آن کس که مال مرا بدزدد، چیز بی
ارزشی را ربودهاست، اما آنکه نام نیک مرا برباید، جزئی از وجود مرا
میبرد که او را غنی نمیکند اما در واقع مرا حقیر میسازد. ویلیام شکسپیر
آیا میدانید که انسان چیست؟ آیا نسب
و زیبایی و خوشاندامی و سخنگویی و مردانگی و دانشوری و بزرگمنشی و
فضیلت و جوانی و کرم و چیزهای دیگر از این قبیل، نمک و چاشنی یک انسان
نیستند؟ ویلیام شکسپیر
اگر همه سکه داشتند،دلها سکه را بیش از خدا نمی پرستیدند
و یک نفر کنار خیابان خواب گندم نمی دید تا دیگری از سر جوانمردی بی ارزش ترین سکه اش را نثارش کند...(توجه)
جوانی و پیری با یک دیگر قابل مقایسه
نیستند. جوانی مایه نشاط و سعادت است و پیری موجب فلاکت و حسرت. جوانی
نیمروز زندگانی است و پیری شبانگاه ظلمانی. جوانی دوره خودنمایی و شجاعت
است و پیری روزگار ترس و مذلت، جوان چون آهوی وحشی با نشاط و غرور در وادی
زنگی میدود و پیر چون مردی لنگ آهسته و با هزار زحمت ، قدم برمیدارد. ویلیام شکسپیر