مشاعرۀ سنّتی

[naghmeirani]

واعظان کاین جلوه بر محراب و منبر می کنند

چون به خلوت میروند ان کار دیگر می کنند

دوست دارم که بپوشی رخ همچون قمرت
تا چو خورشید نبینند به هر بام و درت

​

 

[گلابتون]

تو مرد باش و مينديش از گراني درد
هميشه درد به سر وقت مرد مي آيد

دگر به سوز دل عاشقان كه خواهد خواند
دلم ز ناله بلبل به درد مي آيد

 

[magsod]

دل ز هر نقش گشته ساده مرا
دو جهان از نظر فتاده مرا​

 

[naghmeirani]

دل ز هر نقش گشته ساده مرا دو جهان از نظر فتاده مرا​

از جمالش اگرچه محرومم
هر چه خواهد کند، که مظلومم
جز مرادش مرا مرادی نیست
غیر او خاطری و یادی نیست​

 

[magsod]

تو مشغولی به حسن خود,چه غم داری زکار ما؟
که هجرانت چه میسازد همی با روزگار ما ؟

 

[Medical_eng87]

تو مشغولی به حسن خود,چه غم داری زکار ما؟
که هجرانت چه میسازد همی با روزگار ما ؟

ای دل از کف ندهی دامن آرامیها
باده پیمودن و راز از خط ساقی خواندن

 

[محـسن ز]

نا مدگان و رفتگان از دو كرانه زمان
سوي تو ميدوند هان اي تو هميشه در ميان

 

[naghmeirani]

نا مدگان و رفتگان از دو كرانه زمان
سوي تو ميدوند هان اي تو هميشه در ميان

نظر ز حال من ناتوان دریغ مدار
نظاره‌ی رخت از عاشقان دریغ مدار​

 

[sh85]

شئ ذثقثسخد

نظر ز حال من ناتوان دریغ مدار​

نظاره‌ی رخت از عاشقان دریغ مدار​

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل و دین باخته دیوانه رویی بودیم بسته سلسلۀ سلسله مویی بودیم

کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود
یک گرفتار از این جمله که هستند نبود​

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او داد رسوایی من شهرت زیبایی او
بس که دادم همه جا شرح دل آرایی او شهر پر گشت ز غوغای تماشایی او​

این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد
کی سر برگ منه بی سر و سامان دار​

چاره این است و ندرام به از این رای دگر که دهم جای دگر دل به دلارای دگر
چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر​

من بر این هستم البته همین خواهد بود
رای من اینست همین خواهد بود​

وحشی بافقی​

 

[nooshafarin]

در نیابد حال پخته هیچ خام
پس سخن کوتاه باید والسلام

 

[floe]

در نیابد حال پخته هیچ خام
پس سخن کوتاه باید والسلام

مرا به مجلس واعظ مخوان و پند مده
فریب من به فسون و فسانه نتوان کرد

 

[naghmeirani]

مرا به مجلس واعظ مخوان و پند مده
فریب من به فسون و فسانه نتوان کرد

​

در صورت و معنی که تو داری چه توان گفت
حسن تو ز تحسین تو بستست زبان را​

​

 

[sh85]

در صورت و معنی که تو داری چه توان گفت

حسن تو ز تحسین تو بستست زبان را​

الا ای آهوی وحشی کجایی
مرا با توست چندین آشنایی
دو تنها و دو سرگردان دو بیکس
دد و دامت کمین از پشت و از پس
حافظ

 

[anahita shams]

الا ای آهوی وحشی کجایی
مرا با توست چندین آشنایی
دو تنها و دو سرگردان دو بیکس
دد و دامت کمین از پشت و از پس
حافظ

سخن دراز کشیدیم و همچنان باقیست
که ذکر دوست نیارد به هیچ گونه ملال

به ناله کار میسر نمی‌شود سعدی
ولیک ناله بیچارگان خوشست بنال

 

[naghmeirani]

الا ای آهوی وحشی کجایی
مرا با توست چندین آشنایی
دو تنها و دو سرگردان دو بیکس
دد و دامت کمین از پشت و از پس
حافظ

سحرگه با خیالت دیده می‌گفت:

که هر شب با من بیدار چونی؟

 

[Medical_eng87]

سحرگه با خیالت دیده می‌گفت:

که هر شب با من بیدار چونی؟

يک نفر نيست که از خامشي چشمانم
شب يلداي غزلهاي مرا بشناسد
سفر عشق به ابادي خاموش دلم
يک نفر نيست که روياي مرا بشناسد

 

[گلابتون]

دلي شكستي و به هفت آسمان
هنوز بانگ اين شكست ميرود

كجا توان گريخت زين بلاي عشق
كه بر سر من از الست ميرود

 

[floe]

دلي شكستي و به هفت آسمان
هنوز بانگ اين شكست ميرود

كجا توان گريخت زين بلاي عشق
كه بر سر من از الست ميرود

دل می‌رود و دیده نمی‌شاید دوخت
چون زهد نباشد نتوان زرق فروخت

پروانه‌ی مستمند را شمع نسوخت
آن سوخت که شمع را چنین می‌افروخت

 

