بزن آن پرده، اگر چند تو را سیم از این ساز گسسته؛ بزن این زخمه، اگر چند در این کاسه تنبور، نماندست صدایی بزن این زخمه، بر آن سنگ، بر آن چوب؛ بر آن عشق که شاید بردم راه به جایی
نذار اولین نگاهم باشه آخرین نگاهم بذار این تک نگاهم باشه تنها تک نگاهم بذار اولین نگاهت باشه آخرین گناهت باشه آخرین گناهت یادگاره اون نگاهت از من اولین نگاه بود اخمت اولین گناه بود از من آخرین گناه بود از تو اولین گناه بود بذار اولین نگاهت باشه آخرین گناهت اگه باشه اولین گناهت وای بر آخرین نگاهت
آه ای بهار شکوفان , ای ماهتاب پاییز
ای گل های شناور بر برکه ها
چه سخت می خواهید دلم را به سوی خود کشید
که گویی زورقی کوچک و بی لنگر است
دیگر نه استخوانی در خود حس می کنم و نه گوشتی
آیا خواهم توانست که دیگر بار
چنین شوری را تاب آورم ...
گفت روزی به من خدای بزرگ
نشدی از جهان من خشنود !
این همه لطف و نعمتی که مراست
چهرهات را به خنده ای نگشود !
این هوا ، این شکوفه، این خورشید
عشق ، این گوهر جهان وجود
این بشر ، این ستاره ، این هوا
این شب و ماه و آسمان کبود !
این همه دیدی و نیاوردی
همچو شیطان ، سری به سجده فرود !
در همه عمر جز ملامت من
گوش من از تو صحبتی نشنود !
وین زمانه هم در آستانه مرگ
بی شکایت نمی کنی بدرود !
گفتم:آری درست فرمودی
که درست است هر چه حق فرمود
خوش سرایی ست این جهان ، لیکن
جان آزادگان در آن فرسود
جای اینها که بر شمردی ، کاش
در جهان ذره ای عدالت بود.
هوای روی تو دارم نمی گذارندم مگر به کوی تو این ابرها ببارندم مرا که مست توام این خمار خواهد کشت نگاه کن که به دست که می سپارندم مگر در این شبدیر انتظار عاشق کش به وعده های وصال تو زنده دارندم غم نمی خورد ایام وجای رنجش نیست هزار شکر که بی غم نمی گذارندم سری به سینه فرو برده ام مگرروزی چو گنج گم شده زین کنج غم برآرندم چه باک اگر به دل بی غمان نبردم راه غم شکسته دلانم که می گسارندم من آن ستاره ی شب زنده دار امیدم که عاشقان تو تا روز می شمارندم چه جای خواب که هر شب محصلان فراق خیال رویتو بر دیده می گمارندم هنوز دست نشسته ست غم ز خون دلم چه نقش های که ازین دست می نگارندم کدام مست ، می از خون سایه خواهد کرد که همچو خوشه ی انگور می فشارندم