مشاعرۀ سنّتی

[naghmeirani]

تا زهره و مه در آسمان گشت پدید
بهتر ز می ناب کسی هیچ ندید

من در عجبم ز می‌فروشان کایشان
به زآن‌که فروشند چه خواهند خرید

خیام

 

[vinca]

مطلب طاعت و پیمان و صلاح از منِ مست
که به پیمانه کشی شهره شدم روز الست

حافظ

تندی کنی و خیره کشیت آئین است
تو دیلمی و عادت دیلم این است

زوبینت ز نرگس سپر از نسرین است
پیرایهٔ دیلم سپر و زوبین است

 

[naghmeirani]

تو کافر دل نمی‌بندی نقاب زلف و می‌ترسم
که محرابم بگرداند خم آن دل‌سِتان ابرو

حافظ

 

[vinca]

تو کافر دل نمی‌بندی نقاب زلف و می‌ترسم
که محرابم بگرداند خم آن دل‌سِتان ابرو

حافظ

والا ملکی که داد سلطانی داد
من دانم گفت کام خاقانی داد

گفتم ملکا چه داد دل دانی داد
چون عمر گذشته باز نتوانی داد

 

[naghmeirani]

دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت
نه دگر امید دارد که رها شود ز بندت

سعدی

 

[vinca]

دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت
نه دگر امید دارد که رها شود ز بندت

سعدی

تا یار عنان به باد و کشتی داده است
چشمم ز غمش هزار دریا زاده است

او را و مرا چه طرفه حال افتاده است
من باد به دست و او به دست باد است

 

[naghmeirani]

تاب بنفشه می‌دهد طرّهٔ مشکسای تو
پردهٔ غنچه می‌درد خندهٔ دلگشای تو

حافظ

 

[vinca]

تاب بنفشه می‌دهد طرّهٔ مشکسای تو
پردهٔ غنچه می‌درد خندهٔ دلگشای تو

حافظ

وصل او اوّل دهد کیفیّت و آخر خمار

چون شرابْ آغازِ شیرین دارد و انجامِ تلخ

 

[حميدرن]

«خانه دوست کجاست؟» در فلق بود که پرسید سوار
آسمان مکثی کرد.
رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن‌ها بخشید
و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

 

[*mahdieh*]

تا پای عَلَمِ دار، نیاوردش عشق
سر شوریده‌ی منصور، به سامان نرسید

 

[vinca]

تا پای عَلَمِ دار، نیاوردش عشق
سر شوریده‌ی منصور، به سامان نرسید

در صبحدمی که کردمی نافله ها
شد سوی جنان روان ز جان قافله ها

دیدم بیکی چشم زدن کاشان را
از زلزله شد عالیه ها، سافله ها

 

[naghmeirani]

ای چرخ فلک خرابی از کینهٔ توست

بیدادگری شیوهٔ دیرینهٔ توست

 

[*mahdieh*]

تا سر زلف تو در دست نسیم افتاده‌ست
دل سودازده از غصه،دو نیم افتاده‌ست

 

[naghmeirani]

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم
روزی سراغ وقت من آئی که نیستم

استاد شهریار

 

[پیرجو]

موي سپيد را فلکم آسان نداد
اين رشته را به نقد جواني داده ام

رهی معیری

 

[plant_biology]

ما در این عالم که خود کنج ملالی بیش نیست

عالمی داریم در کنج ملال خویشتن‌

شهریار

 

[vinca]

ما در این عالم که خود کنج ملالی بیش نیست

عالمی داریم در کنج ملال خویشتن‌

شهریار

ناصح چکنی زبانم از پندم مبند
یکبار بیا ببین در آن سرو بلند

گر چشم ز روی او توانی برداشت
من نیز دل از غمش توانم بر کند

 

[naghmeirani]

در بهاران سری از خاک برون آوردن
خنده ای کردن و از باد خزان افسردن

استاد شهریار

 

[پیرجو]

نشاط جوانی ز پیران مجوی
که آب رفته باز نیاید به جوی

سعدی

 

[naghmeirani]

یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند
این بار میبرند که زندانی ات کنند

ای گل گمان مکن به شبِ جشن میروی
شاید به خاکِ مرده ای ارزانی ات کنند

فاضل نظری

 

[plant_biology]

دگرم آرزوی عشقی نیست

بی دلان را چه آرزو باشد

دل اگر بود باز می نالید

که هنوزم نظر به او باشد.

فروغ

 

[پیرجو]

دیدی آن قهقهه‌ی کبک خرامان حافظ
که زِ سَر پنجه‌ی شاهین قضا غافل بود

حافظ

 

[naghmeirani]

در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست
مست از می و میخواران از نرگس مستش مست

حافظ

 

[vinca]

در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست
مست از می و میخواران از نرگس مستش مست

حافظ

تن در غم هجر داده بودم همه شب
و از انده تو فتاده بودم همه شب
سر بر زانو نهاده بودم همه شب
گویی که ز سنگ زاده بودم همه شب

 

[پیرجو]

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد
گمان مبر که مرا درد این جهان باشد

مولانا

 

[*mahdieh*]

دوش آن صنم چه خوش گفت، در مجلس مغانم
با کافران چه‌ کارت، گر بت نمیپرستی

 

[naghmeirani]

یک دو روزی صبر کن ای جان بر لب آمده
زانکه خواهم در حضور دوست بسپارم تو را

 

[vinca]

یک دو روزی صبر کن ای جان بر لب آمده
زانکه خواهم در حضور دوست بسپارم تو را

ای دوست دم از وفای دشمن درکش
با دوست نشین و باده روشن درکش

آمیختن آفتی ست در گوشه نشین
وز نا اهلان تمام دامن درکش

 

[**آگاهدخت**]

شهریارا تو به شمشیر قلم در همه آفاق​

به خداملک دلی نیست که تسخیر نکردی​

 

[*M.A*]

یک روز همین آدم رویاپردازر

رویاش نشسته در برش می‌خندد..


یک قصه تازه می‌نویسد از خود

یک قصه که در سراسرش می‌خندد..