرده
در حسرت گرمی دستهایت ، تا کی باید خیره شوم به عکسهایت ، هنوز هم عاشقم ، عاشق آن بهانه هایت...
کاش بودی و به بهانه هایت نیز راضی بودم ، کاش بودی و من دیگر از سردی نگاهت شاکی نبودم
هر چه خواستم از تو بگذرم از همه چیز گذشتم جز تو ، هر چه خواستم فراموشت کنم همه را فراموش کردم جز تو ، هر چه خواستم به خودم بگویم هیچگاه ندیدم تو را ، چشمهایم را بستم و باز هم دیدم تو را ، هر چه خواستم دلم را آرام کنم ، آرام نشد دلم و بیشتر بهانه تو را گرفت ، هر چه خواستم بگویم بی خیال ، بی خیالت نشدم و به خیالت تا جایی که فکرش هم نمی کنی رفتم...
میخواستم با تنهایی کنار بیایم ، دلم با تنهایی کنار نیامد ، میخواستم دلم را راضی کنم ، یاد تو باز هم به سراغم آمد ، میخواستم از این دنیا دل بکنم ، دلم با من راه نیامد ...
بگذار اعتراف کنم که دلم در چه حالیست ، بدجور از نبودنت شاکیست ، هر جا هستی برگرد که اصلا حالم خوب نیست
[FONT="] [/FONT]
[FONT="]وقتي مي گويند نيست ،[/FONT][FONT="][/FONT]
[FONT="] [/FONT]
[FONT="]کاغذ را گفته باشند يا برق را فرقي ندارد [/FONT][FONT="][/FONT]
[FONT="] [/FONT]
[FONT="]من ياد تو مي افتم[/FONT][FONT="]…[/FONT][FONT="][/FONT]
[FONT="]هرچه بیشتر می گریزم به تو نزدیکتر می شوم [/FONT][FONT="][/FONT]
[FONT="] [/FONT]
[FONT="]هر چه رو برمی گردانم تو را بیشتر می بینم [/FONT][FONT="][/FONT]
[FONT="] [/FONT]
[FONT="]جزیره ای هستم در آب های شیدایی از همه سو به تو محدودم. [/FONT][FONT="][/FONT]
[FONT="] [/FONT]
[FONT="]هزار و یک آینه تصویرت را می چرخانند[/FONT][FONT="][/FONT]
[FONT="] [/FONT]
[FONT="]از تو آغاز می شوم در تو پایان می گیرم...[/FONT][FONT="][/FONT]
[FONT="] [/FONT]
خالی ام از حرف
پُرم از دلتنگی
تشویش هجرت باران
خسته ام از اندیشه ..دلگیرم از سوالات بی انتها
آلوده ام به روزمرگی
دورم از عشق
بی میلم به گفتن یا نگفتن
حنجره را رغبتی به فریاد نیست
تلخم ..مبهوتم ..دل چرکینم ..خشمناکم
از خود فرسنگها فاصله دارم ..فاصله ای که کم نمی شود
در عذابم ..در تب و تابم ..در التهابم
خسته ام ...خسته ام از تکرار ..از تکرار لبخند بی ریشه !
میان این درد تا درد بعدی ..
پُرم از دلتنگی
تشویش هجرت باران
خسته ام از اندیشه ..دلگیرم از سوالات بی انتها
آلوده ام به روزمرگی
دورم از عشق
بی میلم به گفتن یا نگفتن
حنجره را رغبتی به فریاد نیست
تلخم ..مبهوتم ..دل چرکینم ..خشمناکم
از خود فرسنگها فاصله دارم ..فاصله ای که کم نمی شود
در عذابم ..در تب و تابم ..در التهابم
خسته ام ...خسته ام از تکرار ..از تکرار لبخند بی ریشه !
میان این درد تا درد بعدی ..
دلتنگی خوشه ی انگور سیاه است
لگدکوبش کن...
لگدکوبش کن...
...
بگذار ساعتی سربسته بماند
مستت می کند اندوه
لگدکوبش کن...
لگدکوبش کن...
...
بگذار ساعتی سربسته بماند
مستت می کند اندوه
آنقدر زمین خورده ام که بدانم
برای برخاستن
نه دستی از برون
که همتی از درون
لازم است ...
...
حالا اما
نمی خواهم برخیزم
می خواهم اندکی بیاسایم
فردا برمی خیزم
وقتی که فهمیده باشم
چرا زمین خورده ام ..
برای برخاستن
نه دستی از برون
که همتی از درون
لازم است ...
...
حالا اما
نمی خواهم برخیزم
می خواهم اندکی بیاسایم
فردا برمی خیزم
وقتی که فهمیده باشم
چرا زمین خورده ام ..
ایــن شعر ـها یتیــم شده اند !
بی کــَس انــد !
نیــا ! بگذار در بی کـَسی بزرگشــان کنم !
بگذار شعر ـهایَم بی مخاطب بمانــد !
بی کــَس انــد !
نیــا ! بگذار در بی کـَسی بزرگشــان کنم !
بگذار شعر ـهایَم بی مخاطب بمانــد !