[گلابتون]

شئ ذثقثسخد
روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل و دین باخته دیوانه رویی بودیم بسته سلسلۀ سلسله مویی بودیم

کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود
یک گرفتار از این جمله که هستند نبود​

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او داد رسوایی من شهرت زیبایی او
بس که دادم همه جا شرح دل آرایی او شهر پر گشت ز غوغای تماشایی او​

این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد
کی سر برگ منه بی سر و سامان دار​

چاره این است و ندرام به از این رای دگر که دهم جای دگر دل به دلارای دگر
چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر​

من بر این هستم البته همین خواهد بود
رای من اینست همین خواهد بود​

وحشی بافقی​

دوست خوبم اگه محبت كنيد و فقط به يكي دو بيت اكتفا كنيد ممنونم ميشم..
شما ميتونيد با نوشتن كامل اشعار در جستارهاي مناسب لذت ببريد و ما را نيز مشعوف گردانيد
اين شعر رو ميتونيد در اين جستار ( وحشي بافقي ) درج بفرماييد عزيز

 

[گلابتون]

دل می‌رود و دیده نمی‌شاید دوخت
چون زهد نباشد نتوان زرق فروخت

پروانه‌ی مستمند را شمع نسوخت
آن سوخت که شمع را چنین می‌افروخت

تو ميروي و دل ز دست مي رود
مرو كه با تو هر چه هست ميرود

بيا كه جان سايه بي غمت مباد
وگرنه جان غم پرست ميرود

 

[naghmeirani]

دل می‌رود و دیده نمی‌شاید دوخت
چون زهد نباشد نتوان زرق فروخت

پروانه‌ی مستمند را شمع نسوخت
آن سوخت که شمع را چنین می‌افروخت

تا پیش تو نمیرد جانم نگیرد آرام
تا بوی تو نیابد دل بی‌قرار باشد​

 

[floe]

تو ميروي و دل ز دست مي رود
مرو كه با تو هر چه هست ميرود

بيا كه جان سايه بي غمت مباد
وگرنه جان غم پرست ميرود

در وهم نیاید که چه شیرین دهنی
اینست که دور از لب ودندان منی
ما را به سرای پادشاهان ره نیست
تو خیمه به پهلوی گدایان نزنی

 

[naghmeirani]

در وهم نیاید که چه شیرین دهنی
اینست که دور از لب ودندان منی
ما را به سرای پادشاهان ره نیست
تو خیمه به پهلوی گدایان نزنی

یارب آن شمعِ شب افروز که جانانِ من است
ز چه رو در طلبِ سوختنِ جانِ من است​

 

[floe]

یارب آن شمعِ شب افروز که جانانِ من است


ز چه رو در طلبِ سوختنِ جانِ من است​

تو هرچه بپوشی به تو زیبا گردد
گر خام بود اطلس و دیبا گردد
مندیش که هرکه یک نظر روی تو دید
دیگر همه عمر از تو شکیبا گردد​

 

[naghmeirani]

تو هرچه بپوشی به تو زیبا گردد

گر خام بود اطلس و دیبا گردد
مندیش که هرکه یک نظر روی تو دید

دیگر همه عمر از تو شکیبا گردد​

در خلوتی چنان، که نگنجد کسی در آن

یکبار خلوت خوش جانانم آرزوست

​

 

[گلابتون]

تو نور ديده مايي به جاي خويش درآي
چنين جو مردم بيگانه گرد خانه مگرد

تويي كه خانه خدايي بيا و خود را باش
برون در منشين و بر آستانه مگرد

 

[floe]

تو نور ديده مايي به جاي خويش درآي
چنين جو مردم بيگانه گرد خانه مگرد

تويي كه خانه خدايي بيا و خود را باش
برون در منشين و بر آستانه مگرد

در چشم من آمد آن سهی سرو بلند
بربود دلم ز دست و در پای افکند
این دیده‌ی شوخ می‌برد دل به کمند
خواهی که به کس دل ندهی دیده ببند

 

[naghmeirani]

تو نور ديده مايي به جاي خويش درآي
چنين جو مردم بيگانه گرد خانه مگرد

تويي كه خانه خدايي بيا و خود را باش
برون در منشين و بر آستانه مگرد

در آتشِ عشقِ تو ،می سوزد و می سازد
تا جان به رهت بازد،پروانه چنین باید​

 

[floe]

در آتشِ عشقِ تو ،می سوزد و می سازد


تا جان به رهت بازد،پروانه چنین باید​

در دلم تا برق عشق او بجست
رونق بازار زهد من شکست
چون مرا می‌دید دل برخاسته
دل ز من بربود و درجانم نشست​

 

[naghmeirani]

در دلم تا برق عشق او بجست

رونق بازار زهد من شکست
چون مرا می‌دید دل برخاسته

دل ز من بربود و درجانم نشست​

تو سیه چشم چو آیی به تماشایِ چمن
نگذاری به کسی چشمِ تما شایِ دگر​