آمد طبیب بر سر بیمــــــــــــــار خویش، لیک فرصت گذشته بود و مداوا ثمـر نداشت دانی که نوشداروی سهـــــــراب کی رسید آنگه که او ز کالبـــــــدی بیشتر نداشت
و افسوس که بال مرغ آوازم شکسته است نميدانم چه ميخواهم بگويم
غمي در استخوانم مي گدازد خيال نا شناسي آشنا رنگ گهي مي سوزدم گه مي نوازد
پريشان سايه اي آشفته آهنگ ز مغزم مي تراود گيج و گمراه چو روح خوابگردي مات و مدهوش
که بي سامان به ره افتاد شبانگاه درون سينه ام درديست خونبار که همچون گريه
مي گيرد گلويم غمي آشفته دردي گريه آلود
نميدانم چه ميخواهم بگويم
رندان سلامت میکنند جان را غلامت میکنند
مستی ز جامت میکنند مستان سلامت میکنند
در عشق گشتم فاشتر وز همگنان قلاشتر
وز دلبران خوشباشتر مستان سلامت میکنند
اي بسا من گفته ام با خود زندگي آيا درون سايه هامان رنگ مي گيرد يا كه ما خود سايه هاي سايه هاي خويشتن هستيم اي هزاران روح سرگردان گرد من لغزيده در امواج تاريكي سايه من كو؟ نور وحشت مي درخشد در بلور بانگ خاموشم، سايه من كو؟ سايه من كو؟ من نميخواهم سايه ام را لحظه ايي از خود جدا سازم من نمي خواهم