تو را من زهر شیرین خوانم ای عشق
که نامی خوش تر از اینت ندانم
و گر هر لحظه رنگی تازه گیری
به غیر از زهر شیرینت نخوانم
تو زهری،زهر گرم سینه سوزی
توشیرینی،که شور هستی از توست
شراب جام خورشیدی که جان را
نشاط از تو غم از تو هستی از توست...
جادهای بودم
باریک،
به اندازۀ یکنفر
و طولانی و یکطرفه
آنقدر که باید عصازنان
به روزهای پیری و کوریام میرسیدی
چگونه برگشتی؟
به روزهای پیش از بوسیده شدن
چگونه برگشتی؟
آخرین جام را می خورم به سلامتی
پیوندی که از هم گسست،
جدایی ما دو،
اندوه من.
همیشه خواهم خورد به سلامتی
لبانی که دروغ گفتند،
چشمانی که چون گور سرد بودند،
دنیایی بی رحم و خشن،
و نجات بخشی که در خواب است.
با اینکه تازه دیدمت انگار یه عمره با منیانگار داری با اون نگات اسممو فریاد میزنی چشمات باهام غریبه نیست یه تیکه از خود منه دلم داره با نفسام برای تو پر میزنه تویی که با اومدنت دلم پر از جوونه شد خونه ویرونه من بازم دوباره خونه شد تویی که بودنت برام دلیل زنده بودنه تموم آرزوم فقط بدون تو نبودنه دارم میرم ولی دلم میخواد باشم کنار تو میترسم از این که یه عمر باشم در انتظار تو بدون تو نمی تونم یه لحظه آروم بگیرم اشکام سرازیر میشه و از غمو غصه میمیرم آخه مگه به جز تو کی مونده تو این دنیا برام دیگه کسیو ندارم من موندمو خاطره هام اما میدونم که باید دوریتو به جون بخرم از پیش تو باید یه یادگاری ببرم
میترسم تا آخر توی خیالت از حس تنهایی بمیرم هر قت که بارون میزنه بازم تا بی نهایت تو میرم چه احساسی به خرج بدم که بگم بی تو هیچم که چرا از کوچه راه به شب بارون می پیچم تو پنهونی توی قلبم که تماشات همه رازه غیر دوریت چیزی منو یاده گریه نمیندازه میدونم حالمو دیدی که سرو پا مست دردم اگه دستمو نگیری به کی دیگه دل ببندم هنوزم دلشوره داره بی تو هر خاطره دنیام تورو به قلبم سپردم تا نره از دست نفسهام اینجا که تنها تر منم بند بند تنم با تو مقصد خاموشه چشام یه دریا بارون تا توه خیال تو کمه برام شدی یه پاره از تنم راهی تا بودنت بزار دلو به دریا بزنم دور از تو بی تو سر کنم تا کی غم دقایقو کی جز تو پنهون می کنه از بغض من ای هق هقو دیداره ما با گریه رفت جاده به دنبال چشات این انتظار عذابم برگرد دلم تنگ برات
امشب، در اندیشه باران خورده ام، چه کسی قطره ها را می چیند و، طراوتشان را، به لبان خشک بهانه هایم می بخشد؟ چه کسی؟ برترکهای خسته کوزه خیالم، مرهم آبی می کشد شاید حادثه ای کنده خیال او را، به ساحل تن من، رسانده است نمی دانم اما دیگر فاصله ائی نمانده، من در ژرفای احساس تو شنا میکنم، تا فردا که در گنجه خیال تو پنهان شوم چه زیباست، این پنهان شدن و دیگر پیدا نشدن همچو، بادبادک دست کودکی، که در اوج بی صدائی میرقصد یا قایق کاغذی که، در تشت آسمان بی آب می رود
دست خودت نيست ،
زن كه باشي گاهي دوست داري تكيه بدهي ، پناه ببري ، ضعيف باشي .
دست خودت نيست ،
زن كه باشي گه گاه حريصانه بو مي كني دست هايت را
شايد كه عطر تلخ و گس مردانه اش ، لابه لاي انگشت هايت مانده باشد .
دست خودت نيست ،
زن كه باشي گاهي رهايش مي كني و پشت سرش آب مي ريزي و قناعت مي كني به روياي حضورش .
دست خودت نيست ،
زن كه باشي همه ي ديوانگي هاي عالم را بلدي