شرم باد ای دنیا
انجا که
رسم عاشق نبودن را خوب بلد هستند
انجا که خوب بلد هستند نابودت کنند
وانجا که
تنها
قضاوتت میکنند
تنها ارام و بی صدا باید بروی در کالبدی یخ کرده تا دیگر این همه
درد را حس نکنی
وگرنه نمیتوانی ارام بگیری در دنیا
یک زن از عشق تو جان داد، ولی خاک نشد
تلخیِ حادثه از ذهنِ خدا پاک نشد
در غم مُردن او آینه ی ماتِ اتاق
همنشینِ ِ رُژ وُ سنجاقِ سر وُ لاک نشد
....
روحیاتش که به هم ریخت شبی زد به سرش
بی صدا بود جنونش وَ خطر ناک نشد!
گرچه می خواست همه خاطره ها را ببرد
سهم او بیشتر از ظرفیت ِ ساک نشد
از سر سادگی اش بود... به تو رو آورد ...
باورت داشت و یک ثانیه شکّاک نشد
آن قَدَر مُرد برایت که تو را مرد کند !
چشم تو هرگز از این مرثیه نمناک نشد
رؤیاها دور سرم می چرخند پنجره باران می شود آغوشُ بوسه می بارد آسمان می خندد رنگین کمان وا می شود پر می شوم از بوی گل رو به تو بر می گردم تا با غرور یک مرداب
ما بال هایمان را
به بادِ "زمان" دادیم، میبینی؟
ما قرار بود فرشته باشیم
تو بی گناه بودی
من بی گناه!
زمان امّا دست بر گلو میگذارد
میگوید:
زندگی را و زمین را چه به این حرف ها!؟
چه به این بالها!؟
چه غلط ها...!
ما،
بالهایمان را به زمان باج دادیم،
تا "زندگی" کنیم!
[FONT="]مردم گریه میکنند[/FONT][FONT="]...[/FONT] [FONT="]نه به خاطر اینکه ضعیف هستند[/FONT][FONT="]!!![/FONT] [FONT="]بلکه به این خاطر که برای مدت طولانی قوی بوده اند[/FONT][FONT="]....[/FONT]