بیشتر از یه جمله شد ببخشید
به مامان و بابایی و داداشی: منو به خاطر همه ی کوتاهی هایم ببخشید به اندازه ی تمام هستیم دوستتان دارم. اشکتان مایه ی عذاب من است. دعایتان , آرامشم...
به دوست صمیمیم: همیشه تو رو به خاطر خودت دوست داشتم و خواهم داشت... بود و نبود من تو بودی وخواهی بود ... حلالم کن هستی من
وای من مردم...
روز مرگم هر که شيون کند از دور و برم دور کنيد همه را مست و خراب از مي انگور کنيد
مرد غسال مرا سير؛ شرابش بدهيد مست مست از همه جا حال خرابش بدهيد
بر مزارم مگذاريد بيايد واعظ پير ميخانه بخواند غزلي از حافظ
جاي تلقين به بالاي سرم دف بزنيد شاهدي رقص کند جمله شما کف بزنيد
روز مرگم وسط سينه ي من چاک زنيد اندرون دل من يک قلمه تاک زنيد
روي قبرم بنويسيد وفادار برفت آن جگر سوخته ي خسته از اين دار برفت
عمو حاتم تو برنامه کتاب باز به این متن از کتاب گوزن سیاه نوشته جان نیهارت اشاره کرد
اگر این داستان زندگی من بود
به گمان هرگز آن را برایت نمی گفتم
گیرم که پیرمردی زمستان های بیشتری پشت سر نهاده باشد
چندان که این زمستان ها بال های او را همچون برفی سنگین کمان کنند از اینهمه چه حاصل؟
بسیاری بدین سان زیسته اند
و بسی بدین گونه خواهد زیست
و سرانجام علفی خواهند بود بر کوهی