من شمعم شمع مرادم خاموشی رفته ز یادم
همه شب خود را می سوزم که شب یاران بر افروزم
می سوزم تا به سحرگه
از آهم کس نشد آگه
خوش و بی پروا میسوزم که شب یاران بر افروزم
ديرگاهيست که تنها شده ام / قصه غربت صحرا شده ام وسعت درد فقط سهم من است / باز هم قسمت غم ها شده ام دگر آئينه ز من با خبر است / که اسير شب يلدا شده ام من که بي تاب شقايق بودم / همدم سردي يخ ها شده ام کاش چشمان مرا خاک کنيد / تا نبينم که چه تنها شده ام . . .
تنهای تنها ماندم خدایا بی همزبانم
از دست غم ها افتادم از پا از خود مرانم
خدایا خدایا خدایا
به ظلمت شب های من نه پرتو نور سحری نور سحری
روز دگـــــــری
به خلوت دنیای من نه گرمی شور و شرری شور و شرری
نور سحــــری
سرگشته چون پیمانه انم
با عالمی بیگانه ام