گویا زمین در فراقت،بی قراری میکند؛بی قراری زمین،خبر از ندیدن ماه میکند.چه روزگاری و چه دورانی؟ماه برای تسکین دلتنگی خود؛دلتنگی زمین را نادیده گرفت...وای برماه،که رخ خود را چند صباحی از زمین دریغ نمودوزمین در غم نبودش،سیاهی شب را مرهم آغوش خالی اش کرد تا؛در آن سیاهی گم شود،و جاده ی گونه هایش سیلاب چشمانش رابه سیاهی شب بسپاردو محو گردد.وای برماه و بی عدالتی اشنیمی از رخ خود را به نیمی از زمین مینمایانداما نیم دیگر آن در فراقش بایدناله شبانه سر دهد.و باز قصه انتظار...گویا ماه به حکم زمین اسیر غم دوران گشت وخود را بدست دلتنگی سپرد...اما باز جانب عدالت را برقرار نکرد.آیا صبر تسکین جدایی است؟صبر را در فراق آموختم،اما گویی با ندای معشوقه؛به یکباره ،پنبه صبرم را رشته کرد...کاش ندایش هیچگاه به گوش دلم نمی رسید ومرا غرق دلتنگی نمی کرد...آه و حسرت را برایم به ارمغان نمی آوردحسرت ندیدن وسردادن ندا.وباز قصه صبوری وشمردن لحظه ها...
میدونی چرا باختی؟
چون وقتی خواستی من ببازم یادت رفت که من یارت بودم نه حریفت...!
چون وقتی خواستی من ببازم یادت رفت که من یارت بودم نه حریفت...!
حالم را پرسیدند گفتم : رو به راهم !
نمیدادند رو به راهی هستم،
که تو رفته ای !
نمیدادند رو به راهی هستم،
که تو رفته ای !
هیسسسسسسسسس
خیالم خواب است!!!
باز خواب نبودنت را می بیند
خیالم خواب است!!!
باز خواب نبودنت را می بیند
برام هیچ حسی شبیه تو نیست
کنار تو درگیر آرامشم
همین ازتمام جهان کافیه
همین که کنارت نفس میکشم
برام هیچ حسی شبیه تو نیست
تو پایان هر جست و جوی منی
تماشای تو عین آرامشه
توزیباترین آرزوی منی
منو ازاین عذاب رها نمیکنی
کنارمی به من نگاه نمیکنی
تموم قلب تو به من نمیرسه
همین که فکرمی برای من بسه
ازاین عادت باتو بودن هنوز
ببین لحظه لحظه ام کنارت خوشه
همین عادت باتو بودن یه روز
اگه بی تو باشم منو میکشه
یه وقتایی اینقدر حالم بده
که میپرسم از هرکسی حالتو
یه روزایی حس میکنم پشت من
همه شهر میگرده دنبال تو
منو ازاین عذاب رها نمیکنی
کنارمی به من نگاه نمیکنی
تمام قلب تو به من نمیرسه
همین که فکرمی برای من بسه...
کنار تو درگیر آرامشم
همین ازتمام جهان کافیه
همین که کنارت نفس میکشم
برام هیچ حسی شبیه تو نیست
تو پایان هر جست و جوی منی
تماشای تو عین آرامشه
توزیباترین آرزوی منی
منو ازاین عذاب رها نمیکنی
کنارمی به من نگاه نمیکنی
تموم قلب تو به من نمیرسه
همین که فکرمی برای من بسه
ازاین عادت باتو بودن هنوز
ببین لحظه لحظه ام کنارت خوشه
همین عادت باتو بودن یه روز
اگه بی تو باشم منو میکشه
یه وقتایی اینقدر حالم بده
که میپرسم از هرکسی حالتو
یه روزایی حس میکنم پشت من
همه شهر میگرده دنبال تو
منو ازاین عذاب رها نمیکنی
کنارمی به من نگاه نمیکنی
تمام قلب تو به من نمیرسه
همین که فکرمی برای من بسه...
دخترم امروز برای تو مینویسم
سالها بعد اگر بدنیا آمدی و بزرگ شدی
قد کشیدی و خانوم شدی
دلم میخواهد
تو را از همه ی پسرهای محله و مدرسه و دانشگاه دور کنم
دلم میخواهد نگذارم از خانه بیرون بروی
دلم میخواهد رنگ آفتاب را فقط در حیاط خانه ببینی
دخترم میدانم از من متنفر میشوی
میدانم مرا بدترین پدر دنیا میدانی
میدانم ... خوب میدانم
اما دخترکم اگر بدانی چه بر سر جوانی پدرت آمد
چگونه دلش شکست و آرزوهایش تباه شد
از پدر گله نمیکنی
دخترم وقتی سنت هنوز درگیر احساس است و منطق نمیشناسد
عاشق میشوی
دخترم عاشقی درد دارد
بمیرد پدر و درد آنروزهایت را نبیند
سالها بعد اگر بدنیا آمدی و بزرگ شدی
قد کشیدی و خانوم شدی
دلم میخواهد
تو را از همه ی پسرهای محله و مدرسه و دانشگاه دور کنم
دلم میخواهد نگذارم از خانه بیرون بروی
دلم میخواهد رنگ آفتاب را فقط در حیاط خانه ببینی
دخترم میدانم از من متنفر میشوی
میدانم مرا بدترین پدر دنیا میدانی
میدانم ... خوب میدانم
اما دخترکم اگر بدانی چه بر سر جوانی پدرت آمد
چگونه دلش شکست و آرزوهایش تباه شد
از پدر گله نمیکنی
دخترم وقتی سنت هنوز درگیر احساس است و منطق نمیشناسد
عاشق میشوی
دخترم عاشقی درد دارد
بمیرد پدر و درد آنروزهایت را نبیند