برای من
دوست داشتن
آخرین دلیل دانایی است
اما هوا همیشه آفتابی نیست
عشق همیشه علامت رستگاری نیست
و من گاهی اوقات مجبورم
به آرامش عمیق سنگ حسادت کنم
چقدر خیالش آسوده است
چقدر تحمل سکوتش طولانی ست
چقدر ... علی صالحی
یکی یه دونه ی دل من محبــــــــــــــــو ب خوشگل من، من و دیگه نمیخاااااااااااای اینو میدونم، من به یاد گذشته براااات میخوووونم.
لالالالالالای لای
لالالالالالای لای
خخخ
گاهی گمان نمی کنی و می شود/گاهی نمی شود که نمی شود
گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است/گاهی نگفته قرعه به نام تو می شود
گاهی گدای گدایی و بخت با تو نیست/گاهی تمام شهرگدای تو می شود
جای مهتاب به تاریکی شبها، تو بتاب...
من فدای تو به جای همه گلها، تو بخند...
اینک این من که به پای تو در افتادم باز....
ریسمانی کن از آن موی دراز، تو بگیر... تو ببند... تو بخواه...
پاسخ چلچله ها را تو بگو...
قصه ابر هوا را تو بخوان... تو بمان با من، تنها تو بمان ....
در دل ساغر هستی تو بجوش.
من همین یک نفس از جرعه جانم باقیست!
آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش.................................
بی تو ، مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم !
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید
یادم آید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آید : تو بمن گفتی :
ازین عشق حذر کن !
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب ، آئینة عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا ، که دلت با دگران است
تا فراموش کنی ، چندی ازین شهر سفر کن !
با تو گفتنم :
حذر از عشق ؟
ندانم
سفر از پیش تو ؟
هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پَر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو بمن سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم
باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم … !
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب نالة تلخی زد و بگریخت !
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید
یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم نگسستم ، نرمیدم
رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهای دگر هم
نه گرفتی دگر از عاشق آزده خبر هم
نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم !
بی تو ، اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم فریدون مشیری
تو همون رویایی من پر از مجنونم
من دماوندم که پای تو می مونم
عمریه بی حرکت پیش چشمت کیشم
تیشه بر می داری بی ستون تر میشم
با تو دل میردیم با تو ترکش خوردیم
از کسی پنهون نیست واسه هم می مردیم
تا دلت میلرزه از خودم کم میشم
تو خودت می ریزی بی صدا بم میشم
خون دل خوردی تا قد این دریا شم
چشمه ها دیدم تا من خلیجت باشم
تو هنوزم از کوچ منو می ترسونی
من همه دنیاتم چی ازم می دونی
کوله بار غربت لایق شونه ت نیست
نرو از آغوشم هیچ کجا خونه ت نیست
کوله بار غربت لایق شونه ت نیست
نرو از آغوشم هیچ کجا خونه ت نیست