ندانم زمرغان چرا مرغ شب
زهستی نشانی جز آواش نیست
بنالد به بستان شبان دراز
تو گویی كه امید فرداش نیست
من او را یكی آسمانی نواست
اگر چهره مجلس آراش نیست
چه غم گر نداند زیك نغمه بیش
كه در دلكشی هیچ همتاش نیست
به گمنامی اندر زِیَد وز جهان
جز آزاده ماندن تمناش نیست من و مرغ شب را گر این آرزوست
كسی را به ما جای پرخاش نیست
زمین و زمان را به هم دوختن
فایده ندارد
تو رفته ای
و مرا
با تنهایی و دل تنگی
تنها گذاشته
تنها گاهی
خیالت
به سراغم میاید و به او گلایه میکنم
نبودنهایت را
اما
تنها
صدای خودم را
میشنوم
صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم تا به کی در غم تو ناله شبگیر کنم دل دیوانه از آن شد که نصیحت شنود مگرش هم ز سر زلف تو زنجیر کنم آن چه در مدت هجر تو کشیدم هیهات در یکی نامه محال است که تحریر کنم
زندگی به من رکب زد
ان لحظه که
باور کردم
دوستم دارد
در حالی
که
دیگری را دوست داشت
و من حال اروم
به تمام گذشته با افسوس سر تکان میدهم
و اشکهایم را پاک کرده ام
و دیگر حاضر نیستم احساسی را باور کنم
حتی التماسی را
دیگر به تمام دوستت دارمها
راه رفتن را نشان میدهم